wariat

[k.s.rutkowski]

K.S.RUTKOWSKI

WARIAT


Młody, murzyński chłopak, leżał na chodniku. Dostał nożem w ulicznej bójce. Jęcząc ,przywoływał matkę.

- Czy on tu gdzieś mieszka?- zapytał mój ojciec. Zgromadzeni ludzie zaczęli spoglądać na siebie. - Czy ktoś go zna?

- Ja go znam - odpowiedział ktoś żujący gumę. Krótko obcięty, młody latynos z wąsem i spiczastą bródką - Ten gość mieszka na sąsiedniej ulicy.

- Wiesz gdzie? - zapytał ojciec.

- Chyba tak - odparł chłopak. Szczęki pracowały mu nieprzerwanie. - Chyba wiem w którym domu.

- Pojedziemy tam - powiedział do niego mój ojciec - On umiera. Trzeba zawiadomić jego rodzinę.

Chłopak wzruszył obojętnie ramionami. Spojrzał na konającego na chodniku i jeszcze raz wzruszył ramionami.

- To nie mój interes - burknął - Ten czarnuch dostał pewnie to ,na co sobie zasłużył.

- A gdybyś to był ty? - zapytał ojciec.

- Umierałbym z godnością - odparł z dumą chłopak - Należę do ANIOŁÓW PIEKŁA , a to sami twardziele. Na pewno nie jęczałbym ,jak ten żałosny skurwiel.

- Jesteś pewien, że nie wzywałbyś matki?

- Nie mam matki. Nie żyje.

- Ale gdyby żyła, nie chciałbyś, żeby w takiej chwili była przy tobie? - nie ustępował mój stary.

- To i tak na nic. Ten gość odwali kitę, zanim ją tu przywieziemy.

- Ale możemy spróbować. To tylko jedna ulica. Bóg podziękuje ci za to w niebie.

- Jest pan księdzem, czy co?

- Byłem pastorem - odparł ojciec

- Kurwa. Nic mnie już na tej ulicy nie zdziwi. Niedługo się okażę, że te wszystkie dziwki, które się tu kręcą wieczorami, to byłe zakonnice.

- Więc jak?

- Prowadź pan do swojej gabloty, panie ksiądz.

- Byłem pastorem.

- Wszystko mi tam jedno.

Wsiedliśmy do samochodu. Ja z tyłu, jak zwykle.

- Wierzysz w Boga? - zapytał mój ojciec chłopaka, uruchamiając silnik. Lubił zadawać ludziom to pytanie. Myślę, że w ten sposób już na samym początku dowiadywał się o nich najwięcej i zależnie od ich odpowiedzi, wiedział jak postępować z nimi dalej.

Latynos uśmiechnął się kpiąco.

- Tutaj wierzy się w dolary. Zresztą nie ma tu nawet kościoła. Widać nawet Bóg ma w dupie tę część miasta.

Przejechaliśmy spory kawałek, gdy zapytał mojego starego:

- A pan w niego wierzy?

- Wierzę. Byłem jego sługą.

- To dlaczego przestał pan nim być?

- Miałem powody. - odparł ojciec.

- Ktoś panu umarł? - zapytał chłopak. Trafił w sedno. Ojciec nie odpowiedział.

- Tak myślałem - powiedział chłopak po chwili, nie patrząc na ojca. - Ludzie najczęściej tracą wiarę, gdy ktoś im umrze. Ktoś bliski... Ktoś najbliższy...

- Nie utraciłem wiary , jedynie powołanie - odparł ojciec. - Nie czułem się już na siłach, głosić słowo boże.

- To znaczy, nie chciał pan już być księdzem?

- Pastorem - poprawił go ojciec.

- Wszystko mi tam jedno. Ksiądz, pastor. Ubrani na czarno wyglądają tak samo.

- Księża noszą sutanny - powiedziałem cicho.

Chłopak łypnął na mnie okiem. Jakby dopiero teraz uświadomił sobie moje istnienie. A potem znów spojrzał na ojca.

- A więc można was rozróżnić po ubraniu. Jak motocyklowe gangi?

- Można tak powiedzieć - odparł ojciec. - Byłeś kiedyś w kościele?

- Byłem. Parę lat temu. Z babcią.

- Modliłeś się?

- Babka się modliła. Ja przez całą mszę kombinowałem, jak buchnąć portfel facetowi, który siedział przed nami. Śmierdział szmalem. Miał wypchaną , okrąglutką kieszeń drogiego płaszcza. Przez całą godzinę rozpalała moją wyobraźnię. Obrobiłem go, gdy wychodziliśmy z kościoła. Nikt się nie połapał. Czysta robota.

- Okradłeś człowieka w domu bożym - zapytał mój ojciec gromkim głosem. Wiedziałem, że w co jak w co , ale w to nie mógł uwierzyć.

- Dla wprawnego kieszonkowca, każde miejsce jest dobre - odparł mu chłopak, wzruszając ramionami - Kościół, metro, czy supermarket... Co za różnica.

Wjechaliśmy n a ulice z której pochodził murzyn.

- To tu - chłopak wskazał zniszczoną, obskurną kamienicę - Tu go kiedyś widywałem. Tam miałem laskę - wskazał palcem dom na przeciw tego , przed którym się zatrzymaliśmy.- Zdrową, czarną dupę z cyckami jak balony i cipką soczystą jak arbuz. Ale musiałem sobie dać z nią spokój. Te wszystkie wszawe , czarne typki zaczęły się przypierdalać. To była naprawdę klawa lala i wkurwiało ich to, że dmuchał ją portorykaniec, a nie oni. Więc razu pewnego zaczaili się na mnie , ale uciekłem. No to wkurwili się jeszcze bardziej i za karę wybili tej mojej lali zęby. Zawsze mnie potem zastanawiało jak bez nich wygląda. W sumie - dodał jeszcze w drzwiach budynku - lacha powinna wychodzić jej teraz znacznie lepiej. Te jej przednie zęby były trochę za duże i choć miało to swój urok, gdy już się zabierała do rzeczy, czasami zahaczyły o małego. Nie powiem, żeby to było przyjemne.

Ojciec, choć szedłem z nimi i słuchałem tego, nic mu nie powiedział.

Zapukaliśmy do pierwszych drzwi. Otworzyła murzyńska matrona i obrzuciła nas nieprzyjemnym spojrzeniem.

Ojciec w miarę dokładnie opisał jej konającego na naszej ulicy chłopaka, mówiąc, że koniecznie musimy odszukać jego rodzinę.

- Mówiono nam ,że mieszka w tym domu - powiedział na koniec.

Kobieta oglądała nas podejrzliwie. Na mnie zatrzymała wzrok na dłużej. I może właśnie ze względu na mnie, na pewno nie wyglądającego na policyjnego tajniaka, nie zatrzasnęła nam drzwi przed nosem.

- A co, znowu narozrabiał? - zapytała.

- A więc zna go pani? - odparł pytaniem ojciec.

- Może i znam.

- On odwala w kalendarz, stara! - wykrzyknął latynowski chłopak niecierpliwie - Odwala kitę ulicę dalej! Wiec nie pierdol, tylko gadaj czy go znasz , czy nie?!!

- O boże ... - wyjęczała kobieta, zakrywając usta dłonią.

- Czy to pani syn? - zapytał ojciec.

- Nie. Jego matka mieszka piętro wyżej.

Zaprowadziła nas do niej. Drzwi otworzyła całkiem jeszcze młoda kobieta. Była to matka tego murzyna , więc ojciec najdelikatniej jak umiał powiedział jej co i jak, umiejętnie ukrywając faktyczny stan jej syna. To , że może nawet już nie żyje... Latynos, na szczęście, nie odezwał się ani słowem. Może w końcu zrozumiał powagę sytuacji. Może uszanował święty statut matki. Może samo słowo matka, przemówiło mu do rozumu. Nie wiem. W każdym razie jego wulgarna pewność siebie przygasła. I, na szczęście , trwała w takim stanie , gdy wieźliśmy tę przerażoną, biedną , powstrzymującą łzy kobietę na naszą ulicę.

Tłum gapiów wokół umierającego zgęstniał. Wyglądał jak żywy kolorowy mur. Żywy , kolorowy mur, miotający przekleństwa, złorzeczenia i śmiechy.

Przepchaliśmy się do tego murzyńskiego chłopaka, ale było już za późno. Leżał w wielkiej, wsiąkającej w beton kałuży krwi. ściskając w ręku swoje własne flaki. Z szeroko otwartymi oczami wpatrującymi się w niebo. W słońce, które dla niego już zgasło.

Murzynka na ten widok stanęła jak wryta i kręcąc głową przez chwilę wyglądała tak, jakby dawała nam do zrozumienia, że nie, to nie jest jej syn. W końcu jednak upadła na kolana i przeraźliwie wyjąc, uniosła jego głowę i przytuliła do swoich piersi.

- Dlaczego jeszcze nie ma ambulansu? - zapytał ojciec wszechobecnego tłumu. - Już dawno tu powinien być.

- Już czarnuchowi nie potrzebny - rzucił ktoś w odpowiedzi.

- Pętał się po nieswoim rewirze, to tera przejedzie się karawanem - dodał ktoś inny.

- Gdyby ambulans przyjechał wcześniej, można by go było jeszcze uratować - powiedział ojciec raczej do siebie niż do kogoś. Wiedziałem, że nie wierzył w to co mówił.- Lekarz mógł mu jeszcze pomóc.

Nagle podniósł wysoko głowę, rozejrzał się dookoła i zatrzymał na kimś spojrzenie.

- Panie Martinez - odezwał się do wysokiego , chudego człowieka , stojącego w tłumie gapiów, właściciela sklepu przed którym rozgrywało się to wszystko. - Dawno zadzwonił pan po ambulans?

Ojciec znał pana Martineza od lat. Robił zakupy w jego sklepie. Zawsze mówił, że to poczciwy, dobry człowiek Pan Martinez spuścił wzrok i pokręcił głową.

- To nie moja sprawa - wybełkotał i zawstydzony odszedł.

- Czy ktoś zadzwonił po pogotowie?! - wykrzyknął ojciec, obracając się na wszystkie strony. Nikt mu nie odpowiedział. Ludzie szeptali miedzy sobą i kręcili głowami. Z jakiegoś okna dochodziła głośna, rytmiczna muzyka.

- A po policję?! Czy ktoś zadzwonił po gliny?! - dopytywał się dalej mój ojciec.

Odpowiedział mu głośny, pojedynczy śmiech.

- Nikt? Nikt nie zadzwonił? - wyszeptał niedowierzająco - Naprawdę nikt nie zadzwonił?

Ludzie zaczęli się rozchodzić. Ktoś machnął na mojego ojca ręką. Ktoś inny się zaśmiał. Z którejś strony usłyszałem : WARIAT.

[natalia]

dzięki :)

[Leszek_Dentman]

Świetne opowiadanie. Bardzo wiarygodne. Może dziać się wszędzie. Na przykład po meczu Legii z Widzewem. Tle, że nia byliby to czarni i latynosi, lecz szalikowcy.

[k.s.rutkowski]

dzieki. wciaz lubie to opowiadanie, chociaz napisałem je dawno temu.w zamysle mam jeszcze dwie historie o pastorze i jego synu, moze wkrotce uda mi sie je zrealizowac.

[asher]

Mam wrażenie, że wolisz dialogi niz opis. Nie wiem czy to dobrze, czy źle. Przez gadanie też można dużo wyrazić.

[baron de Charlus]

pretensjonalne trochę mi się to zdało, choć napisane bardzo sprawnie.
Śmierć na ulicy, znieczulica ludzi, nawet tych, których uważamy za pożądnych, no i jeden sprawiedliwy i do tego ksiądz- to już chyba było.
Sposób narracji zbyt faktograficzny- za mały ciężar gatunkowy, lub za słabo to czuć, by fakty mówiły same za siebie.
( piszę to co mi się nie podoba, bo to co mi przypadło do gustu powiedzieli już inni, poza tym ważniejsza jest chyba krytyka )

[Włodzimierz_Janusiewicz]

wcigajce dialogi. i jedno halo: co ty robiles w tamtej dzielnicy? (czytaj: to zmniejsza realnosc opowiadania) No i WARIAT niepotrzebnie duzymi literami.
Calosc = wciagnelo mnie.