Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

układanka

beta_b
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

beta_b

beta_b

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Dałeś mi życie Panie,
więc jeszcze sypnij szczęścia groszem – bo mi go trzeba!
o to Cię tylko proszę.

Łut szczęścia – nie kilogram
i pomyślności dołóż garstkę w pakiecie na start;
z ulgą tę pomoc zgarnę.

Bo dosyć mam wypadków
i długich świateł czarnej chwili, kiedy myśl stroszy,
że Bóg się znów pomylił.

Czuję się pożądana
przez pecha a nie szczęście. Daj wektor zawrócić na
ciąg dobrych zdarzeń wreszcie.

 

Edytowane przez beta_b (wyświetl historię edycji)
5
beta_b

beta_b

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mój sposób zarobkowania jest związany z pogodą. Pracowałam nad projektem ponad miesiąc i mgła (dosłownie) rozwiała szansę na realizację, czyli patrz :zarobek. A mi kasy trzeba nie cukru czy ryżu ;) Mam pecha do pogody.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

Test jest karkołomny i kanciasty, ale zależalo mi na rytmie i schowanym rymie wewnętrznym. Dzięki za obecność, bb

Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano

Trochę masz niekonsekwencji. W trzeciej strofie zabierasz bogu wielką literkę i zmieniasz osobę (ale to nie wadzi). Ten wektor tu mi jakoś nie pasuje, a jeżeli już, to bym go nie odkręcał, a raczej odwrócił, przestawił lub coś w ten deseń. Odkręcanie jakoś za bardzo ze słoikiem się kojarzy ;)

Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie dramatyzuj. Jest dobrze. Na pewno w trzech pierwszych strofach. Bardzo fajne rymy wewnętrzne. Nad ostatnią bym jeszcze pomyslał. Może za krótka jest fraza "przez pecha a nie szczęście"? Może lekko ją wydłużyć i zamiast wektora dać los (wiem, wiem - oklepane).

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Spirala

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @APM   Czy ta biała chorągiew to znak rezygnacji, czy może akceptacji? Bo wiersz pokazuje, że spirala przyszła, uderzyła… i minęła. Rano nadeszło. Czy chodzi o przetrwanie do kolejnego dnia? "Przetrwam?" - pytanie bez odpowiedzi, ale sam fakt, że pada po budziku, sugeruje - tak, przetrwałaś. Znowu. Świetny wiersz o walce, która toczy się w głowie. 
    • Berenika97
      Neutrina

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Achilles_Rasti   "Ale żadna z tych „prawd" nie była prawdą" – to chyba najtrudniejsze zdanie do przełknięcia. Bo oznacza, że te wszystkie usprawiedliwienia dla własnych granic były tylko… wymówkami. A jednak wiersz nie osądza - mówi- idź dalej. Szukaj. I to "Znajdziesz..." – jakby autor sam nie był pewien, ale chciał wierzyć.
    • Berenika97
      Dłużnik

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @widelec   Ten wiersz to portret życia jako pułapki bez wyjścia. Każda strofa zaczyna się od "zanim" - jakby los był już przesądzony, zanim człowiek zdążył w ogóle zaistnieć. "Skąd tyle chaosu w niepozornej próżni?" - brzmi jak paradoks, niby jest wolność ale praktycznie to tylko chaos ograniczeń. Przejmujące.
    • Berenika97
      Na dorosłość - człowiek brzmi dumnie

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Papierowy Lis   Refren o dzieciach i rybach, które nie mają głosu, boli szczególnie - bo my, dorośli, rzeczywiście często zapominamy, że nasze dzisiejsze wybory decydują o ich przyszłości. Mocny głos w obronie tych, których zbyt łatwo ignorujemy.
    • Berenika97
      Fasady

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Bardzo dziękuję!    Wow. To jest... najgłębszy komentarz, jaki mogłam dostać. Czytam to z wrażeniem, że ktoś zrozumiałeś wiersz lepiej, niż ja sama. „Człowiek nie znika nagle, Najpierw tylko uczy się być tym, co da się pokazać." - to zdanie powinno być epigramem do całego tomu. Trafiłeś w mechanizm - to nie jest nagła utrata siebie - to stopniowa ewakuacja. Wynoszenie tego, co prawdziwe, gdzieś do tyłu, za kulisy, aż w końcu zostaje sama elewacja.   Forma jako więzienie. Forma jako substytut. „Ta prawdziwa została w domu" - to niemal gombrowiczowska diagnoza. „Można stać naprzeciw siebie i pozostać niepoznawalnym" - to jest ontologiczny rdzeń tego wiersza. Dziękuję, że to wydobyłeś. A co do miotły - jeszcze na nikim jej nie wypróbowałam. Myślisz, że powinien być ten pierwszy raz? :)))   Serdecznie pozdrawiam. :)  @Marek.zak1   Bardzo dziękuję!  Zaraz jej przekażę, wiem, że będzie zachwycona. :))) 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...