Korkowy konwent

[corival]

Wzgórze nasączone wiarą.

Całe wieki nasycało zbocza

srebrnym blaskiem z nieba,

Promontorium Lunae.

 

Nowy podmuch nie zniszczył

świątynnego blasku wyniosłości.

Najwyższe Tchnienie wciąż ożywia stoki,

święte wzgórze pozostaje sobą.

 

Zmienił imię wywyższany Bóg,

odmienne treści podszyte wiarą,

głazy i skały nadal promieniują

tysiącami lat modlitw, próśb i darów.

 

Każda grota, dziura i jaskinia

zagarnięta, wypełniona życiem.

Cisza... tylko szum wiatru

akompaniamentem modłów.

 

Wszechobecny korek dominuje

w zgrzebnym wnętrzu eremu.

Mroczne otoczenie szepce,

medytuje, duma, składa wiersze.

 

Na zewnątrz tysiącletni wicher

muska liście, podpowiada,

stada chmur biegną nad stokami,

niosąc odpowiedzi, zabierając myśli.

 

[Jo Shakti]

Piękne, poetyckie... wywyższany Bóg zmienił imię... ma wiele imion... pozdrawiam

 

[corival]

@Jo Shakti  O, widzę, że odkryłaś konwent. Bardzo specyficzne miejsce. Dziękuję za odwiedziny. Pozdrawiam :)

[Krzysztof_Kurc]

Może ciąć. Kilka wersów mnie zainteresowało.

[corival]

@Krzysztof_Kurc Dziękuję za wizytę Krzysztofie. Cieszy mnie, że znalazłeś tu coś dla siebie. Przyznam, że nie zrozumiałam tego o cięciu w Twoim komentarzu... Pozdrawiam :)

[Krzysztof_Kurc]

@corival Tnij niepotrzebne słowa, wiem to boli. 

[corival]

@Krzysztof_Kurc Ach o to chodzi :) Po to tekst jest w Warsztacie, żeby go dopracować... bardzo enigmatycznie zasugerowałeś. Pozdrawiam :)+

[Krzysztof_Kurc]

@corival Wiem, że ciężko jest cokolwiek zmienić w swoim tekście, ale czasem warto. :)