Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

     Zawsze gdy letnim wieczorem,

W odgłosy pobliskich łąk się wsłuchiwałem,

Nieraz dał się słyszeć z odległych wieków,

Głos starożytnych Celtów,

 

Na tej naszej małopolskiej ziemi,

W miejscach Ich dawnych siedzib,

Ciągle słychać głos starożytnych Celtów,

Z głębi dziejowych mroków,

 

Zapewne przed wiekami celtyccy druidzi,

Tajemnym sposobem tę ziemię zaklęli,

By dawała świadectwo pokoleniom przyszłym,

O żyjących tu niegdyś osadnikach celtyckich,

 

I choć upłynęły wieki,

Ten sam księżyc wciąż na niebie świeci,

Starożytnych Celtów nocny powiernik,

Celtyckich tajemnic wierny strażnik,

 

Po dziś dzień w Małopolsce,

W staroceltyckim języku rozmawiają bociany na łące,

Gdy na swe bocianie wiece zlatują,

O celtyckich skarbach w ziemi ukrytych rozprawiają,

 

Celtyckie ozdoby, choć zębem czasu nadgryzione,

Przez małopolską ziemię starannie zachowane,

I choć przeleżały w ziemi wieki całe,

Przez tą samą ziemię zostały uchronione,

 

Broń celtycka choć dawno zardzewiała,

Choć wieki całe w ziemi przeleżała,

Współczesnym z prawieków wiadomość przekazała,

Co dla Celtów znaczyła wojenna sława,

 

I jedyny w Polsce dzban celtycki,

W całości zachowany, nawet nie pęknięty,

W nowohuckim muzeum dumnie eksponowany,

Jako świadectwo historii przez ziemię oddany,

 

W tymże starożytnym dzbanie celtyckim,

Zamknięte są odwieczne prawdy,

Iż każda epoka czas swój zakończy,

Ślady po sobie zostawiając w ziemi,

 

Starożytna celtycka mennica,

Odnaleziona w Krakowa okolicy,

Istnieniem swoim zaświadcza,

O odwiecznej, ponadczasowej potędze pieniądza,

 

Na tejże naszej ziemi niezbadanej,

Monety swoje bili starożytni Celtowie,

Istnieniu starożytnego centrum osadniczego,

Na krakowskiej ziemi dali tym świadectwo,

 

Kopce krakowskie imieniem legendarnych władców nazwane,

W rzeczywistości przez starożytnych Celtów usypane,

Mianem polskiego Stonehenge ochrzczone,

Od wieków skrywają swoją tajemnicę,

 

Kopce krakowskie skrywają wielką tajemnicę,

Której celtyckie jest pochodzenie,

A odkryjemy celtyckie źródło owej tajemnicy,

Jeśli tylko wsłuchamy się w szept historii,

 

Ziemię, którą dziś dumnie Małopolską nazywamy,

Kiedyś przed wiekami starożytni Celtowie pokochali,

Oddali tej ziemi swoje liczne życia,

Dnia codziennego trudy i najskrytsze uczucia,

 

Starożytni Celtowie ujrzeliby chętnie,

W współczesnych Małopolanach swych dawnych charakterów odbicie,

To cechujące ich dumy poczucie,

Przez wieki historii nigdy nie zatarte,

 

Zaprawdę ta nasza święta małopolska ziemia,

To ziemia przez celtyckich druidów zaklęta,

Celtyccy druidzi ziemię tę zaklęli,

By współcześni Małopolanie o starożytnych nie zapomnieli…

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka   Twój wiersz wygląda niepozornie, ale pod powierzchnią dzieje się sporo.   podmiot niby "jest w środku” a jednak patrzy przez szybę  i to jest klucz!   jestesmy w świecie, ale zawsze trochę oddzieleni, jakby przez filtr własnej świadomosci.   dlatego ludzie stają się " przezroczyści”, a kontakt z drugim człowiekiem okazuje się czymś trudnym, niemal niemożliwym.   cukierenka z francuskimi wstawkami.   ale nie do końca prawdziwa.   pod spodem kryje się zwyczajność i funkcjonalność  co tworzy subtelny dysonans .    jest tutaj cichy paradoks.   brak głębszego kontaktu, rozproszenie, a jednocześnie drobna zgoda na rzeczywistość .   bez patosu, raczej w duchu spokojnego przyjęcia tego, co jest.   jest tu sporo finezji.   nie nazywasz napięć wprost   tylko pozwalasz im wybrzmieć między obrazami.   operujesz znakami filozoficznymi.   jest tutaj Jean Baudrillard, jest Edmund Husserl, i jest Alberta Camus.   przez te filozoficzne znaczenia nadałaś wierszowi głębi.     żeby Twój wiersz porządnie opisać potrzebny jest esej:)    
    • @Poet Ka   droga Poetko:)   mam wrażenie jakbyśmy się oboje odnajdywali w innych rejestrach rzeczywistości.   Ty widzisz rytm.   a mnie właśnie chodzi o rozpad rytmu.   chciałem osiągnąć efekt ciągłego naporu, jak fala, która nie ma wyraźnego taktu, tylko się rozbija.   chodziło mi o ukazanie endorfin w tańcu staccato w rezedrganych ciałach.   i kiedy cokolwiek podniesione przyciąganiem księżyca morze dotyka ich stóp.......     a Twoje  "zakłopotanie odbiorcy”    tak bo ten wiersz jest fizyczny do granicy dyskomfortu.   bo to nie jest erotyka  "literacka” -  to jest zderzenie prawie przemoc, prawie walka o przetrwanie.     bardzo sobie cenię Twoje komentarze:)   za ten - bardzo dziękuję:)     ps.   piszesz: "wiersz udany"!!!   no i tego potężnego wsparcia duchowego dzisiejszej nocy potrzebowałem!!!!!!!!!   caluję rączki:)            
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Tak, historia kołem się toczy, a wrażenie upokojowienia i ucywilizowania relacji międzyludzkich okazuje się tylko złudzeniem. Obawiam się, że ciekawe czasy przed nami. Dziękuję bardzo za komentarz i pozdrawiam :)       Dziękuję serdecznie. Pozdrawiam :)
    • Jestem tym o czym myślę     tęsknoty mają to do siebie gdy je omijam wchodzą w głowę niby dla żartu się panoszą                                                  szukam ratunku w gramofonie                       zlewam muzykę w każdą dziurkę to znaczy sama się przelewa z ucha do ucha za poduszkę dla Marków nocnych są okruszki    ma się rozumieć strzępy nutek albo pół_nuty - księżyc nadgryzł -  chciałam pozlepiać lecz zbyt trudne no i klej zeschły - nie na żarty                 a gdy już spijam senne muzy z mocą narkozy pełni nocy  zwykłym pociągiem znów podążam do blasków świtu - unaocznień      kwiecień, 2026         @Jacek_Suchowicz... Jacku... Twój rymowany komentarz pod poprzednim moim wierszem, stał się przyczynkiem do napisania tego powyżej. Dzięki Ci.. po raz któryś... :)  Dobrej nocy.   po cóż zalewać zmierzch muzyką ubarwi blaskiem nieba błękit i się zapadnie w ciemną nicość aby pokazać świtu piękno (...)        
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...