Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

ciasto należy wyrabiać długo
- aż da wymówkę dla drżenia dłoni
jeśli mąż znowu za stół nie dotrze
zwiedziony wódką i myślą o niej

ślepą nadzieję umieścić w formie
życzeń dla syna - niech spotka serce
które go wróci z równi pochyłej
spojrzeć mu w oczy - wiarę w mak zetrzeć

by w ciemnej masie zniknął łez posmak
podawać z lukrem - skorupą szczęścia
córce przekazać przepis by mogła
gdy dom założy - urządzić święta

 

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie jestem pewien, czy akurat takie refleksje chciałem wzbudzić tym wierszem... ;>

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Domyślam się, że to motyw maku popchnął Cię w kierunku takich skojarzeń ;D W kwestii syna z drugiej strofy niech będą i narkotyki - to się  sumie wpisuje w "równię pochyłą". Ogólnie jednak chciałem przedstawić przekrój trosk, rodzinnych problemów i brudów, które co roku są zamiatane pod dywan, żeby "te święta jakoś wyglądały".

Opublikowano

Bardzo mi się podoba. Niektórzy myślà, że ten makowiec rozwiąże wszystkie problemy, że ten jeden dzień  zaczaruje wszystko, że będzie normalnie. I pewnie jest…. w ten jeden dzień, z makowcem  ze sztucznym uśmiechem. I ta obawa o dzieci, aby nie powielały naszych błędów. Ten jeden dzień w roku nie zawsze jest zaczarowany, ale róbmy wszystko aby przynajmniej pozostałe dni takie były. Miłego dnia.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Cieszę się, że odebrałaś wiersz w pełni zgodnie z moim zamysłem! Forsuje się myślenie, że wigilia to czas dobroci, miłości itd. Tylko jakiej jakości jest to miłość? Często umęczona, wywołana na siłę, a ci, którzy rzeczywiście jej pragną w tym czasie, drżą o to, by w tym "magicznym czasie" nie zaburzyła jej nagle bolesna codzienność - gniew, przemoc, alkohol.

Ale co dokładnie jest dla Ciebie dziwne?

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie ma czegoś takiego jak zła interpretacja! Czyż nie to jest istotą wiersza, by każdy znalazł w nim coś dla siebie? ;>

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo dziękuję!

Stanisław po prostu dotarł do sensu wiersza swoją własną drogą ;>

Opublikowano

To dla mnie Twój może najlepszy nawet wiersz no i smutas, ale w takich się chyba najlepiej czujesz. Mąż już się stoczył, syn na podobnej drodze, córce przekaże ten przepis na życie, a matka zamiast wałkiem po głowie, używa go do ciasta. Ja masochistów nie rozumiem, ale tacy są. Zło dobrem można starać się zwyciężać, jak mawiał ś.p. Jerzy Popiełuszko, ale jak się nie da, trzeba innymi metodami. Pozdrawiam. 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Aż najlepszy? Z tym się chyba nie zgodzę, niemniej dziękuję za taki werdykt! Smutas - oczywiście, wszak nie zwykłem w wierszach spoglądać w weselszą stronę życia.

Dobrze rozgryzłeś przedstawioną sytuację. Umęczona pełnym trosk życiem kobieta usiłuje narzucić swojemu domowi (a przede wszystkim sobie samej) iluzję świątecznej magii. Jednocześnie przeszywa ją strach przed smutną codziennością, która znienacka w każdej chwili może rozbić tę bańkę. Najgorsze jest to, że przepis na makowiec (tutaj symbol świątecznego spokoju) - jak to z przepisami bywa - przechodzi z pokolenia na pokolenie.

Opublikowano

Ładny wiersz, 

pełny ciepła i kobiecej troski. 

Choć prywatnie uważam, że posiadanie rodziny bywa czasem większym źródłem kłopotów,

niż szczęścia, a taką wizję wybrała Peela dla swoich podopiecznych jako najlepszą. 

Jednak z tych ziaren maku i urabianego ciasta wyraźnie wychynia się nadzieja, więc życzę Peeli spełnienia :)

 

Pozdrawiam, 

 

Deo. 

Opublikowano

Gorzki ten twój makowiec. U mnie niestety na święta przeważnie zawsze taki serwowano, choć jako naiwny nastolatek (przynajmniej duchem) wierzę, że nie musi tak być, wszystko zależy od nas i od umiejętności robienia wypieków.

Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo dziękuję! Fakt, jest tu troska i potrzeba ciepła, jednak realizowana w poczuciu totalnej bezsilności - tak przynajmniej chciałem, żeby to wyglądało.

Taki właśnie miał być! Słodziutki z wierzchu, a w środku gorzki - nieuchronnie prawdziwy.

Myślę, że kluczem jest tu uzmysłowienie sobie, że słodkie ciasto postawione na świątecznym stole niczego nie naprawia, nie rozwiązuje problemów, a jedynie chwilowo je maskuje. Bo tego wymaga "tradycja" - udawania przez ten jeden dzień w roku, że życie jest idealne.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

życie na 100% idealne nie jest, niestety innego życia nie mamy, może to udawanie przez ten jeden dzień w roku, że wszystko jest ok , nie jest taką głupią sprawą ;)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, ale próby zaklęcia rzeczywistości pod presją "tradycji" zbyt często prowadzą jedynie do frustracji. Już Ci się wydaje, że udało się jakoś dopiąć wigilię do końca, gdy nagle okazuje się, że wujek wracając z pasterki "zatankował" za dużo, a wtedy wystarczy jedno krzywe spojrzenie, jedna krzywa uwaga i wszystkim na głowy spada lawina rodzinnych brudów, niezaleczonych uraz, pretensji itd. - o tym strachu jest również mój wiersz.

Przypomniał mi się teraz taki polski film sprzed kilku lat: "Cicha noc". Jeśli nie znasz, gorąco polecam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przy zanurzeniu się w tekst wygląda, w pierwszej chwili może zbyt nonszalancko przeczytałam :)

Jednak jeśli dostrzegam łut nadziei w tekście, to mu kibicuję ;)

Nawet jeśli jest to nadzieja wbrewrozsądkowa i niezgodna z moim postrzeganiem świata ;)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Myślę, że nikt normalny sam z siebie nie chce postrzegać świata w ten sposób. Co nie zmienia faktu, że on czasem taki po prostu jest.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •     Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...