Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Oni rosną

tomass77
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

tomass77

tomass77

Opublikowano
Opublikowano

za oknem wiatr

dawno zmiótł
odciśnięte w piasku
nasze ślady
butów niekoniecznie skórzanych
nie widzę prawie nic
jestem płaski
niczym pusty pergamin
za oknem zeschły liść
tańczy samotnie bez pary
przeciska się przez gałązek kiść
wykrusza się.. 
przestaje być.. 
sobą samym
a oni rosną!
poza zwiewną firaną
niedługo już
już niedługo
będę dla nich
za mały..

 

Kobra

Kobra

Opublikowano
Opublikowano

za oknem wiatr

dawno zmiótł
odciśnięte w piasku
nasze ślady

butów niekoniecznie skórzanych - to bym wyrzuciła, nie widzę związku :-O 
nie widzę prawie nic - to też wydaje się zbędne

jestem płaski
niczym pusty pergamin

za oknem zeschły liść
tańczy samotnie bez pary

przeciska się przez gałązek kiść - to też wydaje się zbędne, cały wers

wykrusza się.. 
przestaje być.. 
sobą samym
a oni rosną!
poza zwiewną firaną
niedługo już
już niedługo
będę dla nich
za mały..- puenta jest dla mnie zagadką :-) zgubiłam logiczny ciąg. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Duilla
      Romeo i Julia

      Przez Duilla · Opublikowano

      Romeo, co mieszka w Weronie rzekł Julii, że konar mu płonie    ta źle zrozumiała                      strażaków wezwała                    zgasili więc pożar na łonie.
    • Posem
      32#

      Przez Posem · Opublikowano

      Czasem idę  na Alaskę i patrzę na głód który w zimie przedziera się przez usta   myślę, że można zacząć na nowo z czystym sumieniem do tego brakuje jednak serca, które kocha   widziałem również pomoc jak upadały drzewa i tylko dziękuje które w chmurach rośnie jak deszcz.
    • aff
      w dobrej intencji

      Przez aff · Opublikowano

      zaabsorbowany  równa się  wytrwały   dzień z nowym się dnieje pozostają plany   rozpisz je na punkty połącz w wachlarz jakby czysto bądź rozumny nie ma przechlapanej sprawy    
    • Poet Ka
      Lunapęd

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Florian Konrad   piszesz oryginalnie w każdym wierszu jest coś ciekawego fajnego i treściowo nowatorskiego 
    • Leszek Piotr Laskowski
      Obleczona prawda.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Obleczona prawda”   Powleczona prawem bytu, trendem mody i bogactwa, zakłamaniem niedostatku, kalkulacji i ciułactwa. Doświadczeniem posiadania i swą nad lekkość ducha, wszem i wobec podpowiadam — lepiej chciwości nie słuchać!   Te majątki przedgrobowe, otulone szczerym złotem, wystawne domy — twierdze z elektrycznym wokół płotem, w boga bezmiłosnej wiary zmienią się w obóz zagłady, bo stosem tychże pieniędzy uczuć kupić nie dasz rady.   Gdzie, w mądrości tej istnienia, dla człowieka jest szarego droga prawdy i uznania, by przeżyć życie mądrego? Przecież każdy chce posiadać, dobrym jadłem się objadać, swoje dobra pokazywać, za krytyką nie przepada.   To momenty chwil każdego, tych dobroci przytulanych, potrzeb zysku wciąż większego, dużych liter pozłacanych. I choć blask nas ciągle mami i pragniemy lśnić w koronie, przed Wielką Bramą staniemy, mając tylko puste dłonie.   Bo w pogoni za błyskotem czas przecieka między palce, dni zamienia w zimne złoto, serce wiąże w twardej klatce. A gdy przyjdzie kres rachunków — cicho zgaśnie blask bogactwa, bo kto życie mierzył zyskiem, ten je skrócił — do biedactwa.   Leszek Piotr Laskowski.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...