dalekie nieba

[Rafał Hille]

gdy patrzę na niebo to ono tak naprawdę patrzy na mnie

widzi mnie jak turysta patrzący z czubka wieży Eiffla na niedopałek papierosa

leżący na chodniku jeszcze przez kilka chwil gorący

 

widzi miasto zamknięte w kwadratach ulic

tak podobnych do cmentarzy na przedmieściach

ledwo odróżnia jedno od drugiego

 

ciągle z góry wyznacza cel ostatnich alei które zwiedzimy

ostatniego kota którego pogłaskamy; finalnego drgnienia serca

na dźwięk własnego imienia

 

z góry widać więcej i mniej zarazem splątanych ludzi którzy

uciekną nad ranem na drugi koniec planszy

pierwszym tramwajem niczym wozem opancerzonym z pola bity

 

wszechświat wciąż gdzieś tworzy nowe istoty

w lodowych przestrzeniach machają raz do siebie; raz do nas

szukają życia gdzieś TAM daleko; TU

 

zbierają wyschnięte mumie wspomnień

ciągle stawiają kilka pytań na czasie jak

czajnik po powrocie do domu z dalekiej podróży

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 31 Października 2023 przez Rafał Hille (wyświetl historię edycji)

[Rafał Hille]

@Tectosmith cieszę się gdy zaglądasz do moich tekstów

[viola arvensis]

@Rafał Hille bardzo ciekawy wiersz, pobudza do refleksji.

Pozdr.

[Rafał Hille]

@viola arvensis cieszę sie ze dziala

[Rafał Hille]

@viola arvensis miło że przeczytałaś tekst i dodałaś komentarz :) usmiech

[Deonix_]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Chyba Ci umknęło :))

 

A tak poza tym - bardzo fajna perspektywa, spoko pomysł na wiersz, 

całkiem zgrabna narracja i oryginalna metafora w puencie. 

Podobaśka :)

 

Pozdrawiam 

 

D :)

[Rafał Hille]

@Deonix_ tak, uciekł gdzieś ogonek, dziękuję za wnikliwe czytanie i spojrzenie na tekst :)

 

pozdrawiam 

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 .... w istocie, tak jest

... piękna ta część, zresztą całość dla mnie, nie ma sensu dalej cytować, po prostu, plus.