Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Boskie ciało Afrodyty

Poezja to życie
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Poezja to życie

Poezja to życie

Opublikowano
Opublikowano

Kochaj mnie

I poczuj się ze mną

Jak we śnie

 

Takim upragnionym

I wymarzonym

 

I pozwól mi zatrzymać

Twoje łzy

 

Chcę zobaczyć

Jak kwitną białe bzy

 

I kwitniesz Ty

 

Piękna dziewczyna

I słodkie sny

 

To prowadzi mnie

W objęcia czegoś niewiadomego

 

Takiego cudownego

Jak powiew morskiej bryzy

 

Unosi mnie wysoko

Tam w górę

Ponad błękitną chmurę

 

Bo nie ma nic

Prócz Ciebie

 

Boskie ciało Afrodyty

W szmaragdowym niebie

 

 

 

3

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • .KOBIETA.
      Doczekaj do jutra

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @beta_b   czekamy zatem z Tobą na maleńkiego chłopczyka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      trzymamy kciuki !
    • Toyer
      Nieśmiertelny pocałunek

      Przez Toyer · Opublikowano

      @Berenika97Dziękuję pięknie 
    • Toyer
      Namiętne milczenie

      Przez Toyer · Opublikowano

      Tak namiętnie do mnie milczysz widzę tylko słowa czy kochać to znaczy wierzyć jak nadzieja oswojona że dusza z duszą się dotyka w bez dźwięku rozmowie a jednak jest możliwa mowa zamknięta w niemowie przychodzisz lecz nie na nogach niewidomy patrzę codziennie na ciało kąpiące się w słowach tak namiętnie milczysz do mnie
    • .KOBIETA.
      Para

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @FaLcorN   Czy Ty uważasz Kornel, że ja komentuję bezrefleksyjnie ?

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Florian Konrad
      Szkandela

      Przez Florian Konrad · Opublikowano

      wraz ze wzrostem temperatury kąt postrzegania rozszerza się i w oku, co jest jak kula gorącej tkaniny, zostaje wytworzony obraz. wojny. stawiam czoła trudnym do zdefiniowania wrogom, daję odpór. nagle przyplątuje się przerażony chudoadiutant, krzyczy z przerażeniem, że markietankę zabiło, markietankę zabiło! lecę cały w nerwach. leży. krew na chlebie i w nim, czerwień wżarta głęboko w świetliste bochny. okruchy w odłamkach, paznokcie i włosy na skórce. z zamkniętymi oczami wskakuję w głąb leju. próbuję nie myśleć o tym, co jem. następny obraz: supermarket, dział mięsny. nie wiem, co brała pracownica, jaki drag wywołał u niej niepowstrzymywalne chichotki. śmiech jest perlisty, odchlastane tasakiem palce – niczym (tak mi się, głupio skojarzyły)... niedopałki papierosów, które jakiś maniak palenia wciągnął w głąb płuc. i wykasłał. podbiegam do nie kontaktującej zdragowczyni, próbuję dokleić, wcisnąć jej utracone fragmenty ciała. nie trafiam we właściwe miejsca. palce w nozdrzach, jeden w uchu, dwa pod wargami. straszne wizje. próba opisania bólu, jaki jest moim udziałem, gdy próbuję scalić na siłę, po szczeniacku i bez wyczucia. wybaczaj mi te nieudolne próby. tak bardzo cię kocham, Dostarczycielko.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...