Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@iwonaroma Czyli są jeszcze tacy, 'na guzik' ze zmysłem alarmowym, co wysoko i bezpiecznie ponieść nogą? 

Dobry wiersz Iwonko. Pozdrawiam

Gość Radosław
Opublikowano

Może winda symbolizuje wzrost PL . Ten się rozwinął, dojrzał i mógł  "przyciągnąć" do siebie Mężczyznę, by dalej,  już  razem wzrastać. Wiersz - życie, pozdrawiam. 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

:D ostrożność zawsze wskazana :)

Dzięki i zdrówka 

 

 

 

Ponoć.... :) dzięki i również zdrówka 

 

 

 

 

Też :). Gdzieś czytałam w literaturze (nie pamiętam namiarów), że właściwie nasz kręgosłup jest taką windą a kolejne główne czakramy - piętrami. I w zależności od tego, na którym piętrze się znajdujemy - tak postrzegamy świat. 

Winda też jeździ w dół, co należy mieć oczywiście na uwadze. 

Dzięki, również pozdrawiam 

 

 

 

 

Dokładnie :) dzięki i również serdecznie 

 

 

 

@Jakub Adamczyk  @Pan Ropuch

Podziękowania :)

Opublikowano

Fajny bardzo i obrazowy wiersz. Jedna uwaga, że miałaś szczęście, że te dni były średniodobre, bo ludziom przydarza się wiele słabych i poniżej i tymi chcą zwracać, czy i nich zapomnieć. Pozdrawiam. 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

To dyskusyjne :) zwracasz, owszem, może i mocno zużyty, ale czy da się tę zużytość zrekompensować? :) forsą? :) marna rekompensata, no ale niekiedy potrzebna, fakt. Również zdrówka 

 

 

 

@lena2_ @Natuskaa  pozdrowienia dziewczyny :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

;) bywa, że facet jawi się Bogiem ;) choć bywa, że to tylko fatamorgana... 

Ale któż broni cieszyć się złudzeniami, tym bardziej, że pewności nie ma,  co okaże się na końcu strumienia :)

 

 

 

 

Oj Justyś, zawstydziłaś mnie :) ale tak pozytywnie... Anioł Stróż to opoka dla mnie w ciężkich chwilach,  zawsze. 

Dzięki 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Był sobie papier, na papierze literki, a z literek słówka. Huj, dupa, cipa, borówka O jakimś Jezusie Chrystusie, co mieszkał na kaktusie, o jakimś Bogu, co był gdzieś w rogu, o jakimś Janie Chrzcicielu, zielonym cwelu. Były sobie tam historie różne, O Dawidzie, który miał harem  a w nim same dziewice, Co dostał za to dygawice. Była sobie Maryja, co jej śmierdzi z pyja, bo się myła w sadzawce Siloam, czy jakoś tam, Ale ja na to wszystko sram, bo to urojenia, a ja urojeń, już żadnych nie mam.   I był sobie Judasz, co z drzewa zwisał jak kutas. i było sobie życie, prawda i droga, donikąd, złowroga, były sobie tam bzdury fermentne, jakieś historie mętne, jakieś cudzołożnice, jakieś nałożnice, jakieś cuda, wianki przyszedł se taki Jezus, krezus, powiedział, że prawo się nie zmieni a nowe przykazanie dał, i się sam skompromitował.   Coś o dwóch mieczach i trzosie, żeby nic nie zrozumiały łosie, bo łosie to same wymyśliły, świątynię zbudowały i zniszczyły.   W Koranie natomiast był sobie kolejny taki, co miał się cudownie i pasował do całej biblijnej paki.   A tam chodzi tylko o siusiaki.
    • @Achilles_Rasti dobry wiersz... ale człowiek to jednak nie pająk... na szczęście ;)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Nie wiem jak to się stało, że umknął mi ten komentarz. Dopiero teraz go przeczytałem. Dzięki.   Pozdrawiam  
    • W jasną księżycową noc, Gdy skrzaty i chochliki podobne zjawom, Kłaniają się przyrody sekretom, Próbując sobie zjednać ich przychylność,   Skrzący w pełni srebrzysty księżyc, Odbijając się w setkach kropel wieczornej rosy, Zapytał wyniośle każdej z nich, Czy więcej swego blasku im użyczyć,   Te między sobą się naradziwszy, Opiniami swymi wymieniwszy się w skrytości, Nie czekając dłużej ni chwili, Odparły zaraz dumnemu księżycowi...   – Nie potrzebujemy twej łaski, Gdyż ty sam, choć taki dumny, Jesteś jedynie sługą naszej planety, Niczym paź królowej swej wierny,   A naszymi paziami , Oddanymi nam i wiernymi, Są niezliczone świętojańskie robaczki, To ich blaskiem nocami się cieszymy,   Bo tak naprawdę każda z nas Jest niczym maleńka planeta, Wszelakich niepojętych sekretów pełna, Strzeżonych przez upływający czas,   Nieprzebranych łąk połacie, Otulone wielkim zieleni płaszczem, Tak rozległe i ogromne, Niezbadanym są naszym kosmosem,   Bowiem niczym olbrzymie planety, Ukryte w czeluściach nieznanych galaktyk, Choć maleńkie także i my, Ukryte jesteśmy pośród tej łąki,   A ta niewielka pobliska rzeczka, Tak skromna, czysta i cicha, Jest nam niczym nasza Droga Mleczna, Równie co i ona tajemnicza,   Niczym gwiazd niezbadanych, Niedosięgłych, złocistych i skrzących, Także i nas maleńkich kropel rosy, We wszechświecie tym są miliardy...   – Wiersz ten dedykuję znakomitej poetce kryjącej się pod pseudonimem JaSnA7 w podziękowaniu za te wszystkie pochlebne komentarze jakie do tej pory pozostawiła ona pod wierszami mojego autorstwa.      
    • Sieć...   na pajęczej sieci moje serce ufne tak lekkie jakby nigdy nie widziało deszczu...   zdrada nie przychodzi z hałasem przychodzi nocą jak anioł w czarnym płaszczu siada obok i wygląda jak coś znajomego   dopiero później widzisz że każdy dotyk zostawił pęknięcie   co zrobi pająk kiedy ktoś rozerwie sieć rzuci wszystko?   czy zacznie od nowa dzień po dniu nić po nici   jakby nie pamiętał kto ją zniszczył?   to tylko sieć... powiedzą   to tylko kilka nitek rozciągniętych między gałęziami   Ale dla pająka   to dom to głód to życie   Więc wraca i buduje od nowa choć wie, że są rzeczy które przychodzą w ciemności   tylko po to... żeby sprawdzić...   ile jeszcze zostało do zerwania...
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...