Starożytnie. Czy Koniuch równa się Koniuszy?

[Freney]

„Jestem a nie byłem”
T. Miciński

Koniuch jest już starym człowiekiem; albo przynajmniej zniszczonym.
Kiedy kładzie się do snu, granatowa kapota i portki leżą obok siennika, koszulinę zwija pod głowę.
Tam też przecież zdarza się pełnia księżyca – albo przynajmniej jasna noc. W związku z tym można choć raz pokusić się o pokazanie sentymentalnej brzydoty nocnej: jeśli brak piękna to już brzydota.
Zgodzimy się wszakże, że koniuch nie jest piękny i dobry. Być może to po prostu szydło wylazło z worka podszywania kwalifikacji moralnych pod szczegóły rzeczywistości?
Koniuch jest – a nie był. Żadne odkrycie.
Kiedy śpi, zwinięty na prawym boku, z ręką podkuloną pod ciało, po stopniach wygiętego kręgosłupa stąpa ku niemu – Bóg.
Koniuszy, syn zbłąkany.
Koniuch kocha Boga. Bóg kocha Koniuszego.

Nocami, na wygarbowanym płacie pleców wyprowadza dowody znaku równości.

[Jay Jay Kapuściński]

przeczytałem dwa razy, od razu podkreślę, że się nie znam więc nie oczekuj ode mnie jakichś głębokich analiz. napiszę tylko, że tekst jest ciekawie prowadzony, do niczego nie mogę się przyczepić pod względem technicznym. podoba mi się.

pozdr.

[Freney]

Dżejdżeju. Nic nie oczekuję :) nie wywoluj wilka z lasu, bo jak zacznę oczekiwać, to możemy się wszyscy obudzić z ręką w nocniku. W pełni zadowoli mnie zwięzła wypowiedź pisemna na temat: pretensjonalne to czy nie?

[Jay Jay Kapuściński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zdecydowanie tak :)

[asher]

Ej, Freney, koniuch był ekstra i co się podziało? Czas narracji zmieniony, skróty masakryczne poczynione, oka na czym zawiesić ni ma, a do tego poezją jakąś trąci :)))

Czy to epilog jest? Dla tej koniuszej całości, rzecz jasna.

[Freney]

bez epilogu :) nawet koniuch musi się czasem zdrzemnąć :)