lustra

[kowal]

Nie pozwalają nam w szkole

na inne świata widzenie

na definiowanie pojęć

przez samo-odniesienie

 

lecz w rekurencji prostocie

można pojąć coś więcej

i odkryć czym są w istocie

miłość, poezja i szczęście.

 

Zobacz, natura się śmieje

z nas i powoli kroczy,

budując świat geometrią

fraktali drzew i paproci

 

i chowa niejeden szczegół

nieskończoności w kształtach

muszli i linii brzegów,

w liściach i w śniegu płatkach

 

w falach i w piasku zaspach

trwa prostotą od zawsze

rzeźbiąc skalą i czasem

świat, co nigdy nie zgaśnie.

 

I może niektóre idee

gardzą początkiem i końcem

jak lustra naprzeciw siebie

swą głębią żyjąc najmocniej.

[jan_komułzykant]

Ciekawy wiersz, bo zwraca uwagę na rzeczy, o których rzadko jest mowa, nie tylko w poezji.

Muszle, amonity, płatki śniegu, struktura wody (poza jej pamięcią*), a nawet fale na morzu,

to spośród wielu innych na Ziemi, formy tzw. złotego podziału (boska proporcja).

Wiedział o tym już i mistrz Leonardo i wykorzystywał w swoich dziełach.

Pozdrawiam.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

*

 

 

 

 

[kowal]

@jan_komułzykant Tak, Leonardo fajnie łączył takie spostrzeżenia z pogranicza inżynierii i sztuki.

Dzięki i pozdrawiam też:)

Edytowane 21 Października 2022 przez kowal (wyświetl historię edycji)

[iwonaroma]

Bardzo ładny wiersz. I niegłupi.

[kowal]

@iwonaroma dzięki! Ciesze się, że się podoba :)