żałoba

[gałąź]

Do tej pory przeżywałam żałobę

a Ty myślałaś, że przesadzam ze smutkiem

że wybieram lenistwo

nad wyraz bierna i nieciekawa

 

Przeżywałam żałobę po matce

bo jej nie miałam od dziecka,

choć żyje do teraz,

odrzuciła mnie w cierpieniu nad sobą

 

Przeżywałam żałobę nad domem

bo go nie miałam od dziecka,

choć stoi solidnie na fundamentach

nie chronił przed zimnem

 

Przeżywałam żałobę po zaufaniu

bo go nie miałam od dziecka

choć żyłam z uśmiechem

nie czułam bezpieczeństwa

 

a Ty myślałaś że przesadzam ze smutkiem

krytykowałaś mnie tą myślą bezmyślnie

 

Przeżywałam żałobę po dziecku

po każdym dziecku które przeżywa żałobę

i nie wie skąd ten głód, gniew i niepewność

i cierpi z niezrozumienia

 

a Ty myślałaś że przesadzam ze smutkiem

i w końcu ja też uwierzyłam

 

a do tej pory przeżywałam żałobę

po sobie

[miauczenie owies]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czyli to czas przeszły. To może puenta optymistyczna?

 

[gałąź]

@miauczenie owies Myślę, że nie ma się co silić na optymizm na siłę.

[Gość Radosław]

Z każdy kolejnym wersem ból rozlewa się wkoło. A koniec stawia wszystko w innym świetle. Można to potraktować z jako zaproszenie do intymności, oraz przypisać temu uniwersalny wydźwięk, odnoszący się do uzdrowienia, uwolnienia, domknięcia pewnych etapów. 

 

Wiersz zdecydowanie warty, pobycia z nim i przejrzenia się w lustrze. 

 

Pozdrawiam 

[gałąź]

@Radosław co masz na myśli pisząc:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dzisiaj jestem w innym miejscu, ale ból pozostał i staram się z nim rozprawić. I powiedzieć osobie z wiersza to czego nie umiałam powiedzieć kiedyś, bo nie miałam ani świadomości, ani odwagi ani języka. Teraz mam, więc mówię

Edytowane 18 Września 2020 przez gałąź (wyświetl historię edycji)

[ekversisto]

Super, przeczytałem z posmutniałą przyjemnością..

[gałąź]

@ekversisto z podobną przyjemnością pisałam. Dziękuję :)

[WarszawiAnka]

Rozumiem Peelkę.

 

Pozdrawiam

[Czarek Płatak]

Dotknął mnie ten wiersz do żywego. Może dlatego, że mógłbym podpisać się pod każdą strofą. Tylko za sobą żałoby nie przeżywam. Nie mogę sobie na to pozwolić. Mam dzieci i dla nich muszę ogarniać rzeczywistość, dla nich być i mieć siłę. Nawet jeśli czasami brakuje jej dla być siebie samego. 

Bardzo dobry kawałek poezji.

Pozdrawiam