Poezja to życie

Tylko popioły Popioły Zostaną z nas I tylko czas Zostanie Bezlitosny czas I nie będzie już nas Na tym łez padole I nawet niebo Nie zapłacze Nad tą rutyną

Nie wracaj Ani dzisiaj Ani jutro I nie mów Mi znowu Jak pachnie deszcz Bo bardzo dobrze znam Zapach tej wilgoci w powietrzu

To ja Ubrany w słowa Czekam na ciebie Czekam od nowa Aż ukaże się Przede mną Oczu twoich blask Tej ciepłej majowej nocy I pochwyci mnie Ściśnie mocno W środku A potem puści Czy odetchnę z ulgą?

Światło Mrok I droga gdzieś tam I tylko same pytania I tylko same wątpliwości A dusza coraz bardziej Zbliża się do kręgów ciemności

Jesteśmy z gwiazd I tylko prawda nas wyzwoli I tylko prawa nam Do celu dotrzeć pozwoli Tam gdzie już Nie sięgają ludzkie słowa Spójrz w górę...

Powrót do domu Ale nie razem Tylko osobno I z lampką wina Odpływanie Ciche znikanie I jedno marzenie I jedno westchnienie O pięknym świecie Gdzie życie to dar Naznaczony tam z góry...

Rozpadające się światy I nowe życie w planach Czy warto? Czy lepiej odejść Z czystą kartą W tłumie Ale tak naprawdę samotnie Odejść bezpowrotnie...

Ból strach Przemijanie Łzy śmiech Rozczarowanie I samotny powrót Do domu Z biletem W jedną stronę

Moje czyny Mówią więcej Niż tysiąc słów I gdy zobaczysz Mnie znów Tak odkrytego Tak poznanego Będę cały twój Na zawsze A nie tylko przez Jeden dzień A nie tylko przez Jedną noc

Ty nadajesz sens Słowom zapisanym W prawdzie I sprawiasz że świat Jest takim przyjaznym miejscem Gdzie nie ma bólu I ran na duszy Bez ciebie jestem Tylko marnym pyłem

Sprzedam ci sen O kłamstwie Które jest prawdą Ale dla nich I w którą ludzie uwierzą Tak jak za pierwszym razem Niewinne owieczki Pójdą na rzeź Wielki reset...

Pierwszy upadek Jestem blisko Drugi upadek Jestem bliżej Trzeci upadek Mam cię! I już teraz Nie będzie płaczu Ani śmiechu Ani zaskoczeń Ani pożegnań Bo życie To teatr Który składa się Z samych oczywistości

Nie warto płakać I nie warto prosić Za czymś Co i tak nie nastąpi Nie warto myśleć Nie warto trwać Za ścianą Perfekcyjnej iluzji Bo ja nie zmienię Tego świata Ani ty też Nie zmienisz Rozejdźmy się w pokoju!

Okruchy wspomnień Przywołują mi ciebie Bo na pętli czasu Byliśmy tacy Niewinni i młodzi

Narodziliśmy się Z ran i bólu Dla twojej przyjemności A piekło stało się Prawdą objawioną Gdy patrzyliśmy W twoje martwe oczy Cisza była muzyką

Tak blisko a tak daleko Tak miło a tak przykro Gdy odchodzisz I zabierasz swoje sekrety Tam na drugą stronę To nie ma już odwrotu I nie ma cię Jest tylko wieczna noc I nie ma mnie Jest tylko wieczna noc Czas to perfekcyjny zabójca

Kawa Papieros Gazeta Co było A co zostało Między nami Czy pytania Utkwiły w gardle? Bo odpowiedzi Wciąż brak Gdy patrzę Na wschód słońca Wczesnym świtem Całkiem sam

Wtedy jestem Wtedy jestem Gdy jestem tobą Gdy jestem sobą Wtedy jestem Wtedy jestem Gdy jestem tobą Gdy jestem sobą Wtedy jestem Wtedy jestem Gdy jestem tobą Gdy jestem sobą

@Alicja_Wysocka Poezja to coś najpiękniejszego na świecie bez wątpienia. A bycie poetą? Mistrzostwo świata! Tylko jeszcze wena musi być łaskawa😃

Gubiąc się W niewyraźnym tle Nie możemy odnaleźć Swojego miejsca Tu na ziemi Bo z głową w chmurach Błądzimy i sądzimy, że już Nic dobrego nas nie spotka...

Delikatny chłód Uderzył nas w kark A do świtu Było jeszcze daleko Noc bawiła nas Swoim tempem A bezgwiezdne niebo Przeraziło nas Coś wisiało w powietrzu...

Tam na końcu drogi Nasze ciała Spotkają się A my będziemy błądzić W jakimś dziwnym śnie Tracąc poczucie czasu I przestrzeni Bo dla nas już więcej Nic się nie zmieni

To ból To słowa Wymażą nas Z twojej pamięci To chłód To głód Sprawi, że odejdziesz Tak samo jak my I nie zaświeci już słońce W tej okrutnej bajce

Parę słów Na pożegnanie Czy to ty? Czy to ja? Czy prawda Ubrana w słowa Która nigdy Nie zaświeci Żadnym blaskiem Ani w dzień Ani w nocy

Słyszę serca bicie Słyszę oddechy niespokojne Ale nikt nie szykuję się Na wojnę A świat gubi Powoli oddech...