Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Stop, się wyceń

beta_b
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
beta_b

beta_b

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

Wyprzedziłam bieg wydarzeń,
bo nie miało mnie być rano,
zamieniłam się na życia
i podzielę się wygraną.

Wcześniej cudze przeżywałam
i to nie był dobry wątek,
wciąż brakuje mi oddechu
ale trudno, to początek.

Wstyd się przyznać, że niedawno
odzyskałam kontakt z sobą,
wszystko światu oddać chciałam.
Zmiana planu - już nie mogę.

Takie było wychowanie,
że bądź grzeczna, nie podskakuj,
role w świecie podzielone,
do schematu się dopasuj.

Oddasz innym - będą brawa,
akceptacja, przyzwolenie.
Jak odważysz się być inna:
kara czeka i cierpienie.

Z trzewi czuję jaki banał
tkwił mi w gardle przez dekady:

oddaj innym co najlepsze
a roztrwonisz swe pokłady.

W dłoniach gładzę wstążkę losu,
odwróciłam przeznaczenie,
Cudem słowa dziś te piszę,
i już nie chcę rozdać siebie.

 

xXx

Stop, się wyceń. Każde słowo,
przelew z konta, gęst, spojrzenie.
i ponownie idź do ludzi:

myśl o sobie, myśl na nowo. 

 

Biorca bierze, dawca daje,
od pokoleń te zwyczaje,
ten gromadzi, tamten traci.
W jedno życie są bogaci.

 

Edytowane przez beta_b (wyświetl historię edycji)
17
Marek.zak1

Marek.zak1

Opublikowano
Opublikowano

Są te reguły, których musimy przestrzegać. Jedni ściśle to robią, inni mniej, a jeszcze inni próbują się wyrwać. Zrozumiałem, że peelka się od nich wyzwoliła i sobie to chwali. Problem właściwej samooceny jest ważny zawodowo i prywatnie, ale często człowiek ma z tym problemy, a inni nie pomagają.

Wiersz ciekawy. Sąsiedzkie pozdrowienia z :)). M. 

Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

przez dekady w ramkach trzymać

zda się chyba niemożliwe

taszczyć schemat w duchu zżymać

z hukiem pęknie - tak to widzę

 

najważniejsze to być sobą 

w dłoniach dzierżyć stery losu

żyć wśród ludzi a nie obok

dzielić szczęście radość spokój

 

owszem można wszystko liczyć

i faktury pisać stale

lecz nie warto bo los widzi

dając szczęście albo karę

:)

1
Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano

Beta!

Primo - do schematu się dopasuj,

secundo - sąsiady? Może darmozjady; zużyłam?

Albo cały ten dwuwers z energią przerobić

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jak najbardziej wyobrażam - też wpychano mnie w schematy, ala już w szkole średniej świat mi nie pasował i zacząłem myśleć samodzielnie co czynie do dziś !  Łatwo mi nie jest!!! ale jeszcze żyję :)

Pozdrawiam

 

ps czasem przychodzi taka myśl:

Po jaką cholerę wojujesz, bądź pokorny i posłuszny zapisz się gdzie trzeba i pokrzycz np "Prace domowe nie dla ucznów, Polska wolna od PiS-u. Urzędy rotacyjne - każdego dnia przedstawiciel innej partii" itd. Stopniowo Ci się polepszy w życiu

Edytowane przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • Allen N.
      Dziennik ćpunki

        24 czerwca 2023

       

        Przeżyłam. Myślałam, że umrę, ale przeżyłam. Gdyby mama nie trzymała mnie za rękę, byłabym pewna, że już jestem martwa.

        Kiedy ratownicy weszli do domu, wszystko wydawało się snem. Głosy się rozlewały. Z ledwością podnosiłam powieki. Czułam spalony szpinak, który gotowałam chwilę wcześniej. Pytali mnie, co brałam. Nie byłam w stanie im powiedzieć. Język mi spuchł, a ciało zesztywniało. Na noszach znosili mnie do karetki. To był trzeci raz, jak jechałam karetką, ale pierwszy na sygnałach.

        Na SORze odzyskałam mowę. 

        - Fenibut - powiedziałam lekarzom.

        Do tej pory mnie trochę bawi, że musiałam im tłumaczyć, co to jest. Znalazłam to gdzieś w internecie. Pisali, że to sowiecki lek uspokajający, neuroprzekaźnik receptorów GABA. Miał działać jak pregabalina. UWIELBIAM pregabalinę. To prawie jak alkohol, ale jest lepsza. Nie chodzi się po niej na skos i nie sepleni jak kaleka.  

        Chyba powinnam się przedstawić. Cześć, jestem Laura, a to jest mój dziennik. Mam dwadzieścia lat i jedyne osiągnięcie na moim koncie to wygranie konkursu recytatorskiego w pierwszej klasie liceum. Jestem ćpunką. Ale nie taką zwykłą, co bierze wszystko jak leci. Nie, ja lubię wiedzieć. O wszystkim, co biorę, czytam. Wiem, jak co działa, z czego jest zbudowane i jakie są konsekwencje ćpania tego. To ważna wiedza, gdyby coś poszło nie tak (wczoraj poszło k o s m i c z n i e źle). Szkoda, że nigdy nie byłam dobra z chemii. Tak to bym poszła na studia. Może w przyszłości stałabym się drugą Lori Arnold albo Walterem White’em. W sumie mogłabym iść na ASP, tyle że ciotki mi powtarzały, że po tym to tylko malowanie portretów na Krupówkach.

        Nie wiem, czy ktokolwiek poza mną przeczyta ten dziennik, ale jeśli tak - niech uczy się na moich błędach. Narkotyki to ścierwo, a ja zrozumiałam to za późno. Teraz leżę w psychiatryku i wątpię, że szybko mnie wypuszczą. 

        Zadomowiłam się na oddziale. Nie jest najgorzej. Pielęgniarki są miłe, uśmiechają się do mnie, kiedy przychodzę po papierosa. Nie możemy ich trzymać przy sobie, wydzielają nam po jednym co godzinę i to jest najbardziej przejebane. Jedzenie też mają dobre, nie to, co na innych oddziałach. Kiedy leżałam na nefrologii, dawali same pomyje.

        Miałam w planach przespać cały pobyt tutaj i obudzić się, gdy odejdą głody. Staram się nie myśleć o kreskach i blantach, ale one same do mnie przychodzą. I Dawid nie pomaga. Jeszcze trzy dni temu piliśmy razem wódkę, a teraz jest tu razem ze mną, bo pomieszał perazynę z alkoholem i fetą. Twierdzi, że ledwo go odratowali, ale ja wiem, że buja. Mógł co najwyżej dostać niewydolności wątroby. A zamknęli go, bo jest po prostu pieprznięty.

        Przed chwilą wołali na leki. Teraz papieros. Dają mi te same tabletki, co przepisał mi psychiatra, tylko dawkę zwiększyli. Przyjmuję to z ulgą, bo będzie się lepiej spało. 

        Kończy się pierwszy dzień mojej trzeźwości. To przerażające. Odkąd pamiętam, jestem na haju. Zawsze załatwię sobie pieniądze. Jeśli nie biorę od mamy, to daje mi babcia. Do tej pory nie wiedziały, na co wydaję. Żle, że się dowiedziały. Nie, nie mogę tak myśleć. Przecież chcę z tego wyjść. Kurwa, Laura, tak będzie dla ciebie lepiej, zrozum to wreszcie!

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...