Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

 

 

 

Magiczne święta

 

Są pierniki z zakalcami,
skóra gruba, twarda.
Ktoś chciał dopiec. Trudno. Zje się
je ze szczyptą "Maggi".

 

 

 

Zakarpiane święta 

 

"Rybka nie musi pływać" 
- wielu w święta powie -
"Karpie bijem!"* I kupą,

kupą, ości panowie!

 

 


Po ludzku

 

Podobno w Wigilię
mówią ludzkim głosem
zwierzęta. A ludzie?
Są ludzcy, do czasu. 

 

 


Pożyczka 

 

Tym, którzy zamiast "Życzę ci..."
mówią "Nie życzę sobie!"
pożyczę życzliwości, by
człowieka ujrzeli. W sobie - 

Z Bogiem.

 

 

 

 

 

*tytuł książki A.Pilipiuka

 

Edytowane przez opal (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

ho ho ho, co ja tu widzę co za frasunek i dobra rada, skorzystam z magii = poproszę Megi o pomoc z maggi :))) po ludzku nie będę gadał, zawyję sobie jak żona sąsiada że on ją zdradza :)))) pożyczkę w pozę zamienię - nic o tym nie wiem! :)))

Pozdrawiam, super frachy :))

Opublikowano

Fraszki, nie takie całkiem igraszki lecz z powagi nutą ... 

Niektórzy to jeszcze oprócz 'nie życzę sobie!' mówią 'pożycz mi, pożycz, oddam niedługo' ale dług staje się nieskończenie długi... ;)

Pozdrówka 

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @MIROSŁAW C., Dziękuję! :)
    • @Lenore Grey   dziękuję za miły odbiór.   pozdrawiam:)           @lena2_   czasem czuję jakby wytarły się we mnie hamulce:)   nie wiem czy ktoś je reperuje u ludzi?   pewno psychiatra,:)))     bardzo dziękuję za Twoje słowa:)   najmilej Cię pozdrawiam:)      
    • Ciemność zapada bardzo szybko. Nagle jestem gdzie indziej. Zdążyłem uciec, lub raczej to coś mi pozwoliło. Widzę znowu ten sam cień. Jego źródło zostawiłem na zamglonym horyzoncie. Skrawki mroku krążą między drzewami, by po chwili zniknąć   Co za ładny sad, rześkie powietrze, nasycone zapachem słodkich owoców, pomarańcz, śliwek i jabłek.    Nieopodal wirują dźwięcznie, tancerki na łąkowej scenie. Upleciona z porannej mgły, gdzie krople rosy, niczym kryształowe latarnie, migoczą cicho szeptane lśnienia.   Oświetlona poświatą w kształcie pięciolinii oraz dźwięcznych nut, sama w sobie jest dziełem sztuki.    Pszczoły w kolorowych sukienkach, nakładają łyżeczkami wyrzeźbionymi z wosku, odrobinki miodu do maleńkich kubeczków, wyżłobionych w mroźnych sopelkach.   Strumyk przezroczysty tak bardzo, że widać przez niego myśli ryb, unosi wilgotną ożywczą wstęgę ukośnie do zielonej falującej trawy. Srebrzysty wąż pląsa na wszystkie strony, opłukuje drzewa i mnie, z cuchnącego brudu.    Jestem wewnątrz, lecz mogę oddychać. Nawet lepiej niż powietrzem. Słyszę skowronka. Siedzi na fali wznoszącej. Dosięga śpiewem daleki brzeg. Klucz wiolinowy z armią nut, drąży tunel do błękitnego brzmienia muzyki. Kapią stamtąd, odrobinki słodkiego, do nieprzytomności piołunu.   Po drugiej stronie horyzontu widzę następny. Muszę sprawdzić, co jest za nim. Pod sklepieniem umysłu szybują niewiadome. Obijają niewidoczne ścianki, niczym fruwające ćmy. Żeby tylko nie przylgnęły wygodnie do światła, zgłębiając złudną istotę sensu    
    • @wiedźma   ja Ciebie też pozdrawiam i bardzo serdecznie dziękuję:)   wszystkiego dobrego:)    
    • @Poet Ka marzą się krągłości co owiną:)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...