Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Czarodzieje

outer_rim
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

outer_rim

outer_rim

Opublikowano
Opublikowano

Brzegiem morza szli czarodzieje

Siedziałem na trawiastej wydmie

i nie byłem pewien czy mnie spostrzegli

To z resztą bez różnicy

Nie trzeba patrzeć żeby wiedzieć

 

Pamiętam dźwięk lekko rozkołysanego we mnie dzwonka

Który wtedy oznaczał zazdrość

i poruszany wiatrem dzwonił raz po raz

Zazdrościłem czarodziejom ich spokoju

Niemal nieśmiertelnego –

Spokoju graniczącego z panowaniem

Gdyby spokój był insygnią byłby berłem w rękach czarodziejów

 

Dokąd szli czarodzieje pozostaje mi tylko

zgadywać

Jakąś bramą musieli się tu dostać więc jakąś bramą

muszą opuścić to dziwne miejsce

Wiele miejsc byłoby pięknych

Gdybyśmy byli pewni że nic poza nimi nie istnieje

Tak samo jest z czarodziejami

 

Ale trawę w której siedzę

i mnie

zabija ta sama siła

W przeciwnym razie poszedłbym z czarodziejami

Szedłbym pograniczem które zawłaszcza sobie fala

i którego nie chce oddać piach

Dobrze wiedzieć że w jednej chwili można odejść płynąc

Być tak blisko zatracenia co ratunku

 

Falochron lodołamacz przeznaczenia

Pot płynący z czoła skóra koloru sepii

Słońce za plecami zamykało czas

Brzegiem morza szli czarodzieje

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Migrena
      niemasycenie Bogiem

      Przez Migrena · Opublikowano

      szukam Cię moja dusza to piach który uczy się Twojej rzeźby a Twoje imię kroplą wody spadającą z wysokości światła piję ją i pragnienie rośnie jeszcze bardziej Twoja obecność jest jak cisza świtu kiedy świat jeszcze nie mówi a wszystko już oddycha Tobą dotykasz mnie nie ręką lecz spokojem który nagle rozjaśnia krew dajesz mi łaskę jak chleb łamaną w milczeniu a ja wracam po nią wciąż i wciąż bo jedna kromka nie wystarcza sercu Twoja miłość jest jak oddech matki nad kołyską dziecko jeszcze nie zna Twojego imienia a już żyje Twoim ciepłem Twoje przebaczenie jest rzeką płynę w niej i czuję jak spadają ze mnie kamienie dni a jednak gdy wychodzę na brzeg znowu jestem spragniony Twoje światło jest ogromne jak niebo które nie zna ścian a jednak dusza chce jeszcze więcej Twojej cierpliwości więcej Twojej łagodności więcej Twojego milczenia które rozumie wszystko bo człowiek jest studnią bez dna a Ty wlewasz w nią ocean i choć woda rośnie po same brzegi serca głębina wciąż pozostaje otwarta gdybym był syty oznaczałoby to że jesteś mniejszy od mojego serca ale mój głód jest jedyną miarą Twego nieskończenia kocham Cię jak dziecko kocha światło którego nie potrafi objąć i wiem że będę pił Twoją obecność przez całe życie a i tak odejdę z ziemi spragniony Twojej miłości bo dusza nie szuka Boga żeby przestać pragnąć dusza szuka Boga żeby pragnienie stało się wieczne

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Migrena
      polowanie

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Gosława   Twoje słowo na sobotę pokazuje pułapki życia. moje słowo na niedzielę: człowiek otrzymał intelekt nie po to, by wykrwawiac się we  wnykach innych, lecz by rozwijać swoje zdolnosci  przewidywać pułapki i kroczyć własną drogą . prawdziwa siła nie w tym, by odgryzać kończyny, lecz by wygrywac własną świadomością.   bez litosci.  
    • Wiechu J. K.
      Kopacze

      Przez Wiechu J. K. · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @vioara stelelor To prawda, ale lepiej z nimi niż bez nich.  :))) @Berenika97 Tworzona od pokoleń, czyli to ogromna biblioteka. Pozdrawiam :))) @KOBIETA Mole książkowe tak mają, był czas, że sporo książek musiałem oddać z braku miejsca. Pozdrawiam :)))
    • FaLcorN
      Pieprzyki …

      Przez FaLcorN · Opublikowano

      @KOBIETA  
    • Poet Ka
      bezczas

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      bezczas   drzewo owocuje gałęziami uderza w szybę drzemie Marszałkowska   skra słońca osiada na drewnie i brzegu książki   brak liści brak zasłon brak obrusów brak bibelotów brak zegara   materializuje się owocem trudnym wpisanym w życie marcowym słońcem surowym pięknem przedwiośnia poświatą na podłodze przy łóżku   martwa natura z cukiernicą spodek jabłko i nóż do obrania malowany niewprawną ręką ucznia szkoły przy Warszawsko-Wiedeńskiej kolei – nie malarza –   lewituje po dziś dzień

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...