Bez tytułu

[Kuba Maryszczak]

bez tytułu

 

W kościele sztuczne śpiewają dzwony,

Na placu dusze - wywiane do pnia

Nocą podróżnik zbłądzony –

Nie ujrzy przeszłości dnia.

 

Nim ciemność – Słońce

      w swe szpony złapie,

Nim głuchy dźwięk – zaleje ulice,

Tak los swój trzyma ten człowiek w łapie,

Gdy czasu bieg prowadzi na szubienice

 

Ten świat kiedyś piękny,

Zamienił scenerię na rozpacz

Kruchości słowem zaklęty:

Patrz, jak przemija, no patrz…

 

Wśród parków złotej jesieni;

Siedząc, pod drzewem akacji 

Na nie swoich rękach niesieni –

Pociągiem życia jadąc stacja, po stacji.

 

Na twarzach zwyczajnych ludzi

Uczuć pustynia wyschła na wiór.

Jak we śnie, gdzie nikt się nie budzi –

Marność, niczym paw bez swych piór

 

W dawniejsze bary,

Zawital pustych podmuchów szept;

Za cóż rzucono kary

Tej złudnej podróży drept?

 

Wśród tanich obrazów,

Krokiem ganiając cel

Jak w książce dawnych wyrazów,

Widać marmurów biel.

 

Samotnością strudzona droga –

Do nikąd nie prowadzi już ;

Zapomnienia zima sroga

Odległych wspomnień naniosła kusz.

 

Stąpając krokiem wolności,

Zniewala zegara dźwięk

Z uczy – dla zmarłych gości

Słychać kieliszków brzdęk…

 

Odgłos lanego wina;

Echo wesołej gawiedzi

Czekają, jak cała rodzina

Czekają, aż ktoś ich odwiedzi.

 

 

Trzciny targanej na wietrze

Odmierza szklana klepsydra czas.

Cień - przez trwałość rzucony

Wiąże każdego z nas;

 

Kim my jesteśmy na planszy tej gry?

Czasu oczyma - przerażeni na śmierć.

Gdzie żywot się kończy, kolejny zaczyna

W obłokach chmury, do góry leć…