Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nostalgia i zagubienie

Waldemar_Talar_Talar
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

W okno puka nostalgia

bo  ktoś zamknął drzwi

echo ze snem rozmawia

tuląc się do mgły

 

W okno puka zagubienie

w oku jego smutna łza

w kominku płoną drwa

obok dobro  ma straż

 

Pukają pukają pukają

myśląc a może dziś

ktoś  je  usłyszy

uśmiechnie się

Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)
2
Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj -  dziekuje za owe  O.K - jest miłe - 

                                                                                 Pozdr.

Witam -  tak wyszło to stary wiersz  - nie chciałem w nim grzebać  -

              - a za przeczytanie dziękuje - może innym razem cię zadowolę - 

                                                                                                              Pozdr.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Alicja_Wysocka
      Bez skojarzeń

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Andrzej P. Zajączkowski, dziękuję :)
    • Florian Konrad
      Lunapęd

      Przez Florian Konrad · Opublikowano

      @Poet Ka Dziękuję serdecznie za tak miłe słowa. @aff Dziękuję i również pozdrawiam.
    • Florian Konrad
      Homo floresiensis

      Przez Florian Konrad · Opublikowano

      o, jaki cudak: panujący, choć małpolud! gdyby korona rosła mu do wewnątrz czaszki – może kłując pobudzałaby szare komórki do działania. a tak – słowotok i przeskoki, szarpanina przerywanym ściegiem, myśl niczym kamyczek. puszczanie kaczek po chłodnej tafli. niewiele potrzeba, by naprawić. wystarczy odrobina czułości będąca jak kreska na środku talerzyka i banknot, by mógł ją wciągnąć, rozjaśniony poznał istotę własnych pragnień, chciejstw, fetyszyzmów. jednak nawet tego brakuje. wiem! poczytaj mu literaturę. na głos i mało wyraźnie, by zarysy się zlewały. pewnie spodoba mu się crossoverowy fragment o Podstolinie włażącej na Telimenę, słowa cętkowane, kręte. naucz go zafałszowanej sztuki, wersji kolażowych. niech jeszcze bardziej zmarnieje, podtraci się usiłując chwytać rozjazdy, przepływy, rozchylające się brzegi okładek. ...jeny, wyczuł, że o nim mówię, chyba zaraz zlezie z tronu! nie znasz, w głowie ci się nie pomieści, do czego może być zdolny! nie daj się zwieść – pomimo lichej postury – to bydlę, co gryzie i brda, uciekaj!
    • Waldemar_Talar_Talar
      czaszka Jorika

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witam - mi też uśmiech czaszki się podoba -                                                                                   Pzdr.serdecznie.
    • Waldemar_Talar_Talar
      Ludowe

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witam - Ludowe mądrości są jak stare płoty.- zgadzam się - niby stare a wciąż żyją - wiersz na tak -                                                                                                                     Pzdr.                           

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...