Przebudzenie

[Anna_M.]

JEST TAKI MOMENT

Jest taki moment w życiu każdego posiadacza serca, sumienia i duszy, kiedy jakiś zmieniony, nieznany śpiew budzi go ze snu. Nie jest to żaden ponaglający krzyk obowiązku, ani hałas z zewnątrz, wwiercający się przez nie domknięte okno. To budzi cię podświadomość, nadeszła bowiem pora rozrachunku...
Jakże nieznośnie ciężkie i obolałe wydają się powieki obciążone resztkami snu. I to jest najistotniejsza chwila, punkt, który powinieneś obejrzeć z każdej strony, bez pośpiechu, uważnie; punkt, w którym trzeba szukać... To akme, czyli szczyt...
To wtedy, jak w żadnym innym momencie, najłatwiej ujrzeć prawdziwego siebie, tego, którego znasz z przeszłych, lepszych lat. Tak, właśnie wtedy - kiedy nasiąknięta snami skóra twarzy nie dopuszcza do siebie żadnych masek, kiedy odrętwiała od zbyt długiego bezruchu dłoń nie jest jeszcze w stanie zacisnąć się w niszczycielską pięść...
Przez te kilka krótkich, a tak bogatych i pojemnych sekund, gdy twoje ruchy - spowolnione, naturalne, nie skażone złymi, zgubnymi myślami - są jak u niewinnego, czystego dziecka, masz szansę, jedyną autentyczną sposobność by znaleźć, co zgubiłeś...

[Michał_Zawadowski]

Przeczytałem, ale zabrakło mi czegoś, co by było wyraźnym wnioskiem wypływającym z tego tekstu (bo utwory tego rodzaju zwykle są nakierowane na wyraźną puentę, morał itd.).
Wszystkie zdania mówią o dochodzeniu do szczytu, akme, jakiegoś rodzaju - nazwijmy to - dojrzałości, ale ostatni akapit nie stanowi - przynajmniej dla mnie - jasnego rozwiązania całości. To właśnie powoduje pewien niedosyt.
Niemniej jednak będę czekać na kolejne teksty.

pozdrawiam
MZ

[asher]

Ciekawe i skończone. Nadaje się na akapit jakiejś powieści.

[Michał_Zawadowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Na akapit jak najbardziej, ale tutaj tekst jest niejako zawieszony w próżni.
I niestety mam odmienne zdanie co do zakończenia.

[rafał]

Dla mnie bomba; naprawdę myslę Aniu,że zauważasz to, czego inni nie widzą, Great THX za to co jest w Tobie:-)