czułość

[Frohnixe]

chcę odkryć na nowo

tę wytęsknioną czułość

kiedyś tulącą się do naszych nóg 

teraz leżącą

zmęczoną

która lubiła senne uściski

powieki uginające się od barw

usta opuchnięte lecz śmiejące się

 

gdzie jesteś, Czułości

gdzie jesteś

[[email protected]]

@Frohnixe "Czułość - bywa jak pełny wojen krzyk,
                     i jak szemrzący źródeł prąd,
                     i jako wtór pogrzebowy..." - C.K. Norwid.

Wszystkiego dobrego, masz odpowiedz... gdzie jest - wszędzie.

[beta_b]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

się na końcu mi wadzi, choć pewnie wersja: usta opuchnięte lecz w uśmiechu - spłyci przekaz. 

Pozdrawiam, bb

[Moondog]

@Frohnixe zastygła gdzieś w kamieniu przeszłości

chcemy ją uwolnić lecz niepewność rzeźbi oczy

Edytowane 2 Lipca 2020 przez Moondog91 (wyświetl historię edycji)

[Deonix_]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Moim skromnym zdaniem, bez tego właśnie wyrazu,

wiersz by zyskał, bo obecnie kruszy się tu stylistyka.

Rozumiem Twoją konkretność i precyzję (od których też w swoich utworach zwykle się uwolnić nie umiem),

ale tu akurat więcej z nich szkody, niż pożytku, wg mnie. Enter by można tu pacnąć i tyle :)

Przestawiłabym na: opuchnięte lecz śmiejące się usta, jakoś tak naturalniej.

 

Ale to tyle.

Podoba mi się tematyka, na początku trudno wręcz sobie wyobrazić

tę czułość, ale w tym konkretnym przypadku nie jest to wadą, gdyż koreluje

z brakiem, jaki PL odczuwa. Jest ok.

 

Pozdrawiam,

 

D.