Niepoprawna poprawa

[Anonim1999]

Pusto, cicho w moim sercu, 
brak żadnego, jakiegokolwiek bodźcu, 
już dawno zapomniałam o słońcu. 
Kiedy to się skończy w końcu, 
cisza, smutek to chleb powszedni. 
Nie chcę pisać żadnych bredni, 
żadnych przepowiedni. 
Stan ducha dzisiaj raczej średni. 
Niestety cechował się tym termin poprzedni.. 
Brakuje słońca w moim życiu, 
aktualnie mniemam już o piciu. 
Ciekawą alternatywą wydaję się zaglądanie do kieliszka, 
Uzewnętrzni się we mnie artystka, mistrzyni pędzla a może pejzażystka? 
Tylko oby nie przywołać braciszka, 
jakiegpś z typu co udają przyjacieli od serca, 
a w prawdzie konkurencja, 
armia wroga oraz najezdzcy na moją nagą sferę egzystencji. 
Gdy ja będę fruwać wysoko ponad chmurami, 
zapominając i nie widząc rywali, 
Oni będą podtruwać tło moich wyimaginowanych mendali... 
Gdy trunek stosownie spełni swoje zadanie, a krople zaczną działać niczym opatrunek, 
ja zapomnę a swoją bagażownie niezwłocznie w oddali zostawię. 
Kieliszkiem jeszcze się poprawi, 
żeby nie było, że sie napój marnotrawi. 
Śmiejac się do łez, 
imaginacji trochę jeszcze się pojawi. 
Zabawię się swą wyobraznią. 
Z dala od przykrości, niechcianych gości i braciszka, 
tego od mojego kieliszka. 
Co pojawia się całkiem niepotrzebnie 
bo mój urok blednie od jegomości 
a myśli nabawiają się przykrości. 
Tak więc pogrążając się w samotności, 
alkohol me życie uprości. 
Pozbawię szarości z życia mojego, 
myśli zaczną składać się z czegoś bardziej prostego. 
Oblicza żywotu i brzmienia mojego istnienia, 
nabiorą upiększenia oraz posmaku osłodzenia. 
A tego momentu, 
z moim wymarzonym kieliszkiem w ręku, 
nikt przeszkodzić mi nie może. 
Zaśpię przy niedopalonym papierosie. 
Wszystkich w około mam już w nosie, podchmielona, w tę grę całkiem niewyszkolona. 
Taka panieneczka, młoda dama, smarkata, chcąca uciec z tego świata.