Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

 

 

Na jeźdźca

 

Pozycja „na jeźdźca” rycerzowi miła,   

gdy zaraz po bitwie opuszcza go siła.

Leży więc na plecach, ona go dosiada

i pędzi jak może, choć czasami spada.

 

 

Misjonarska

 

Rolą misjonarza niewiasty nawracać,  

trudna to dla wielu bywa taka praca,

ona jest na plecach, a on na niej leży,

i ją przekonuje, lecz czy mu uwierzy?

 

 

Misjonarska dla młodzieży

 

Rady misjonarzy nawet w łóżku w cenie 

i mają dla szczęścia ogromne znaczenie.

Ona jest na plecach, a on na niej leży

i tylko po ślubie kochana młodzieży.  

  

Plenerowa

 

Można jak zwierzątka, na polu i w lesie    

zanurzać się dziko w żonie czy metresie

lecz trzeba uważać, czy ktoś nie nadchodzi,

niedźwiedź, mąż zdradzany, czy zwyczajny złodziej.

 

W wodzie

 

Miłość na stojąco w wodzie się zaleca,     

kiedy skąpy kostium pożądanie wznieca.

On wtedy podpływa, niby ją ratuje,

i wtedy jej ciało ze swoim splątuje.

Woda tajemnice obojga ukrywa

i nikt wtedy nie wie, jak to się odbywa.

 

(Ten sposób najbardziej w jeziorach się przyda

bo woda tam mętna i mało co widać).

  

Francuska

 

Ciekawą pozycję, trudną do oceny

wymyślił we Francji miłośnik higieny.

Było to gdy Luwrze nie było łazienek*,

lecz odkrył, jak zadbać o czystość panienek,

one zaś, w rewanżu, też o niego dbały,

cnoty nie traciły, a przyjemność miały.

 

 *System kanalizacyjny został w Luwrze

zbudowany po powrocie Henryka Walezego

z Polski, gdzie spotkał się z takim na Wawelu.

 

Biurowa

 

Pracownicy biura, z biurek korzystają,

kiedy się nawzajem mocno pożądają.

Ona przed nim siada i czeka gotowa,

lecz jak to wytrzyma jej kość ogonowa?

 

W samochodzie

 

Miłość w samochodzie wymaga sprawności 

bo nie jest w nim łatwo posłanko wymościć.

Zgodnie z tym, co mówi doświadczonych wielu,

technika zależy wtedy od modelu,

jednak warto wiedzieć o ważnej regule:

musi zaciągnięty być ręczny hamulec.

 

 

Manualna (suplement)

 

Kiedy żadna babka na seks nie ma chęci,

i nie masz pomysłu jak jakąś zanęcić,

wtedy pozostaje z ręką się przeprosić,

w dowolnej pozycji sam się potarmosić.

 

 

 

Edytowane przez Marek.zak1 (wyświetl historię edycji)
  • Marek.zak1 zmienił(a) tytuł na Kamasutra, czyli wszystko w jednym z suplementem dla nieśmiałych.
Opublikowano

@Marek.zak1 Pomijając już, że świetnie ująłeś temat i puenty są powalające, to wszystko to jest napisane bardzo, bardzo zgrabnie. Super, świetne! I mimo że nie przepadam za tematyką seksualną w wierszach (no, może poza limerykami ;D), to jestem fanem tej Twojej serii!

Jak wrócę z roboty, poczytam żonie ;D

Opublikowano

Na misia

 

Zwierzył mi się Wiesiek w klubie:

Zdarza mi się, choć nie lubię,

z moją lubą seks na misia.

No, powiedzmy, choćby dzisiaj...

mi się chce, a jej nie.

 

 

Lekko, sprawnie i frywolnie, ale jeśli kamasutra, to kamasutra

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Pozdrawiam

 

  • 1 miesiąc temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Mel666 W tym wszystkim zastanawia jedno. Czemu tak się dzieje? Czemu jeden zginie od ugryzienia mrówki, a drugi żyje sto lat. No i ta bezsensowność, która aż krzyczy w Twoim wierszu. Może to po to, by komuś było łatwiej, albo by zrobić miejsce drugiej mrówce. Nie wiem. Ale to pytanie pewno zostaje na długo w człowieku. Pozdrawiam. 
    • Dzięki. Pozdrawiam. 
    • @Poet Ka Och ...

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @andrew Rwany sposób przechodzenia od myśli do myśli imituje chaos, którego doświadcza człowiek w codziennym życiu.   Wiersz jest próbą, a raczej wezwaniem do stworzenia sobie własnego świata i ostrzeżeniem przed tłumem.   Dwa ostatnie, krótkie wersy, niczym zaklęcia, dookreślają, że „swój mały świat” to „swój kawałek podłogi” i „azyl”.   Myśl oraz wezwanie są kierowane do bliskiej osoby (nie w całym utworze- ponieważ pojawia się forma "z nią", jest to element tej rwanej struktury), ale także do wszystkich ludzi – a właściwie do każdego z osobna.   Moim zdaniem ten urywany sposób pisania oraz powtórzenie myśli stanowią największą siłę utworu, nadając mu indywidualny rys.
    • Sam tytuł ma dla mnie taką wymowność, że to wiersz o tym co zostało. W wierszu w zestawieniu do " kurtyny" odczytuje to tak, że kurtynę zawsze można podnieść, skorupa jest tym, co się ukształtowało. Każdy ma swoją skorupę po stracie. W wierszu mamy dwie strony skorupy lewą i prawą. Zastanawia mnie przedstawienie lewej jako pierwszej. Może sugerować swoje spostrzeganie " świata" . Mamy tu lewą dłoń,  to logika, zewnętrzna strona skorupy, to ona chroni mózg. Ona przewodzi prąd, który zabija to, co jest w środku.  Neuronoprzekaźniki się stykają, iskrzą się na " słomianym stosie się spalają " tu odczytuję słomiany stos jako coś kruchego, co szybko się spala. Po lewej stronie pojawiają się także " stare wyblakłe fotografie, które po dotknięciu ręki się rozpadają. Metalowa klatka pod ziemią , gdzie nie dociera światło- to dla mnie obraz, który odczytuję jako coś, co zostało ukryte, jest trwałe, bo z metalu, jednak zakopane pod ziemią, nie jest widoczne "gołym okiem". Tu jako jako coś w rodzaju wspomnień.  Dalej pojawia się pytanie : " Co tu się właściwie stało? ". Odpowiedź na nie jest taka, że to jest ciało podmiotu lircznego. On diagnozuje siebie jako kukiełkę, która jest poruszana dwoma nitkami. Następnie określa siebie jako drugoplanową aktorę w sztuce, której to podmiot liryczny  nie zapisał własnymi rękoma. Podmiot czuję pustkę, całkowity brak emocji. Bierze wszystko takim jakie jest, bez oceny - automatycznie.  Dla mnie ten wersy są obrazem tego, że podmiot wie, że to nie on kieruje swoim życiem. Nie ma nawet rąk, jest " poruszany za pomocą kruchych nitek.    Kolejne wersy pokazują sam stan wewnętrznych  uczuć, to prawa strona, która także  zanika.  Tutaj mamy emocje, dzieciństwo, rodzinny dom. Pojawiają się tu magiczne stuczki, snieżobiałe poduszki. To obraz tego, co kiedyś było  " magią czucia " . W zestawieniu do " zardzewiałych doniczek"  pokazuje obraz rodzącej się wewnętrzniej pustki. Te doniczki nasuwają mi na myśl zardzewiałe, czyli już trochę zatarte wspomnienia. Nikt ich nie " konserwował" dlatego zardzewiały.  Po raz kolejny pojawia się także obraz opadającej kurtyny, zamknięcie powiek. Spektakl życia jest skończony. Może zbyt daleka interpretacja, jednak odczytuję to tak symboliczną śmierć. W przenośni umieraja to, co pozwala być człowiekiem. To obraz pustki. Dalej pojawiają się po raz kolejny teatralne obrazy, tj. tekturowa zasłona. Podmiot słyszy swoje imię.  Pokuszę się tu o odczytanie iskierki nadziei.  Skoro słyszy swoje imię to dla mnie oznacza to, że jest w podmiocie lirycznym jeszcze odrobina "ja".  Z kolei  końcówka  jest pytaniem o to kim jestem i jaką rolę mam w swoim życiu.  Podmiot nie wie czy jest iskrą czy cieniem.Mamy tu bardzo jasne, trafne porównania. Jeszcze szuka siebie. Końcowe dwa wersy są odpowiedzią. Jest pionkiem na szachownicy życia. Potwierdza to, że jest sterowany. Kończy się słowami " Mój ruch".    @Mel666 To wiersz, który wywołuje refleksję aby zajrzeć w głąb siebie. I odpowiedzieć sobie na pytanie jaki będzie " mój ruch".  To bardzo dobre zakończenie, bo pozwala na to, aby każdy dokonał własnej diagnozy. Kiedyś napisałam wiersz o maskach, które nosimy. Dla mnie Twój wiersz ma podobny wydźwięk.  Czytałam w napięciu i swoją odpowiedź już znam.  Dziękuję za ten wiersz.  Pozdrawiam Cię serdecznie.   
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...