Komisura strun liry

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

                  graphics CC0

 

 

myśl przenika przez mikro-wymiary

 

tajemne kręgi aparycji

promują połysk strun

ślizgając się po grzebieniach cerebrum

lametą z eonów

ów blask zjada rozrzedzone kontury

budzi niepewną wrażliwość

 

a wszystko w przezroczach i achromatach

 

emaliowane spandrele

szkło nieprzezierne

na ścianie gościnnego pokoju

błoga redukcja efektu oślepienia

przenika w zapach i szept

strzelając fotonami po antracytach

 

obrazy ćmią w tyglu źrenicy i w oczopląsach

 

a deseń procesu z kolażu Muzy

wymoszcza mą godność i duszę

nie marzę o słowach i dźwięku

nie zastanawiam się nawet

nad

srebrzystą biologią stylowych efektów

 

myślę o genetycznej etymologii

 

deliberując nad faktem

kto uczynił

z niej tak unikalny fantom intelektu

wtedy przez prozę życia

przenika obłędne światło

wdrażając moce w istotę zachwytu

 

choćby i jeden dobry użytek z gwiazd

 

struny bow branda

jedwabny uślizg aksonu

jak w wardze tygrysa w pazurku tipsa

zastyga jej wasalna nadświadomość

wszczepia się w dendryt i rdzeń

w dyktat synaps kresomózgowia

 

oto larwa poezji wykluwa motyla

 

pod którym łagodnieje me zwierzę

żądne krytyki popędliwej materii

ze świata - co klnie i wróży

od fobii i w dysocjacjach

kolejnych ironistów podróżujących

w tunelach bez światła i ładu

--

 

Edytowane 18 Kwietnia 2021 przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)

[violetta]

to taka delikatna muzyka, cały czas mam gęsią skórkę:)

[Tomasz Kucina]

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Cześć Skarbie. Zajrzałem do was tylko na chwilkę, ot --> z mega subiektywnym utworkiem. Nie będę się narzucał zanadto, od czasu do czasu wrzucę tu może jakiś bardziej osobisty tekst, bez podtekstów społecznych i bez tej cholernej polityki, która jest dosłownie wszędzie, i tylko od niej uciekać →  jak ten – napisany w wersji źródłowej 3,5 roku temu. Tekst sumiennie pozytywny. Tak bardzo współcześnie tego nam brakuje. Opis z pobytu u znajomej „Melpomeny strun” - nieco sensualny → dopieszczony w świadomości surrealnej utwór i  bez podtekstów. Klasyczny słodzik ;) Miłego wieczorku Valerio.

[violetta]

nie można się spotykać haha

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To stary wiersz ;), więc z zasadzie retrospektywny, na szczęście 3,5 roku temu spotykać się można było do woli → Nie znaczy to, że dziś jest tak samo. Uważaj i nie wychodź z domu bez maski czy zabezpieczenia, samokontrola jest bardzo ważna, skoro już wcelowałaś w ten temat. 

Co do treści:
Tytułowa „komisura” odnosi się do anatomii i biologii, to taki układ dualny → w sensie, że łączący w parę elementy systemu nerwowego. W tym przypadku będzie to porozumienie pelki z narratorem → w subiektywnym wrażeniu muzycznym. Ona daje „koncert” (to pojedynczy utwór) - a on indywidualnie poszerza horyzonty tego repertuaru o impuls quasi surrealny. Wtopieni w zmysły podróżują raczej mentalnie → dryf w sztuce. Tak to chciałem państwu opowiedzieć, nie wiem czy jest akurat czytelne. 

[[email protected]]

@Tomasz Kucina Nie docenili, więc robię to ja-

                                bo jest inne... i zrobię to ja.

Pozdrawiam Tomku z samego rana.

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Może trudny? ;)))))))

 

Mam czas do 14nastej --> więc rozbuduję odpowiedź... tym bardziej, że ciebie lubię i szanuję --> za konserwatywizm etyczny głównie...

 

Grzegorz, nie patrzę na lajki. Pamiętaj opisy, treści, systemy wartościowania wymagające głębszych analiz i te zaangażowane → nigdy nie są w modzie. To zależy tylko od autora, czy jest masowym produktem czy niszowym.

 

Ogólnie uważam, że ludzie lubią, czytają, robią to co chcą, ja ludzi nie zamierzam zmieniać, klasyfikować i oceniać → nawet nie potrafię ;”), i zresztą trudno określić co jest dobre a co gorszej jakości, obowiązuje prosta zasada: wszystko jest takie jakie jest – i dotyczy to szczególnie form, i samego pisania. Autor powinien być sobą. No bo zabawa w wiersze bez poczucia radości z tego jak się to realizuje nie ma naprawdę sensu.

 

Moje teksty chyba i raczej wymagają sumienniejszego przeanalizowania, a więc i dwu trzykrotnego przeczytania, to nie leży w potrzebie większości czytelników, dziś życie jest szybkie, jednorazowe, operuje w skrótach i slangu, żyjemy w świecie emotikonów, gdzie ludziom nie chce się nawet złożonymi zdaniami pisać – używają więc znaczków, ba sam to robię i mega mi się to podoba.

 

Czasy mamy trudniejsze → naturalne i potrzebne niewątpliwie ograniczenia, i dlatego chwile spędzone przed komputerem, czy w sieci są męką a nie przyjemnością. Tym bardziej czytanie czyjegoś wiersza (tutaj akurat mojego) może graniczyć z cudem :)

 

Spedzając czas na relaksie w necie nie ma potrzeby zmuszania się do czegoś co jest nieprzyjemne. Dlatego → ludziom nie stawiającym serduszek przy moich tekstach się nie dziwię, a i do żadnego klubu wzajemnej adoracji nie należę, dlatego nic nie muszę a i nie chcę, i chyba o to w życiu chodzi ;)

 

Dziękuję Grzegorz za docenienie wiersza, widać że jesteś ambitny, skoro logika konstruuje w tobie zapytanie: „dlaczego pod tym tekstem nie ma żadnego lajka?”, to jest uprawnione i prawidłowe myślenie – bo naturalne i niewymuszone. I niechże pozostanie w formie pytania retorycznego pod tymże tekstem ;) Nie będę się przecież obrażał na fachowców → to byłby dopiero absurd, co nie? ;)))

 

Ale refero zakminiłem? → niemal prowokacyjny ;D Jak widzisz sam → mam dystans do siebie i autoironia nie jest mi obca ;)

 

Serdecznie pozdrawiam :)

 

[[email protected]]

@Tomasz Kucina Sam dałeś odpowiedź dlaczego nie ma,

                                widocznie Ci ich, po prostu nie potrzeba.

Trzymaj się Tomku.

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Grzegorz, byłbym cynicznym gościem, gdybym napisał, że nie zależy mi w ogóle na lajkach, bo przecież każda forma pozytywna → a lajk taką rolę spełnia - oceny tekstu jest niewątpliwie miła dla autora. Nie odbiegam od norm, natomiast napisałem, że na lajki nie patrzę ze szczególną wrażliwością, i drapieżnie → bo oceniam realnie potrzeby i decyzje ludzi oraz ich upodobania -preferencje w liryce niszowej → tylko tyle.

 

Wiem, rozumiem, że ta twoja wypowiedź ma zakres zrozumienia mojego punku widzenia i jest wyraźnym sposobem solidarności ze mną co do tego spojrzenia na autorstwo → bardzo to doceniam, po ludzku i szczerze.

 

Pozdrawiam szczególnie, twoje opinie są dla mnie ważne, bo nie od czapy, ale z sumienia wynikają i z doświadczenia.

Edytowane 5 Listopada 2020 przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)