SPACE TREK: ALTARVEN Część VI

[WarszawiAnka]

 

 

 

CZĘŚĆ VI

 

 

Ku zachodowi miał się dzień

piąty, nadzwyczaj długi,

gdy wśród ostatnich słońca mgnień

Locke'a zobaczył nagle Fenn

przed sobą po raz drugi.

 

Rzekł więc: „Przychodzisz złożyć nam

wdzięczności swej wyrazy?”

"Tak – lecz poufny cel też mam,

dlatego jestem tutaj sam:

chcę prosić was o azyl."

 

Zdumiał się Fenn – lecz zanim dał

na słowa te odpowiedź,

Locke zrzucić ciężar z serca chciał

w szczególny sposób, który brzmiał

jak skarga, albo spowiedź.

 

"Tak jak mój ojciec i mój brat,

zostałem wyszkolony

już od najmłodszych swoich lat,

jak nakazuje nam nasz świat,

do walki i obrony.

 

Oddałem armii się do cna

i świetnie władam bronią;

bo drzazg jest grad, gdzie rąbią drwa,

zatem przewagę zawsze ma,

kto szybciej sięga po nią.

 

Tutaj odkryłem nagle świat,

co choć wygląda swojsko,

nie ma w historii wojen dat,

nie wzosi fortec ani krat

i nie zna słowa "wojsko".

 

Mierzi mnie teraz bitew kurz

i niepotrzebne rany;

mam dosyć militarnych burz,

nie chcę nikogo ścigać już

i nie chcę być ścigany.

 

Altarven wam zapewnia byt

bezpieczny, sprawiedliwy,

to prawda, a nie żaden mit;

tu wstaje dla mnie nowy świt:

ja jestem tu... szczęśliwy."

 

Fenn rzekł: "Od kilku znam cię dni;

jakkolwiek nie pojmuję

twojego świata, wierzaj mi,

głos twój w mym wnętrzu mocno brzmi

i szczerze ci współczuję.

 

Jednak choć gościliśmy was

i chętnie też wspieramy,

przedstawicielom obcych ras

na osiedlanie się wśród nas

njgdy nie zezwalamy."

 

"Pójdę do Rady prosić ją

o pomoc więc w tej chwili;

członkowie nam przychylni są:

cofną ten zakaz, jeśli chcą,

lub Rada go uchyli."

 

Rzekł Fenn łagodnie: "Rady głos

niczego tu nie zmieni;

choć to dla ciebie, widzę, cios,

do innych światów – tak chciał los -

jesteśmy przeznaczeni."

 

*

 

Zapadła noc. Gdy Irion Tal

pokrytą traw kobiercem

otulił miękki mroku szal,

wracał Locke niosąc w duszy żal -

i ze złamanym sercem.

 

*

 

Nazajutrz, kiedy ich już prom

wynosił na orbitę,

czuł, jakby lat minęło sto -

i jakby wydalano go

z ojczyzny jak banitę.

 

 

 

EPILOG

 

Kapitan Sven, komandor Locke

powoli schodzą z promu;

zanurzą się w kosmiczny mrok;

tysiąc lat świetlnych w jeden rok -

i wrócą znów... do domu.

 

 

 

 

 

[WarszawiAnka]

@Leszczym : Dziękuję. :)

[Wędrowiec.1984]

To było kapitalne!

 

Rymy o starym marynarzu Coleridge'a w wersji Si-Fi!

 

Podobny klimat, czułem podczas czytania również bardzo podobny rytm.

Kończąc czytać miałem ochotę powiedzieć "zabiłem albatrosa" ;)

 

Jeśli nie czytałaś, polecam. Świetny poemat. Podobny klimat, mimo, że zupełnie inne czasy.

 

Edytowane 7 Grudnia 2021 przez Wędrowiec.1984 (wyświetl historię edycji)

[WarszawiAnka]

@Wędrowiec.1984 : Dziękuję. :)

[Wędrowiec.1984]

@WarszawiAnka To była dla mnie prawdziwa przyjemność! :).

Edytowane 7 Grudnia 2021 przez Wędrowiec.1984 (wyświetl historię edycji)

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Cieszę się, że Ci się podobało. :) 

Skojarzenie z Coleridge'm bardzo mi pochlebia. :)

Pomysł na tę historię nosiłam w sobie jakiś czas - aż w pewnym momencie narzuciła mi się z wielką siłą taka właśnie forma. Alternatywą byłoby tylko opowiadanie prozą.

 

Dziękuję i pozdrawiam :)

 

[Wędrowiec.1984]

@WarszawiAnka A tam proza. Poezja nadaje tej historii siłę!! :D

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Cieszę się bardzo - bo ja z prawdziwą przyjemnością pisałam. :)

 

 

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Tak mnie właśnie prowadziła intuicja. :)

 

 

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

Poemat Coleridge'a jest mi ogólnie znany, ale nigdy go w całości nie czytałam, chciaż (przyznaję) powinnam.

Zaciekawiłeś mnie jednak i zmobilizowałeś, więc aby się zrehabilitować, przeczytam w oryginale. :)

 

Pozdrawiam

 

Edytowane 8 Grudnia 2021 przez WarszawiAnka
spacje (wyświetl historię edycji)

[Wędrowiec.1984]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W takim razie miłej lektury. ;-)