Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

niedorosła (piosenka)

Gizel-la
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Gizel-la

Gizel-la

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

 

zaplątała w słów przeciętność powiew wiosny
burzą myśli ogarnęła niemoc błogą
by uśmiechem móc nakarmić niedorosłym
nawet tych co szczęście mają  już za sobą

 

gdy zakwitła świat zmieniła absolutnie  
to co szare nagle mieni się barwami
i to życie które do tej pory smutne
i zmęczenie ciągłą walką z wiatrakami

 

taka piękna choć w spojrzeniu tak niestała
ile miała któż wie dała  tylko tyle
była wiosną  i młodością  była całą
i jak tęcza pojawiła się na chwilę 

 
 

Edytowane przez Gizel-la (wyświetl historię edycji)
19
Marek.zak1

Marek.zak1

Opublikowano
Opublikowano

Ładnie wyszło, a ta walka z wiatrakami i poczucie, że szczęście ma się za sobą, a może w ogóle go nie było i raczej nie będzie są dołujące. Wielu ma nadzieję, że wiosną coś się zmieni, a nawet powstała dawno temu piosenka: "Niech no tylko zakwitną jabłonie". w sztuce pod tym samym tytułem, wystawianej przez warszawski teatr Ateneum w moim sąsiedztwie. Polecam i pozdrawiam.

1
Gizel-la

Gizel-la

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Wiesław J.K. oj faktycznie litróweczki, które bardzo lubię .

tzn. literóweczki :)))

Bardzo dziękuję za odwiedziny! Proszę nie uciekać! Jeden "bąd" mniej - nie oznacza, że jest już dobrze :))).  Pozdrawiam z uśmiechem.

@jan_komułzykant bardzo dziękuję za miły komentarz! :)

Myślę, że piosenka zostałaby wygwizdana przez młodzież, która teraz ma inne priorytety...

Ale...z ciekawości pokażę ją mojemu osiemnastolatkowi, który wyraźnym znudzeniem powtarza właśnie materiał z polskiego (zwłaszcza romantyzm) do matury :)))

Pozdrawiam!

@Marek.zak1to prawda...w życiu trzeba iść na kompromis. To ono pisze za nas scenariusze. Szczęście to sprawa względna, indywidualna... Trzeba polubić życie takim, jakie ono jest. To podejście pomoże uzyskać przysłowiowy spokój i szczęście.

Pozdrawiam i dziękuję za słówko pod tekstem :)

Wiechu J. K.

Wiechu J. K.

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Gizel-laW zasadzie nie zwracam uwagi na literóweczki, tak jakoś dzisiaj mnie naszło (Leszczym świadkiem). Skądże takie przypuszczenie, że mam zamiar uciekać, ależ nie, zostanę i będę łowić literówy. hahahahaha
Pozdrawiam serdecznie! :-)

1
  • 1 miesiąc temu...
  • 1 miesiąc temu...
  • 3 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • Maciej Szwengielski
      "Klepsydra zmierzchu. Rozważania tautologiczne".

      Wolność

       

      Nie ma drugiego takiego słowa, które zrobiłoby tak oszałamiającą „karierę” w XXI wieku jak słowo wolność. Odmienia się je przez wszystkie przypadki. Manipuluje się nim na prawo i lewo. Wywraca się na drugą stronę tak aby znaczyło coś zupełnie przeciwnego, choć brzmi swojsko i krzepiąco. Propaguje się wolność wyboru i wolność od wyboru. Wmawia się, że można wybrać różne barwy wolności ale jednocześnie dodaje, że powinna to być barwa o określonej z góry nazwie. Można postawić pytanie: wolny wybór czy wolność wyboru? A co to jest wolność? Niektórzy „myśliciele” wmawiali, że wolność to uświadomiona konieczność. Wolność bywa mylona ze swawolą. Ale czy tak jest w istocie? Inaczej rozumie słowo wolność więzień w celi, a inaczej człowiek „wolny”. Dla więźnia w celi wolność oznacza rzeczywistość poza murami więzienia. Taki delikwent o tym marzy co to będzie robił, jak opuści mury więzienia: upije się alkoholem, napali się tytoniu, „trawki”, odwiedzi prostytutki..., no po prostu „zabawi się”. Taki człowiek jest podwójnym więźniem. Ma zniewolony umysł błędami moralnymi, które traktuje jako przejaw wolności. Kim zatem jest człowiek naprawdę wolny? To człowiek, który zna Prawdę. Prawdę, która wyzwala, a nie zniewala. Wyzwala z nałogów: alkoholizmu, narkomanii, seksoholizmu, etc. Wielu takich, którzy rozumieli wolność negatywnie zakończyło swoje życie przedwcześnie. Jaka to Prawda, która wyzwala człowieka? To Prawda Objawiona, którą możemy znaleźć w konserwatywnych kręgach Kościoła Powszechnego. Każdy, kto przyjmuje Prawdę, rozumie ją i wprowadza w życie, staje się wolnym człowiekiem, choćby był zamknięty w celi więziennej. Każdy, kto ma dobrze ukształtowane sumienie, uczy się siebie w kontekście nauk moralnych, doznaje czegoś więcej niż tylko doraźnej przyjemności. Doznaje wszechogarniającej radości, radości wewnętrznej, wewnętrznego poczucia szczęścia. Szczęścia, które polega na tym, iż udało się zrealizować w praktyce nauki moralne Mistrza z Nazaretu. Większość z nas zna obraz artysty malarza Delacroix „Wolność prowadząca lud na barykady”. Czy o taką wolność idzie? Czyżby rewolucja społeczna kiedykolwiek i komukolwiek przyniosła prawdziwą wolność? Czy raczej zniewolenie? Zwolennicy myśli rewolucyjnej uważają, że uczniowie Mistrza z Nazaretu są ograniczeni: tego nie wolno, tamtego nie wolno... . Tymczasem „my”, ojcowie i córki rewolucji, dajemy ludziom wolność totalną. Możesz robić co tylko zechcesz, co tylko przyjdzie ci do głowy. A to nie tak... . Granicą naszej wolności jest wolność innych ludzi. Prócz tego wszystkiego, wszyscy jesteśmy ograniczeni formą ludzkiej egzystencji (jako naturalną konsekwencję grzechu pierworodnego), a co za tym idzie tzw. „prawem naturalnym”. Doznawać wewnętrznej wolności, wewnętrznego szczęścia może tylko człowiek prawy, „dobry”. Czyż nie jest prawdą stwierdzenie, że gdy znajdzie się ktoś naprawdę dobry, to prędzej czy później takiego otrują (Sokrates) lub ukrzyżują (Jezus z Nazaretu). Cóż to za wolność dzięki której Mistrz kończy otruty lub ukrzyżowany? Otóż taka „wewnętrzna wolność” wedle niektórych jest wątpliwego dobra choć jest godna naśladowania i jest piękna. Tak w rzeczywistości nie jest; nie jest to wątpliwe dobro. Mistrz z Nazaretu zmartwychwstał (vide „Całun Turyński”) i cieszy się absolutną wolnością. I ci, którzy w całej pełni naśladują Mistrza z Nazaretu już tu na ziemi mają poczucie wolności absolutnej, która na nich czeka po śmierci. Więc wybór należy do ciebie, Czytelniku, albo wolność totalna albo wolność absolutna.

       

       

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...