Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

O Jaśku co bał się szkoły

Kwiatuszek
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Kwiatuszek

Kwiatuszek

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

Otarł Jasiek pot swój z czoła:
- Matko moja ,znowu szkoła!
Znów w tej ławce siedzieć muszę,
przecież ja tu się uduszę!
Nie wysiedzę godzin tyle,
chciałbym wyjść choćby na chwilę...

Znów sprawdziany i kartkówki,
Jasiek nie ma do nich główki.
Kombinuje każdy ranek,
by nie zostać przepytanym.

Poniedziałek miał ból głowy.
Wtorek - też nie był gotowy.
W środę schował się pod ławką,
zdradził się niechcianą czkawką.

W czwartek Jasiek znów był chory,
zjadł nieświeże pomidory.
Piątek- jeszcze nie wyzdrowiał,
cały weekend też chorował.

Chciał uniknąć tak sprawdzianu.
- Oj ,jak ja współczuję Panu!
Rzekł z politowaniem lekarz.
- Czemu ciągle tak uciekasz?

Żeby zniszczyć swoje lęki
musisz problem wziąć do ręki.
Zdusić go tak jak komara,
bo przyleci cała chmara.

Jasiek choć się bał- spróbował.
Tak swe życie uratował.
Zamiast ciągle symulować,
zaczął szkołą się zajmować.
Zbierał szóstek całą chmarę,
bo rozprawił się z komarem.

11
Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
Opublikowano

Witam - uśmiecham się bo wypada - fajne pisanie - 

                                                                                           Pozdr.

                          

                                                                                

                                                                   

1
  • 10 miesięcy temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      Cytrynowa Syrenka

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @violetta  dziękuję za polubienie  i wpis:)
    • Alicja_Wysocka
      tu też

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Nata_Kruk, dziękuję :)
    • Nata_Kruk
      Erozja

      Przez Nata_Kruk · Opublikowano

      Świetna treść wiersza... erozja.. super słowo na wiersz.!
    • violetta
      Cytrynowa Syrenka

      Przez violetta · Opublikowano

      Kiedyś samochody by tekturowe, ale nie było takie tłoku na ulicach i można sobie było papierowym jeździć :) pamiętam te czasy. Duży fiat mi się najbardziej podobał:)
    • Simon Tracy
      Przebity bak

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        To tak jakby ciało wyjąć z trumny  i porzucić u samych stóp  zimnego, spękanego grobowca. Ale chyba tak musi być. Umieramy tam gdzie upadamy. Nagle, cicho, bez bólu. Po prostu tracimy czucie,  nieznośnie depresyjnej istoty istnienia. Tracimy z oczu ten świat. Pełen niezamkniętych drzwi i furtek. Pełen luster złożonych z dusz. Twarzy naszych wspomnień. Ludzi spotkanych po drodze.     Nie potrafiłem być głuchym na ich słowa. Przebili nimi bak  mojego dopamicznego paliwa. Gdy się nim wykrwawiałem, oni wybijali szyby, gięli karoserię,  wykręcali skrzynię biegów i silnik. Do bagażnika włożyli ciężar  każdego gestu i rozmowy. Kazali go wlec przed siebie na przebitych, zszarganych oponach nerwów. Było mi obojętne kto usiądzie za kółkiem. Zawsze ktoś inny kręcił kierownicą. Było mi wstyd, że jako tak piękny klasyk, muszę iść na złom. Potną mnie żyletki, ścisną prasy, rozbiją młoty. Zostanę kostką metalicznego odpadu. Wrzuconą na szczyt piramidy  niedawnych królów.     Wyprowadziłem się z domu. Jak wzgardzone dziecko alkoholików, wyszedłem w piżamie,  zarzucając plecak na ramiona. Na podjeździe czekał wrak  mojego dawnego auta. Wrósł w ziemię zarośnięta chwastem  i kaleczącą dłonie i stopy, wysoką trawą. Trupy powinny trzymać się razem. I spoczywać obok siebie.     Byłem śmiertelnie blady. Z głodu, wycieńczenia i upływu krwi. Jej ślad ciągnął się za mną od progu domu. Nóż został na kuchennym stole. Samochód był zielony, lecz odrapany, brudny i wypłowiały od słońca. Zżarty przez rdzę. Postępowała jak gangrena. Zaraza. Zostawiała blizny ludzkich słów.     Usadowiłem się z trudem na fotelu kierowcy. Spojrzałem na zawalony strop garażu z wyrwanymi skrzydłami, metalowych drzwi. Na nich miał spoczywać napis nagrobny. Lecz ten cmentarz był opuszczony od dawna. Nie będzie tu nigdy żadnych gości. Zapaliłem ostatniego papierosa. Smakował porażką. Zablokowałem zapalniczkę. I cisnąłem ją przez wybitą szybę na próg. W ślady krwi. Zajęły się niczym benzyna a strumień ognia momentalnie powędrował w moim kierunku. Gdy doszedł do mojej rany i trzewi. Eksplozja rozsadziła nas na krwawe strzępy. A garaż zajął się ogniem zaraz potem. I tylko proch umykał przez szczeliny powykręcanej od temperatury karoserii, Rozmył się w półmroku pasiastych pól, i ukwieconych, lipcowych łąk.      

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...