napromieniowani

[tetu]

każdego dnia jestem bliżej
wypełniona cząsteczkami gamma
ćwiczę czujność

 

przenikanie toruje drogę 
do twoich tkanek wyciągam ręce
drętwieją

 

jaki rodzaj miłości jest nam pisany

 

trudna 
przenikliwa
wieczna

 

na zaczernionej kliszy ślad
przerzedzona biel kości 
nie wyróżnia nas z tłumu

 

żyjemy jakby nigdy nic
w kawałkach (prze)znaczeń
podświetlonych tunelach

 

głęboko w jakiejś komórce
wciąż aktywne jądro

 

 

[violetta]

takie sobie życie w oddzielnych gwiazdozbiorach. piję sobie kawkę, mam dużo pomysłów, zawsze ktoś się gapi w moje okno, będąc na spacerze, zastanawiam się o czym ta osoba myśli, pan w kożuchu. 

[Anastazja Sokołowska]

przez(znaczeń)... utwór pozostawia po sobie ślad. dziękuję i pozdrawiam

[dach]

@tetu Dobry wiersz. Pierwotne instynkt, jak stygmat jest w nas bez względu na wszystko. Często ginie pod kołami nabytych przez lata - często falszywych i związanych z cywilzacyjną próżnią doświadczeń. Może nie tyle, co doświadczeń, a uogólnień. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To jest bardzo ładny - filozoficzny fragment. Oczywiście miłości nie sposób posegregować. Sama z siebie znajduje się tam, gdzie powinna. Pod rózną postacią, jednak pod wspólnym mianownikiem. 

 

Troszkę na skróty i banalnie. 

 

Myślę, że stać Ciebie na więcej. Komórki są strukturą - konkretną i wyjaśnioną - najmniejszą. 

Przepraszam, ale nie mogę się oprzeć, otóż:

 

głęboko w najmniejszej komórce
wciąż aktywne jądro

 

tak to widzę. Jasne, to moje zdanie. To kosmetyczne umizgi. Bardzo dobry wiersz. Pozdr. 

 

 

 

[Leszczym]

@tetu Ładny powrót niepowrót, ładny wiersz wiersz :)

[tetu]

Serdecznie wszystkim dziękuję za zainteresowanie wierszem i pozostawiony ślad. 

 

@dach chciałabym Ci wyjaśnić, dlaczego tak, a nie inaczej, ale to by przekreśliło szanse na Wasze interpretacje. Więc tak szybciutko i ogólnie odniosę się do tego co napisałeś.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Może i banalnie, ale tutaj nie widziałam innego rozwiązania. Tunel w tym przypadku musi być konkretnie sprecyzowany, choćby ze względu na kształt tego czegoś, dlatego nadałam temu tak oczywistą nazwę.  
Jeśli pomyślałeś np o światełku w tunelu i poszedłeś tą drogą, to faktycznie wers ociera się o banał.
Z drugiej strony, może to słaby punkt wiersza skoro odbiór jest tak jednostronny. 

 

Zgoda, komórki są konkretne, wyjaśnione, najmniejsze, ale wielkością potrafią się różnić między sobą. 
Któraś z komórek może strukturalnie odstawać, może być zmieniona np chorobowo i co wtedy? 
Nauka wciąż poszukuje odpowiedzi na niektóre pytania. W jakiejś, brzmi rzeczywiście brzydko, ale jeśli jesteśmy na etapie badań, poszukiwań, mamy coś, co ciągle jest bliżej nieokreślone, być może do końca  nieumiejscowione, nadal nieuchwytne, to nie sposób nazwać tego inaczej, a już tym bardziej nie możemy mówić o wielkościach. Ale obiecowywuje, że przemyślę ten fragment. Chociaż wiersz nie należy do takich, które napisałam naprędce;)  Dziękuję Dach za pochylenie się nad nim i rzetelny komentarz. Doceniam. 

[Krzysic4 czarno bialym]

Dach się rozpisal więc ja tylko dodam 

Że mi się podoba te 

Aktywne jądro 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[WarszawiAnka]

Przejmujący.

 

Pozdrawiam

 

 

[tetu]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@Krzysica-czarno na białym  a ja to czarno widzę:) Dzięki, że wpadłeś;) 

 

@WarszawiAnka dziękuję za ślad. Pozdrawiam.

[huzarc]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A nawet dwa

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

przepraszam, ale musiałem a wiersz przedni, z przenikliwych promieni utkany:)

[WarszawiAnka]

@tetu : Dziękuję.