Narodziny

[Czarek Płatak]

Narodziny 

 

wyłączają się, jedne powoli 
kilka innych za to dosyć szybko —
funkcje życiowe, jak zamrożone 
wahadło, na wpół ruchu, w rozkurczu 

 

hamuje serce i tonie oddech, 
stygną krew i mózg, schnie skóra, później 
dezintegrują się niepotrzebne
już genitalia, wszystkie otwory 

 

wydalnicze i zbędne narządy 
wewnętrzne wolno się rozpadają 
to nawóz, w którym kiełkują skrzydła, 
nawóz, na którym rodzi się anioł 
 

Edytowane 4 Października 2020 przez Czarek Płatak (wyświetl historię edycji)

[Marek.zak1]

@Czarek Płatak Zmienia się stopień uporządkowania,  rozpadają się działające dotychczas systemy, dając początek chaosowi z którego powstanie coś nowego, a może tylko miejsce czy nawóz na to nowe.  Nie powiedziałbym, że to anioł, ale tutaj ekspertem nie jestem. Pozdrawiam. 

[Somalija]

@Czarek Płatak byłam przy śmierci bliskiej osoby i ubierałam stygnące ciało do trumny, formowałam twarz i usta, skrzydeł nie zauważyłam, ale przeżycie było.

[Gość]

 

[dmnkgl]

@Czarek Płatak  Odpycha mnie ten wiersz. W moim odczuciu jest bardzo brudny- poczynając od szczegółowego opisu trupa, przez nienaturalne przerzutnie po brak rymów (poza tym jednym oczywiście). Może to też kwestia puenty- odległość znaczeniowa pomiędzy nawozem a aniołem jest dla mnie po prostu zbyt duża.

Pozdrawiam

[fregamo]

@Czarek Płatak Człowiek-anioł...nie byłbym tego tak i pewny xd. Gdzie Ty błądzisz Czarku?

Pozdrawiam

 

[iwonaroma]

Połowa wiersza do mnie przemawia (pierwsza :)), później jest 'nieco' drastycznie, no ale takie są fakty...

Natomiast nie mogę się zgodzić z zakończeniem.  Nie mam nic przeciwko nawozowi,  potrzebie nawożenia :) ale nawóz to nawóz. Gdyby było 

'Nawóz, na którym rodzi się anioł' to ok. 

Ale serce za odwagę w poruszaniu trudnych tematów, no i forma jak zwykle staranna. 

Pozdrowienia

[Czarek Płatak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ani ja. Są w ogóle tacy? 

Dzięki za czytanie 

Przeżyłem podobne doświadczenia. Pomagałem tacie i dziadkowi. Nigdy nie pozbędę się uczucia towarzyszącej wtedy pustki. Ich już tam nie było, a ciała sprawiały wrażenie porzuconych skorup. 

Skrzydła sobie domyślamy, czyż nie? 

Pozdrowienia 

Paradoksalnie jest to najlepszy komentarz jaki mogłem sobie dla tego wiersza wyobrazić. 

Rozumiem, że razi Cię konotacja nawóz - anioł. Nie jest to przyjemne zestawienie. Nie zaprzeczam. Dziękuję serdecznie za poświęcone na czytanie i komentarz chwile. 

Wiem, że nie brakuje tych pewnych i tych pewnych, że nie. Osobiście nie poczuwam się do prawa osądzania, którzy błądzą. Jak każdy mam swoje zdanie. To nie ja jednak powiedziałem - powiększył grono aniołów. 

Z pozdrowieniem 

Edytowane 4 Października 2020 przez Czarek Płatak (wyświetl historię edycji)

[Czarek Płatak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No właśnie. W całym tym procesie nie ma ani krztyny piękna.

Z tym nawozem coś mi nie grało. Twój komentarz przekonał mnie do takiej wersji. 

Serdecznie dziękuję za wizytę. 

Macham łapą (póki co nie skrzydłem) 

[jazzkółka]

@Czarek Płatak sacrum i profanum, choć u Ciebie z przewagą tego ostatniego... 

[Czarek Płatak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rzeczywiście, bliżej mi chyba do drugiego. Chociaż nie jestem do końca pewien, czy cokolwiek tutaj w istocie profanuję. 

Dzięki z odwiedziny. Pozdrawiam 

[iwonaroma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Tak, rozpad jest brzydki. Rozpad ciała, rozpad domu, rozpad związku...

Widzę, że po zmianie akcentuje się powtórzenie, ale może to i dobrze?

Też macham łapą :) , choć kobiecie może bardziej wypada dłonią, ale co to za machnięcie dłonią ;) 

Trzymaj się!

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - też brałem udział w ubieraniu nieboszczyka - 

straszna chwila...

                                                                                                Pozd. 

[fregamo]

@Czarek Płatak z tym błądzeniem to był żart, ale cóż. Życie i tak wyprostuje wszystkie dni.

Pozdrawiam

 

[Czarek Płatak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak

Jednak nie o tym jest ten wiersz. Chociaż przyznam, że podobny temat kusi mnie swoim turpizmem. 

Pozdrawiam 

Rzeczywiście, kobiecie lepiej przystoi machanie dłonią. 

Dziękuję również zawrócenie uwagi na formę. Wielu zdaje się tego w ogóle nie dostrzegać. 

Oby. Wydaje się, że nie zawsze je wszystkie prostuje. 

Odpozdrawiam 

[w kropki bordo]

@Czarek Płatak Hej, dla mnie jest okej do pierwszego "(...) to nawóz" potem te skrzydła i anioł....hmmm,  wyobraziłam sobie, że na tym nawozie kiełkuje drzewo i przez to ciało wraca w żywy obieg ziemi, śmierć rodzi życie. 

Myślę, że ten anioł osłabia twój przekaz, bardzo konkretny, rzeczowy, wręcz suchy i kieruje uwagę w stronę baśni, legend i wierzeń. Że co kolejny anioł w niebie, tylko tyle? Mam nadzieję, że nie uraziłam? Pozdrawiam.

[Oxyvia]

Życie to coś, co pożera samego siebie. To wąż zjadający bez przerwy swój własny ogon i rosnący ciągle od głowy.

Ciekawie to ująłeś, Czarku.

[Gość]

@Czarek Płatak kontrowersyjne, ale mi się podoba, głównie przekaz, że śmierć, jakkolwiek by nie była brzydka, wstętna - to tylko zaczyn czegoś nowego. Lepszego? Tu nie jestem pewna. Jeśli się żyło dobrze, dobrze wykonało swoje zadanie - to pewnie tak. W przeciwnym wypadku... wg. mnie jak w szkole: czyli dwója (pała?) i do poprawki. Czyli raczej nie anioł, chyba, że upadły...

;)

Ciekawe ujęcie tematu

[Czarek Płatak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, życie jest też umieraniem i rodzeniem się. Wszystko to pewne cykle, a anioł to wiadomo przenośnia. 

Dziękuję i pozdrawiam 

Ta tutaj to trochę romantyczniejsza wizja. Przynajmniej jeśli chodzi o puentę. Sam raczej nie wierzę w anioły, ale trzeba im oddać, że są diablo liryczne ;) 

 

[Czarek Płatak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tematy ostateczne jak i dualizmy, a także przeciwstawności to chyba takie moje niechcący koniki. Czego zapewne już się dopatrzylaś, bo zdajesz się dosyć wnikliwie i trafnie odczytywać. 

Nie dziwi mnie, że jako czytelniczka możesz czuć się chwilami zagubiona, bo ja sam taki się często czuję. Pewnie to wyłazi. Nie mam uniwersalnych odpowiedzi. Wręcz nie chcę ich mieć i jestem im niechętny, bo w takowe nie wierzę. Wszystko jest sprawą indywidualizmu, bądź też indywidualizmu zbiorowego, np. cechy narodowe ;) 

Przyznaję z radością, że nakryłaś mnie z tym, że mój Bóg to głównie Bóg Starego Testamentu, a i na elemencie Gnozy też dałem Ci się przyłapać. Jak mógłbym te zjawiska widzieć (chyba czasami się ku temu skłaniam, chociaż dla niektórych to czyste sf. Z drugiej strony dlaczego ktoś miałby je negować przy jednoczesnej wierze w mity?) nagryzmoliłem już kiedyś w zamieszczonej tu rymowance pt. Lądowanie nad rzeką Kebar. 

Jestem Ci przeserdecznie wdzięczny za Twoje wizyty i refleksje z nimi związane. 

Macham łapą :)