Matka nie moja...

[Dawid Rzeszutek]

Matka nie moja...

 

W obliczu matki krwią przeszyta rosa
Bukiet róż czarnych jak sen dziś w nocy
Ojciec idee jak drewniane bale ciosa
Widzę obraz końca sercu proroczy

 

Matko czy zaufać wizji obarczonej łzą
Cierniem kaleczonej łodygi uniesienia
Kiedy bukiety róż z miłości w ręce mdlą
Pragnąc upaść do jestestwa cienia

 

Czy jeszcze czas zabije nagie sekundy
Milczeniem bym mógł utopić istnienie
Wśród fontan niewiecznych dni rotundy
Gdzie duszę na weksel drobny zamienie

 

Grób mym domem gdzie Boga nie ma
Gdzie krew smakuje jak żelazna mgiełka
Gdzie katorgi modlitwa już nie zatrzyma
Gdzie smak poznać można piekiełka

 

Matko to, co zobaczyłem zabiło mnie
Widzę ognie i słyszę krzyki ofiar wokół
Te dni są upadkiem, jak ogniwa ciemne
Jak wydarty z gardła dziecku spokój

 

Autor: Dawid Daniel Rzeszutek

[duszka]

@Dawid Rzeszutek Tak, gdy patrzymy zbyt długo wyłącznie w keirunku zła - zaczyna nas ono wewnetrznie zabijać... Zachowujmy w sobie zawsze miejsce dla istniejącego obok niego lub w jego cieniu dobra. Pozdrawiam :)

[Leszczym]

@Dawid Rzeszutek Podoba mi się Twój wiersz, ale chciałbym, naprawdę chciałbym żebyś się w nim mylił...

[Dawid Rzeszutek]

@duszka Wiesz, to że pisze smutno, tragedię poruszam, nie znaczy, że to odzwierciedla mój nastrój. Życie mam ciężkie, każdego dnia bije się z myślami, przechodzę traumę, ale pisząc ten wiersz, skupiłem się na tragedii, dlatego, bo jest taka prawdziwa i ucząca. Kto nie miał ciężko w życiu nigdy nie poznał wartości normalności, poznajemy bowiem często przez porównanie i kontrasty. Doświadczenie i jego mądrość też nie leżą na chodniku, to jest ciężka hutnicza praca nad materiałem ducha.

To seria upadków i powstań. To żarzący się kawał wad i nieudolności poddany uderzeniem walczącego charakteru. Ogrom poświęcenia - owocuje pięknem i doskonałością.

Tu w wierszu piszę o tragedii, która wywołana jest impresją obrazu matki. Zachodzi jego kontemplacja, która poniekąd przybliżona jest w strofach. Peel opisuje swoje wrażenia i ich warunki (przyczyny), a na końcu ogłasza swoją śmierć i obraz tego, co w piekle widzi.

Zabiła go rana na sercu po konfrontacji z matką. Jej obraz to sadystyczny do krwi miraż kata i jego dzieła, dzieła dorastania, które było piekłem. Jest to jedno z najgorszych doświadczeń niszczących psychikę i torujących drogę do przyszłych zdrowych relacji. Najgorzej bowiem być zniszczonym przez kogoś, kogo się kocha bezwarunkowo. To są ciosy w głębiny serca, ostrzem w rękach chirurga cierpienia. Dziś mogę przyznać, że żyje, ale były momenty, kiedy chciałem umrzeć. Dziś jestem silniejszy, ale blizn na sercu deszcz ani łzy nie wymażą. To jest istotne, że tutaj żyjemy żywi i świadomi, każda godzina tu ma ogromną wartość, dlatego ból zadany boli dwukrotnie, bo krzywdy nie da się wymazać, cofnąć, można tylko się z faktem pogodzić i żyć dalej. Jednak na naszym życiu pozostaje rysa, jej też ani deszcz, ani czas nie usunie. Mimo, że żyje, to jestem martwy dla matki, a ona dla mnie. Drugi raz się nie dam zranić.

Poezja moja często porusza trudne tematy. Jest o czym pisać. Dziękuje, że jesteś i za mądry komentarz. To prawda, dużo zależy od nastawienia. Sam wolę się śmiać niż płakać. Ale to drugie daje mi ulgę, to katharsis kasujące ból. Bywa przyjemne, będąc kontrastowym wrażeniem do trudów życia. Uwalnia.

 

Pozdrawiam!

@Leszczym Myślę, że skoro napisałem ten wiersz to będę żył. Też wolałbym się mylić. Tragedia dobrze jest jak wzmacnia a nie zabija. A najlepiej jak jej wcale nie ma. No cóż, było inaczej. Dziś już rana się zabliźniła. Nie znikła, bo one nie znikają, ale umiem z tym żyć.

 

Dziękuje za słowa pochwały dla wiersza.

 

Pozdrawiam!

Edytowane 14 Września 2023 przez Dawid Rzeszutek (wyświetl historię edycji)

[duszka]

@Dawid Rzeszutek Tak świadome przeżycie tragedii lub "po prostu" jakiegoś zła daje  rozpoznać jej / jego przeciwieństwo i jednoczesnie przeciwwagę, którą można "zapraszać" i wprowadzać do swojego życia - żeby przywrócić mu lekkość i jasniejsze barwy... Powstaje pewnego rodzaju własna mądrość życiowa i siła, lecz za bardzo bolesna cenę. Poruszyła mnie Twoja odpowiedź i poczułam, ze niektóre jej treści są mi znane, choć może w mniejszym wymiarze. Dziękuję Ci za miłe słowa i serdecznie Cię pozdrawiam :)

[Dawid Rzeszutek]

@duszka Duszko, jestem człowiekiem dużej empatii i też docierają do mnie różne sygnały, wydają się - podświadome, które nieco przestawiają mi twoją osobę. I co muszę najmocniej tutaj zaznaczyć, to że w jakiś aprioryczny sposób jesteś mi bliską osobą. Nie potrafię tego wytłumaczyć, ale może nasze ogromne serca ze sobą korespondują? Chyba jest coś co nas łączy, być może trudne przejścia, może głęboka empatia, może miłość, a może mądrość życiowa, może wspólny język, bo zawsze jak piszesz mi komentarz, odczuwam pewnego rodzaju łączność z twoim duchem, co jest mi bardzo przyjemne. Czuję ogromne zrozumienie, co można zaoferować tylko, jeśli samemu się trudy przeżyło nie ważne czy w tym czy w innych wcieleniach. Jesteś ciepłą i dobrą osobą i mam nadzieję, że Anioły będą nad tobą czuwać. Czasem odnoszę wrażenie, że jak chce dobrze, to wychodzi źle, że jak komplementuję, to w zamian ktoś (odbiorca) będzie cierpiał. Utrudnia to czasem relacje, dlatego trochę jestem odludkiem. Ale tą moją samotność polecam wszystkim, których kocham. Jak się wychodzi na szczyt, to zwykle się jest tam jedynym. Nie mniej dziękuję, że jesteś. Wysyłam moc uścisków. Pozdrawiam!

 

P.S

Tak naprawdę nic nie oczekuję. Czasem tylko chciałbym poprzez te wiadomości zatańczyć z tobą do muzyki ciszy. Pisz więc, taniec to tylko niewinny impuls budzący radość. Myślę, że zasługujemy na odrobinę radości.

[duszka]

@Dawid Rzeszutek Dziekuję Ci za "Anioły" i za pozytywny odbiór mojej osoby,  choć wiem dobrze też o jej ciemnych stronach, które może tutaj nie sa dostrzegalne. To niełatwe dla mnie być zawsze prawdziwie ciepłą i dobrą, nawet jesli tego bardzo chcę. Może te chęci rozpoznajesz i za to jestem Ci wdzięczna :)

 

A duchowa łączność jest chyba między wszystkimi istniejącymi ludźmi. Wierzę w to i dostrzegam. Nie możemy jej zniszczyć, co najwyżej stłumić jej odbiór. Czasem dochodzi do jej wzmocnienienia, gdy świadomie przeżywane duchowe treści się spotykaja ze sobą. Takie odczucie nazywa sie chyba pokrewieństwem duchowym i rzeczywiście daje radość. Pieknie to opisałeś na końcu. :)

 

Serdecznie pozdrawiam!