Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Mówisz mi że jesteś inny,

niepowtarzalny,

wyjątkowy.

Jedyny w swoim rodzaju.

Jak śnieżynka spadająca na zaśnieżony chodnik w grudniowy wieczór.

Obiecujesz mi wiele.

Jednak ja widzę twoje spojrzenie.

Patrze na nie tak jakbym starała się go nie zauważyć.

Lisie, pobłyskujące setkami niespełnionych obietnic i łgarstw.

Doskonale wiem, że twoje zewnętrzne piękno to zmyłka prowadząca pod same wrota Hadesu.

Nie wyjdę przez nie już taka sama

Dobrze o tym wiem.

Mimo to zatapiam się w twoich słodkich kłamstwach jak wisienka w czekoladzie czując jakbym wysuszała się z każdą minutą niczym zwiędły kwiatek.

Wiem, że nie ma odwrotu, ale w tamtym momencie wcale go nie chce.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Proszalny twierdzisz że pędzisz do ust kobiety do czego innego - lepiej nie wnikam pełna uwaga - wtedy dolecisz będziesz mógł nie tylko - zasypiać :))
    • Odszedł.   Tym razem poza granice powrotów. Nie musnął dłoni na pożegnanie, zostawił tylko drżenie - ten niemy rytm, każący sercu wydeptywać ścieżki samotnego tańca. Szuka go w pustce. Wzrok błądzi po krawędziach, rzeźbi go z liter, odnajduje łuk warg w pamięci opuszków.   Jej ciemność nie pragnie światła, by widzieć.
    • @onasama   Podoba mi się ten spokój - ani dramatyzmu, ani skargi. Przedsionki migoczą, zupa gotowa, miłość trwa od kilku wcieleń. Jakbyś  mówiła -  tak po prostu bywa.    Choć pomidorowa paruje na stole, on znów odgrywa tę samą rolę - aktora w dramacie, co wieki trwa.
    • Kolejny raz zapytałem profana otóż jak się z tym czuje profanując arty. Odpowiedział, a zwyczajnie, ja nie biorę tego wszystkiego do głowy. Nie interesują mnie, ani kontekst, ani odniesienie, ani metafora, ani okoliczności, ani te wszystkie dziwne zabiegi, które nie wiedzieć czemu zwą wysokointelektualnymi. Innych środków stylistycznych nie znam i wcale nie chcę się na nich wyznawać. Gdy mi każą to strzelam, gdy mnie proszą pomogę, gdy zapłacą wymierzam celne strzały w każde arty i w sumie każde bez wyjątku. Ja to wszystko mam przemyślane i godzę się z okolicznością, że nie rozumiem i że nie muszę i że jest jak być nie może. Zresztą sprawdziłem już w praktyce, że kto się na mnie wkurzy jakoś przesadnie ma zaraz potem tylko kłopoty, tylko i aż kłopoty. Ja tu tylko staram się być oazą porządku i ładu i mechanizmów szeroko rozumianej kontroli, których notabene również nie bardzo rozumiem, ale mnie akurat one nie dotykają zbyt przesadnie. Ja akurat mam pozwolenie od późnego wieczora żeby sobie płynąć jak chcę i dokąd mogę.     Warszawa – Stegny, 29.03.2026r.  
    • @MIROSŁAW C. Tak jest.  Dziś z moją częściej rozmawiam niż wtedy... Rozumiemy się doskonale..   Pozdrawiam serdecznie  Miłego dnia 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...