Sny, które tak kochałam

[Koziorowska]

Sny, które tak kochałam

 

 

Twoje przerośnięte, zmięte wargi

muskają czule czerń moich włosów.

Pieszczota jest wzniosła i wielce uroczysta.

Żylaste mięso słońca gnije,

nie mogę dłużej patrzeć.

Jeszcze księżyc, przyrodni brat słońca,

ale to zwykły złodziej.

Sny, które tak kochałam, marzną pomału,

jeden za drugim, kłócąc się o miejsce w kolejce.

Niebo – czyste jak oczy śmierci – sprawdza,

czy właściwie wykonuję znak krzyża;

wskazuje, kiedy popełniam błąd.

Modlitwa, klejąca się do podniebienia,

odzywa się echem po pustkowiu serca.

Dzisiaj miłość jest tak rozległa,

że myli się z krwią, co łzami wypływa z duszy.

Pielęgnuję grzechy, zwłaszcza śmiertelne,

żeby mieć o czym porozmawiać z księdzem.

Sól, pozostałość ostatniej nocy,

zlizuję z namaszczeniem z twych nieszczelnych powiek.

Wciąż czujesz posmak prawdy;

jest piękna niczym wzgardzona obietnica.

Lubię ciszę jałowego oddechu;

drogowskaz ktoś skwapliwie i dobrodusznie połamał.

Z namaszczeniem pielęgnuję swój lęk,

co płynie nitkami twoich żył.

[Deonix_]

Świetny tekst, choć odczuwam go jako prozę poetycką.

Wcisnęło mnie w fotel i nie puszcza.

Nie umiem za bardzo objaśnić, dlaczego,

ale jestem zachwycona.

 

Pozdrawiam,

 

D.

[Koziorowska]

@Deonix_ Bardzo się cieszę, że tekst się spodobał. :) Dziękuję i pozdrawiam serdecznie.

[Bogdan Brzozka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj Kasiu - bardzo mocny wiersz - jedyne co zmieniłbym (ale to Twój wiersz - sugestia tylko) to jedno

,,z namaszczeniem" zamieniłbym np. na słowo ,,pieczołowicie", ,,z atencją". A może to celowy zabieg. Pozdrawiam serdecznie,  :)

 

 

,,zlizuję z namaszczeniem z twych nieszczelnych powiek.

Wciąż czujesz posmak prawdy;

jest piękna niczym wzgardzona obietnica.

Lubię ciszę jałowego oddechu;

drogowskaz ktoś skwapliwie i dobrodusznie połamał.

Z namaszczeniem pielęgnuję swój lęk,

co płynie nitkami twoich żył.

 

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To jest jak modlitwa, Kasiu. Słownictwo niesamowite, np. ten fr. wiersza:

 

Przypomina mi wiersz - no ma podobny wydźwięk, jak wiersz, który przytoczę, to jeden z moich ulubionych wierszy 

Padlina(wiersz klasyka)

Charles Baudelaire

 

Przypomnij sobie, cośmy widzieli, jedyna,
W ten letni tak piękny poranek:
U zakrętu leżała plugawa padlina
Na ścieżce żwirem zasianej.

Z nogami zadartymi lubieżnej kobiety,
Parując i siejąc trucizny,
Niedbała i cyniczna otwarła sekrety
Brzucha pełnego zgnilizny.

Słońce prażąc to ścierwo jarzyło się w górze,
Jakby rozłożyć pragnęło
I oddać wielokrotnie potężnej Naturze
Złączonej z nią niegdyś dzieło.

Błękit oglądał szkielet przepysznej budowy,
Co w kwiat rozkwitał jaskrawy,
Smród zgnilizny tak mocno uderzył do głowy
Żeś omal nie padła na trawy.

Brzęczała na tym zgniłym brzuchu much orkiestra
I z wnętrza larw czarne zastępy
Wypełzały ściekając z wolna jak ciecz gęsta
Na te rojące się strzępy.

Wszystko się zapadało, jarzyło, wzbijało,
Jak fala się wznosiło,
Rzekłbyś, wzdęte niepewnym odetchnieniem ciało
Samo się w sobie mnożyło.

Czerwie biegały za obcym im brzemieniem muzycznym
Jak wiatr i woda bieżąca
Lub ziarno, które wiejąc swym ruchem rytmicznym
W opałce obraca i wstrząsa.

Forma świata stawała się nierzeczywista
jak szkic, co przestał nęcić
Na płótnie zapomnianym i który artysta
Kończy już tylko z pamięci.

A za skałami niespokojnie i z ostrożna
pies śledził nas z błyskiem w oku
czatując na tę chwilę, kiedy będzie można
Wyszarpać ochłap z zewłoku.

A jednak upodobnisz się do tego błota,
Co tchem zaraźliwym zieje,
Gwiazdo mych oczu, słońce mego żywota,
Pasjo moja i mój aniele!

Tak! Taką będziesz kiedyś, o wdzięków królowo,
Po sakramentach ostatnich,
Gdy zejdziesz pod ziół żyznych urodę kwietniową,
By gnić wśród kości bratnich.

Wtedy czerwiowi, który cię beztrosko
Toczył w mogilnej ciemności,
powiedz, żem ja zachował formę i treść boską
mojej zatlałej miłości!

---

[iwonaroma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

;) każda metoda jest dobra, bo porozmawiać z drugim człowiekiem :)

ale to wycinek, cały wiersz jest przekonujący.

może ma i pewne uchybienia formalne (etc. itd. ) jednak to szczery potok, a za to należy się serce :)

zdrówka

[Klara]

Potok* to dobre określenie.:)

[Liryk]

Wybaczcie, moim skromnym zdaniem obleśne i demoniczne...

Wielki talent zagrzebany w jakiejś mogile.

 

Oczywiście bez urazy, pozdrawiam.

Edytowane 30 Maja 2019 przez Liryk (wyświetl historię edycji)

[duszka]

Ten wiersz wciąga mnie w ciemność.., gęstą, lepką ciemność...i zdaję sobie pytanie, czy po to są słowa i do tego, takie wyszukane i zróżnicowane słowa, jak Twoje, czy słowa "chcą" budować takie obrazy... Wiersz jest dla mnie luźną mieszaniną takich ciemnych obrazów, która nie układa się w wypowiedź, w przekaz, nadający jej sens i może choć na końcu zapalający trochę światła. Brakuje mi tego.

Pozdrawiam.

Edytowane 30 Maja 2019 przez duszka (wyświetl historię edycji)