Skazani na samotność

[Ewelina]

Nigdy mnie nie odgadniesz

I ja ciebie nie...

Ukrywamy się

W swoich światach

Zamykamy na klucz

Życie nasze 

Co jak wieczny blef 

 

W myślach 

I przestrzeniach

W prywatnych pustelniach 

W podróżach nocnych

Nawet w chwilach radości

Ukrywamy się

 

...

 

Wiemy jedno - 

jak na imię nam

I po twarzach się poznamy 

Taki jest nasz plan

 

Gdy spojrzymy sobie w oczy

Może błysk w nich wywołamy

Jednak nigdy nie zdradzimy...

Nic...

Łzy nam płyną tylko kiedy nikt nie patrzy

 

 

 

[andrew]

@Ewelina

To skazanie jest z wyboru. Tylu ich potrzebuje, Caritas, PCK, domy Św. Brata Alberta. Podarujmy samotność za radość pomagania. 

Pozdrawiam, powodzenia, ja to robię. 

Miłego dnia 

[Ewelina]

@andrew piękna idea 

Pozdrawiam serdecznie 

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jak się zna czyjeś imię to już dużo.
Szczerze powiedziawszy to większości osób z sąsiedztwa nie znam po imieniu.
Generalnie to jest tak jak piszesz, że ludzie zamykają się w swoich pustelniach.
Ja jestem bardzo kontaktową osobą i zagaduje kilka nowych osób dziennie, co daje w ciągu roku dobrze ponad tysiąc, ale zdecydowana większość nie chce rozmawiać lub ogranicza się do ogólników typu o pogodzie.

 

A Andrew słusznie zauważył że warto, gdy byłem zdrowy też się angażowałem w działania pomocowe i dobrze to wspominam.
Ale to nie z powodu samotności. Ja nigdy nie czułem się samotny. To uczucie jest mi obce. Nawet nie wiem, jak to jest.
Znam za to dobrze nadmiar towarzystwa i bliskości.

 

[Ewelina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To mnie zaintrygowałeś....

A w jakich okolicznościach ich zagadujesz? Polacy są nadal średnio otwarci i średnio kontaktowi. Niestety...

Choć wydaje mi się, że jest odrobinę lepiej niż dekadę temu. 

Nie spotykasz się ze zdziwieniem czy nieufnością? 

 

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W moim bloku mieszka około tysiąca osób na stałe plus Ci co przychodzą w gości, pracownicy, robotnicy to już sporo.
Wiele mieszkań jest w wynajmie tymczasowym, zatem jest ciągła rotacja. Niektórzy świadczą różnego rodzaju usługi np lekarze w prywatnych gabinetach. Jest też jeden psychoterapeuta, zresztą mój znajomy.

Dużo ludzi się ciągle kręci i to z całego świata. Obecnie oczywiście w przewadze Ukrainki. Ale sporo też jest Azjatów. Teraz mam w mieszkaniu naprzeciwko Japończyków. Znam też kilku Filipińczyków, Amerykanina i kilka Ukrainek, małżeństwo z Włoch i można by tak długo.

Ale to są wszystko bardzo płytkie znajomości. Takie gadanie o niczym. Ludzie boją się bliższych kontaktów.

 

Drugie miejsce kontaktów to jest park koło mojego bloku. 

Także mój kolega, który jest muzykiem ulicznym. Tam podchodzą ludzie i sami się zapoznają z nami, ale tutaj to już od kilkunastu do kilkudziesięciu dziennie. Też międzynarodowe towarzystwo.

 

A jak poznaje to zależy od okoliczności nawet nie umiem powiedzieć jak. Jak się coś robi od zawsze, to się robi odruchowo i się o tym nie myśli. A ja taki byłem od przedszkola, że wszystkich zaczepiłem.
Jak się zastanawiam teraz nad tym to wychodzi mi z analizy moich zachowań, że najczęściej zwracam uwagę ludzi na jakiś szczegół z otoczenia i coś wokół tego gadka idzie. Ale to różnie bywa. Mnie też często zaczepiają. Jak się jest niepełnosprawnym na wózku to o powierzchowne kontakty nie jest trudno. Ci na dwóch nogach mają znacznie trudniej.

 

 

Ze zdziwieniem to nie, ale z nieufnością jak najbardziej.
Według moich obserwacji to pogarsza się systematycznie począwszy od 1989 roku.

 

[Ewelina]

@Rafael Marius Grono Twoich znajomych nawet jeśli mowa o znajomościach powierzchownych robi wrażenie. A jeszcze do tego ich  międzynarodowy charakter.  Sama mam znajomości zdecydowanie mniej i tych powierzchownych i pewnie tych mniej powierzchownych. Jak się tak zastanawiam nad tym, w zasadzie z mojego wyboru, taki stan rzeczy. Co prawda jestem towarzyska z natury, lubię kontakt z ludźmi - jednak potrzebuję też czasu na regenerację i tak zwany święty spokój jest mi niezbędny do normalnego funkcjonowania. Cieszą mnie chwile ciszy, pewnie dlatego, że aż tak dużo ich nie mam, póki co. W każdym razie grono moich znajomych nie jest tak duże i nie zabiegam o większe. 

Co do niepełnosprawności - być może faktycznie ona sprawia, że ludzie bardziej się otwierają a może też jest więcej okazji do tak zwanego zagajenia i łatwiej o nawiązanie kontaktu. W tym zakresie nie mam szans, bo w sensie fizycznym mam wszystko i póki co sprawne jeszcze i jakoś działa. Może dlatego nikt mnie nie zaczepia

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

w każdym razie bardzo rzadko się z zaczepkami spotykam. Czasem ktoś mnie spyta, która godzina albo jak dojść do jakiegoś miejsca. W windzie to tylko "Dzień dobry" lub ewentualnie jeszcze coś o pogodzie. My Polacy tak uwielbiamy narzekać na aurę, a to nam za zimno, a to za gorąco - czysta poezja te nasze pogodowe wywody :) 

 

Miłego dnia! 

 

[Gość]

@Ewelina

Poruszasz bardzo istotne tematy w swoich utworach.

Po wierszami - "burza mózgów" :)

Podobnie jak @andrew uważam, że samotności nie oferuje los. To wybór - różnie uwarunkowany.

@andrew - to prawda. Ludzie, którzy angażują się w sprawy innych (ludzi, zwierząt lub dla przysłowiowej "własnej idei" ) - nie mają czasu  na samotność.

Pozdrawiam!

 

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Niektórzy podchodzą do mnie, żeby się wygadać na różne swoje trudne życiowe tematy, bo jest szansa, że ich wysłucham w przeciwieństwie do tych gdzieś wiecznie pędzących. Inni z kolei mają potrzebę zaopiekowania się kimś i oferują swoją pomoc w różnych sprawach.

[Ewelina]

@Rafael Marius to znaczy, że ludzie odbierają Cię dobrze, pozytywnie i też swoją postawą nie zniechęcasz ich do kontaktu. Niektórzy niepełnosprawni są bardzo mocno pogniewani na życie i w ogóle ludzkość za to co ich spotkało, kipią frustracją i negatywną energią, a to skutecznie odstrasza potencjalnych rozmówców... Oczywiście ta postawa dotyczy także wielu pełnosprawnych, bo każdy z nas jak tylko się postara znajdzie powód do niezadowolenia i zalewania nim całej dostępnej w danym momencie części świata. 

 

Edytowane 27 Stycznia 2023 przez Ewelina (wyświetl historię edycji)

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jak to bywa u wszystkich introwertyków. Ja też obecnie jestem introwertykiem, kiedyś byłem ekstrawertykiem. Rzadko to się u ludzi zmienia, ale jednak.

 

Ja nie jestem.

Tacy to na ogół siedzą w domach lub wychodzą rzadko.

Zamykają się w sobie coraz bardziej i nikt nawet nie wie, że są.

 

[Ewelina]

@Rafael Marius zdążyłam zauważyć, że masz w sobie dużo dobrej energii i dzielisz się nią z innymi. To piękne i też cenne dla tych, z którymi masz kontakt.  

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki za dobre słowo

[Ewelina]

@Rafael Marius to wynik mojej obserwacji. Piszę i mówię tylko co myślę. 

Możesz być pewien, że czasem mam przez to nielada kłopoty

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Taka to już cena za spontaniczność. Nie ma róży bez kolców.

[Ewelina]

@Rafael Marius jak najbardziej. 

Bywam spontaniczna a jestem szczera. Połączenie spontaniczności i szczerości to jest dopiero bombowe połączenie :)