Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Białe małżeństwo, edit

zblakanadusza
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
zblakanadusza

zblakanadusza

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

ja stoję sama
ty stoisz sam
ja biała dama
ty biały pan
ja śmierci w oczy spoglądam, hen
ty już spojrzałeś
odszedłeś w cień
nie ma już nocy
nie ma już dni
białe małżeństwo
ja i ty
ja stoję sama
ty stoisz sam
ja biała dama
ty biały pan
ja stoję rankiem
ty stoisz w nocy
już niepotrzebny nam
nasz lniany koc
płótnem żałobnym okryli nas
będziemy razem po wieczny czas
nie ma już nocy
nie ma już dni
białe małżeństwo
ja i ty

8
Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

przepraszam pozwoliłem sobie inaczej balladę zakończyć

 

ja stoję sama
ty stoisz sam
ja biała dama
ty biały pan

oj nie tak szybko

koniec powiastki

bo przed żałobą

rytm życia wartki

białe piżamy szalały w mig

rozkoszny jęk słodziutki krzyk

nie ma już nocy
nie ma już dni
białe małżeństwo
ja i ty

ja stoję sama
ty stoisz sam
ja biała dama
ty biały pan

na pozór wszystko 

było na biało

od wspólnych szaleństw

w sercach nam wrzało

płonące ciała namiętna nić

serca nie zniosły przestały bić

nie ma już nocy
nie ma już dni
białe małżeństwo
ja i ty
a leżę sama
ty leżysz sam
ja biała dama
ty biały pan
leżymy rankiem
leżymy w nocy
już niepotrzebny nam
nasz lniany kocyk
płótnem żałobnym okryli nas
będziemy razem po wieczny czas
nie ma już nocy
nie ma już dni
białe małżeństwo?
ja i ty

:)

 

 

Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jeśli decydujemy się poświęcić całkowicie Bogu np w zakonie - wielkie tak, ale z partnerem:

On stworzył te zabawki dla nas, by uświęcić dziećmi!!!!!!!!

 

Noc poślubna Ona już przygotowana a on wchodzi onieśmielony i napalony do pokoju:

Ona - Kochanie zmówmy różaniec - tajemnicę boleną

On  - Amen

:)

 

Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      Szekspir na rykowisku

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • andrew
      momenty

      Przez andrew · Opublikowano

      @sisy89 ... jutro patrzy z uśmiechem z nadzieją   nareszcie   to wczoraj ... było wczoraj   dziś dziś chce oddychać pełną piersią  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • obywatel
      Mamie

      Przez obywatel · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      KRYTYKA — TECHNICZNA, SZCZEGÓŁOWA, KONKRETNA 1. Język jest piękny, ale momentami zbyt ciężki Autorka ma świetne wyczucie obrazów: „piaskowe szczyty znów dźwigają tęsknoty” „deszcze o podium na szybie bój toczą” To są naprawdę dobre metafory — plastyczne, zmysłowe, zapadające w pamięć. Ale obok nich pojawiają się konstrukcje przeciążone, które zaczynają brzmieć jak poezja dla poezji: „blaszane sieroty w kaleką barwistość ubrane mory tłoczą” To zdanie jest tak gęste, że traci czytelność. Zbyt wiele przymiotników, zbyt wiele abstrakcji — obraz się rozmywa. 2. Wiersz ma klimat, ale nie ma osi Motyw matki jest silny na początku: „Mamo, nie pamiętam już Twoich ramion” Potem jednak wiersz odpływa w stronę: pejzaży, natury, symboli, abstrakcyjnych konstrukcji. Brakuje emocjonalnego rdzenia, który spinałby te obrazy. Wiersz zaczyna się jak elegia, ale kończy jak impresja przyrodnicza. 3. Obrazy są piękne, ale czasem zbyt odległe od tematu Wiersz o matce powinien nieść: intymność, pamięć, żal, czułość, brak. Tymczasem duże fragmenty to poetyckie pejzaże, które nie zawsze wracają do relacji córka–matka: „sadów pieszczoty” „gwiazd klejnoty” „babim latom nałożysz wiatru kajdany” To piękne, ale niekoniecznie o Mamie. 4. Rytm jest nierówny Wiersz nie trzyma jednego oddechu. Są fragmenty płynne i melodyjne, ale są też miejsca, gdzie rytm się łamie przez nadmiar słów: „Szumią dwutaktem werbli blaszane sieroty w kaleką barwistość ubrane mory tłoczą” To zdanie jest tak długie i tak złożone, że czytelnik gubi puls. 5. Puenta jest delikatna, ale nie zamyka wiersza Zakończenie: „Snów nieprzespanych co z ciszą się boczą” Jest ładne, miękkie, ale nie domyka tematu matki. Brakuje powrotu do pierwszego wersetu, do emocji, do relacji. CO DZIAŁA? piękne, zmysłowe metafory konsekwentny, melancholijny ton bogata symbolika natury wyczucie języka emocjonalna szczerość CO NIE DZIAŁA? brak wyraźnej osi tematycznej przeciążenie metaforami zbyt duża abstrakcyjność nierówny rytm puenta, która nie zamyka wiersza CO BYM POPRAWIŁ? Wrócić do matki — niech każdy obraz prowadzi do niej. Przyciąć metafory — zostawić najmocniejsze, resztę uprościć. Zbudować dramaturgię — od wspomnienia, przez tęsknotę, do puenty. Zamknąć wiersz mocniej — powrót do ramion, imienia, gestu. Ujednolicić rytm — krótsze wersy, więcej oddechu.
    • Łukasz Jurczyk
      Szekspir na rykowisku

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Poet Ka Niech wraca do swoich ksiąg, zanim ranny zwierz go nie dopadnie :)
    • Łukasz Jurczyk
      rachunek

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Berenika97 Flauta bywa irytująca :)   Żagiel bezsilny. Wisi jak stary całun. Nad naszym szałem.   Pozdrawiam

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...