Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kupidynie...

aniat.
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

aniat.

aniat.

Opublikowano
Opublikowano

 

Po co swoje strzały marnujesz

Kupidynie?

Na coś , co minie bezpowrotnie.

Jesteś ślepy w swej profesji

Kupidynie.

Strzelasz na oślep i pochopnie.

 

Miast wiązać serca to je palisz

Kupidynie.

Uczuciem , które nic nie warte.

Potem popiół zdmuchujesz z dłoni

Kupidynie.

Wszystko zostaje w pył roztarte.

 

I nasze serca połączyłeś

zbyt nieskładnie.

Bo trwały tylko jedno mgnienie.

I nasze losy zawiązałeś

niedokładnie.

Dziś nawet wątpię w ich istnienie.

 
 
5
Marek.zak1

Marek.zak1

Opublikowano
Opublikowano

Uczucia są wiele warte, tylko potem różnice i życiowe problemy są tak duże, że te uczucia nie potrafią utrzymać więzów. To nie wina Kupidyna, tylko trafionych, którzy często za mało się starają, nie umieją, nie chce im się. Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Devimon
      Modlitwa o Dobrego Męża

      Przez Devimon · Opublikowano

      @EsKalisia Doskonale przedstawiony autoportret kobiety zmecząnej byciem  Perfekcyjną Panią domu
    • Devimon
      Klejnoty Faraona

      Przez Devimon · Opublikowano

      @Konrad Koper Podsumówując, głupota materializmu.
    • Devimon
      Piekło

      Przez Devimon · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Żadnego zaskoczenia. Piekło jest dokładnie takie, jak mówili. Autor nie próbuje go unowocześniać. 
    • Stukacz
      Tęsknica

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Okiem ciemnym, zamglonym – mierzę granice Namiętnie lecę – zachwycony tajemnicą Lecz pocałunków w słowa nie zmienię, nie przeliczę Moja najdroższa Tęsknico   Śladem Twoim, z grzechem, z jękiem, z rozpaczą Przez westchnienia, w głąb najgłębszych czeluści Tam, gdzie tylko serca zranione zobaczą To co boli, co dusi   Szmaragdy, brylanty, złoto, Ty To tylko marzenia, niespełnione sny   Zawiedziony zawrócę, bo zbyt wiele, za dużo Serc ludzkich złudnie wabi mnie i nęci Choć nic, a nic w rachunku nie służą A dusza ich dotykiem w dal nie odleci   I znów muszę uciekać, rankiem obudzić I tęsknić, żale urojone w sobie studzić I czuwać poroniony w próżnym zadumaniu W blasku księżyca – w zakochaniu   Szmaragdy, brylanty, złoto, Ty To tylko marzenia, niespełnione sny   Rachuję więc z pogardą – kochającą Ciebie I liczę myśli w nicość próżno spadające Choć ledwo w nich widzę – zakochanego siebie To słyszę, jak serca w samotności konające   I znów muszę uciekać, rankiem obudzić I tęsknić, żale urojone w sobie studzić I czuwać poroniony w próżnym zadumaniu W blasku księżyca – w zakochaniu   Szmaragdy, brylanty, złoto, Ty To tylko marzenia, niespełnione sny
    • Stukacz
      Koszmary

      Przez Stukacz · Opublikowano

      @karenka to taka próba pracy nad warsztatem ;) dziękuję za komentarz @Berenika97pracuję nad Echo ;) @Leszek Piotr Laskowski @Poet Ka @violetta @.KOBIETA. Dziękuję Wam!

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...