Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@beta_b To jeszcze raz po raz przywołuje do porządku, że musi nastąpić tego wszystkiego nieuchronny koniec. Przyroda nie jest skromna - dokładnie bo i nie zna umiaru wybucha w całej okazałości, tak jakby rzucała wszystko na jedną szalę...

 

Miło się było zatrzymać i kawę wypić ;) 

 

Pan Ropuch

Opublikowano

Refleksyjnie i bardzo ładne połączenia przyrodniczo - filozoficzne.  Tak, przyroda wybucha, jak szalona, a potem zawsze zgodnie z cyklem, co dotyczy gwiazd, motylków i nas, pozwala odejść. 

Po ostatnich deszczach lasy są niesamowite, a trawy przy nich sięgają do głowy.. Z sąsiedzkim pozdrowieniem:). M

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Miała być nuta erotyzmu, ale widzę nie wyszło ;D

Pół roku wakacji, czas się zająć pracą :D

 

Ja też, las to mój drugi dom. 

 

Ściskam wszystkich ciepło, bb

Opublikowano

W siedmiu zgłoskach o lesie nie jest łatwo, kto nie spróbował sam niech milczy ;) :D Ja się zmęczyłem i tym.

 

Po deszczu z kwieciem tam

łąka jest w nas jeszcze

do mnie po niej idziesz sam

miły skwar rodzi dreszcze

 

Pan Ropuch

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Wczoraj dwie godziny w warunkach trudnych przemierzałem lasy bukowe. Nie pachną żywicą, ale te pachnące są płaski - to nie dla mnie.

Szlifuję pesel - te żywiczne to bulwar nadmorski.

Zachłanność lasu tylko w tych mieszanych. Co by nie miało to znaczyć.

 

Pozdrawiam.

 

 

Gość Franek K
Opublikowano

Ja w zasadzie mieszkam w lesie. Jest moc i magia. Erotyzmu jakby mniej, chociaż... sezon grzybiarski się zaczyna ;)

Fajnie, chociaż przychylam się do zdania @w kropki bordo , że ten ostatni wers jakoś tak dziwnie się ucina.

 

E-ściski :)

Opublikowano

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie upieram się, tyle że  nie mam pomysłu a zmianę. Zaczęłam lawirować między ilością sylab, sensem i rymem do skromna, bo jest konsekwentnie prowadzony w zwrotkach B-D.

@Pan Ropuch Odkąd nauczyłam się liczyć na palcach - łatwiej mi wytłumaczyć, co to znaczy rytm.

Dotyczy to też tańca, ale nie np. smaku. Wszystko jedno co jem. Taka uroda. 

 

Tak. I żywica, przesyt liści i podszycia. 

 

Ładnie opisałaś odbiór. 

 

Dziękuję wszystkim za wymianę. bb

Gość Franek K
Opublikowano

@beta_b

 

Czeski poeta Jara Cirmrman był zwolennikiem prostych rymów. Np. wyraz piwo rymował z piwo. I tak przeszedł do historii (zmyślonej)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...