tęsknota

[jan_komułzykant]

@Alicja_Wysocka, @Annie_M, @beta_b, @evicca, @Maria_M,

@Marcin Krzysica, @Marlett, @Nieznajomy Niewidzialny,

@pomaranczowy.kot, @Waldemar_Talar_Talar

Wam wszystkim również bardzo dziękuję

i pięknie się kłaniam za obecność i czytanie.

Pozdrawiam.

[Alicja_Wysocka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak ładnie dziękujesz, że ja Ci muszę dziękować.

A gdybyś napisał na płocie, że Ala jest

głupia i ma kota, też bym dziękowała :P

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[jan_komułzykant]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pewnie nie napisałbym tak żadnej Ali,

a szczególnie tej, która ma "jakiegoś kota" 

bo nie ma jak te pozytywnie nakręcone...

Ale ;)

 

[Alicja_Wysocka]

:)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[jan_komułzykant]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Alicja_Wysocka]

Fajne :)))

[jan_komułzykant]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  z kotem nie ma szans :)

[Czarek Płatak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Co nie zmienia faktu, że widać, słychać i czuć tu pisanie z sercem i sercem, więc ode mnie też serce leci.

 

[jan_komułzykant]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

przyznam, że w ogóle nie oczekiwałem takiego odbioru, tym bardziej miło mi to czytać. Do dziś nie jestem przekonany do wielu fragmentów, które kiedyś wielokrotnie przerabiałem z uwagi na formę sestyny  W takim razie jeszcze raz bardzo dziękuję Czarku i do następnego razu :)

[WarszawiAnka]

Długo Cię nie było, Janku - dobrze Cię znowu widzieć.

 

Co do wiersza - nie odnajduję się w tej formie, ale treść jest piękna i wzruszająca.

W strofy wplotłeś wiele myśli, jednak przewija się przez nie też niepokój.

 

Pozdrawiam

Edytowane 16 Stycznia 2019 przez WarszawiAnka
korekta (wyświetl historię edycji)

[Anastazja Sokołowska]

Znajduję w tym utworze romantyzm, intensywne uczucie oraz "Wielkie piękno". Pozdrawiam i dziękuję za uchylenie tak miękkiej oraz przyjemnej twórczości.

[jan_komułzykant]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

rzeczywiście trochę wagarowałem, a formie faktycznie sam się dzisiaj dziwię. Widocznie też w dość kiepskiej byłem, bo skatowałem się wówczas niemiłosiernie - pamiętam to do dzisiaj. Ale musiałem czymś zająć ręce, bo z głową było znacznie trudniej. Dziękuję bardzo.

Pozdrawiam.

[jan_komułzykant]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zaintrygowała mnie ta "miękkość", możesz ciut bliżej określić, co masz na myśli,

bo mam jakieś bliżej nieokreślone, a jednak nieodparte wrażenie, że z "wymiękaniem" się łączy, czyż nie tak?

Tylko szczerze ;))

Dziękuję bardzo

[jan_komułzykant]

@Anastazja Sokołowska, @Czarek Płatak, @Gaźnik, @Mateusz

Anastazjo, Czarku, Gaźniku, Mateuszu, jest mi niezmiernie miło,

że przebrnęliście i że mogłem Was gościć przez chwilę.

Serdecznie za czytanie i serca dziękuję

i pozdrawiam. :)

Edytowane 17 Stycznia 2019 przez jan_komułzykant (wyświetl historię edycji)

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dziękuję. :)

[Kobra]

Janku. Dziś znalazłam więcej czasu i sorry, przetłumaczyłam sobie czcionką zapis. :-) Ta pochylona nieco mi utrudnia czytanie.
I jestem zdumiona pięknem i liryzmem tekstu. Bardzo ładnie, z uczuciem.

 

każdego ranka patrzę, jak wtulona we mnie

dogasasz, pędząc gdzieś we śnie. pod powiekami

majaczący lęk z blado zielonych tchnie oczu.

w mokrej od potu koszuli, milcząco piękna,

po półprzytomnej, z bólu, przemycasz się głowie,

by móc cię czulej, niż to zwykle bywa objąć,

 

wyplątać z gęstwiny snów i pościeli, objąć,

zatopić w morzu zieloności, gdzieś tam we mnie

wpatrzonym, jakbyś nie dowierzała, że w głowie

tę samą mamy podróż. porusz powiekami,

wróć proszę do mnie, bo wiosna w progu tak piękna.

gdzieby nie spojrzeć, blask tych szmaragdowych oczu

 

w gałęziach dzień wita, jak kiedyś, gdy oczu

wierność odkrywał w chmurach. spróbuj wzrokiem objąć

tę parę wróbli w krzewach, ze sobą i z piękna,

wijących gniazdo skrzętnie, gdy ty wplatasz we mnie

ręce obie i chłoniesz mnie od powiek. a mi

wiersz tylko powierz swój, bym zapisać mógł w głowie

 

każdy twój werset, po najmniejszą kropkę. w głowie

wciąż urzeczonej, tęskniącej do tamtych oczu,

wiecznie bajkowych, więc dziś, jak podpowie Camus:

- idź jak przyjaciel obok mnie*, lub zawróć. objąć

czasem pozwól - idź nie przede mną, nie za* - we mnie,

na przekór sobie zdołaj to podnieść. i z piękna.

 

przecież nie możesz odejść beze mnie. zbyt piękna

i zbyt przeklęta ta nasza miłość, by w głowie

zagościć mogła pustka. niemożliwa we mnie

a do ciebie też niepodobna, więc łez z oczu

nie wylewaj. poczekaj już tam na mnie, bym objąć

mógł, co tu skrywać musiałem. pod powiekami

 

odczaruj obraz wszystkich snów, gdy powieka mi

zadrży. nie chowaj na później takiego piękna,

na dobre porzuć smutek, nie zapomnę objąć

cię w tamtej sukni majowej, kiedy na głowie

kapelusz wstążką ci zwiążę, w kolorze oczu

i wiosny, byś obok zawsze była i we mnie,

 

jak łzy piekące pod powiekami. wciąż we mnie,

gdy w głowie ślepiec, co dla piękna żył, a objąć

umiał nie zawsze, choć z serca chciał, nie dla oczu.

 

*Nie idź za mną - mogę cię nie poprowadzić. Nie idź także przede mną - mogę za tobą nie podążyć. Po prostu idź obok mnie jako przyjaciel.

[Maria_M]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Super!!

[Nata_Kruk]

Takiej strony Twojego pisania nie znałam, czy można rzec, że odkrywam(y) Cię na nowo.? a może nie na nowo...

może to "coś", co tkwi w Autorze, ale było w uśpieniu... bądź było nieeksponowane...  Zaiste, to jest "tęsknota".
Pozdrawiam.

[jan_komułzykant]

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

autor nigdy przed, ani potem chyba aż tak całkiem do goła już się nie "rozdział", Nato.

Tak przynajmniej wydaje mi się teraz, kiedy skorupa dużo twardsza. :)

Ale zaiste, masz rację - jest, niezmiennie. Bardzo dziękuję i serdecznie pozdrawiam.

[jan_komułzykant]

@ania mila milewska, @bajaga1, @Kobra, @Nata_Kruk, @ventus

nieustająco, że mogłem Was gościć chociaż przez chwilę.

I serdecznie za czytanie i serca dziękuję i pozdrawiam. :)