Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

nie znam człowieka

iwonaroma
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

wjola

wjola

Opublikowano
Opublikowano

rzeczywiście  cierpienie jest nieodzownym elementem życia

właśnie zastanawiam się czy można spojrzeć na nie inaczej niż to zwykle robimy tzn czy można cierpieć i być radosnym.. 

pozdrawiam Iwonko :)

 

iwonaroma

iwonaroma

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

To chyba tylko święci... :) choć z drugiej strony, gdy się wie, że po cierpieniu będzie wielkie szczęście...np.kobiety, które rodzą...

Zdrówka też :)

i dzięki za serce! :)

 

 

 

 

Magdaleno :) jesteś/byłaś pilną, ambitną studentką :)

Edytowane przez iwonaroma
Spacja (wyświetl historię edycji)
Sylwester_Lasota

Sylwester_Lasota

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W sumie tak, ale to drugie 'straszne' odnosi się jakby do całości okropności i cierpienia jakie nas w życiu spotyka i to do niego się odwoływałem. Poza tym, nocne koszmary, choć to nic przyjemnego, to nie jest najgorsze co może nas w życiu spotkać. Bywają koszmary na jawie.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • iwonaroma
      ojciec / tato

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Rzeczywiście, niby to samo, ta sama osoba ale jakże różne spojrzenia...
    • Alicja_Wysocka
      Biała cisza.

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Berenika97  To  jest wiersz o narastającym zamarzaniu komunikacji, o chwili, gdy coś między ludźmi przestaje płynąć. Ten szron na języku można czytać jako moment, w którym słowo traci ciepło - rozmowa stygnie, więź się kruszy. Ale pod spodem dzieje się coś jeszcze, bardziej niepokojącego. To bardzo precyzyjnie opisany mechanizm psychiczny: człowiek przyzwyczaja się do własnego odrętwienia.  I finał, który nie krzyczy, tylko chłodno domyka. To jest wiersz bardziej o procesie niż o zdarzeniu - i to jego siła. Serdeczności :)  
    • Berenika97
      ojciec / tato

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @hollow man   Wiersz jest zapisem demitologizacji ojca. To proces, w którym dorastające dziecko przestaje widzieć w rodzicu nieomylnego boga-sędziego (Ojca), a zaczyna dostrzegać człowieka (Tatę) z jego wadami i lękami. Dopiero to „odczarowanie” pozwala na prawdziwe pojednanie. Bardzo mi się podoba!
    • iwonaroma
      wszystko tak samo

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @KOBIETA :) Drobiażdżki, pozornie słabe naprawdę wiele potrafią:) Dzięki za podobanie :) Również zdrówka        @Berenika97 :) Czasem zastanawiam się, czy jesteś lepszą poetką czy krytyczką:) Obie domeny są u Ciebie doskonałe. Piszę to, bo nie sądzę, żeby Ci sodówa uderzyła do głowy:) Dziękuję       
    • Berenika97
      wszystko tak samo

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @iwonaroma   Pierwsza strofa buduje poczucie stagnacji przez powtórzenie - "te same", "ten sam", "taka sama" - i robi to celowo monotonnie, jakby sam rytm wyliczenia miał uśpić czujność.  Potem "nagle" - jedno słowo w osobnej linijce, i wszystko się przestawia.  Nowy listek jest odkryciem nieproporcjonalnym do swojej skali ale zmienia perspektywę całości. Wiersz mówi, że wystarczy jeden detal, żeby to samo otoczenie wyglądało inaczej. Ale mówi też coś subtelniejszego- że zmiana działa się cały czas, cicho, bez pytania o zgodę. Pytanie na końcu - "jak on to wszystko przemienił" - można je czytać dosłownie  albo szerzej- co sprawia, że drobna rzecz potrafi przestawić nasze widzenie świata.  Bardzo mi się podoba. :) 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...