Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

My młodzi!

Neftyda
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Neftyda

Neftyda

Opublikowano
Opublikowano

Bez utraty tchu biegniemy,

Zatopimy świat w marzeniach,

Dumę swoją pogrzebiemy,

My, ideolodzy świata,

Byle wiatr nas nie przewróci,

Rozwiniemy życia skrzydła,

Nikt z nas tutaj już nie wróci,

Odlecimy łaknąc życia,

Każdy z nas chce kiedyś dotknąć,

Gwiazdy i anielskie lica,

Lecz nam przyjdzie w żarze spłonąć,

Nim zdążymy obrać drogę,

Bośmy tylko z porcelany,

Kruche ciała, kruche dusze,

Świat nasz wielce pozłacany,

Rdzy nie widzi nasze oko,

Ale kiedyś prysną czary,

Przyjdzie koszmar dorosłości,

Obraz będzie tylko szary,

Nasze serca zaś ze skały.

1
Gaźnik

Gaźnik

Opublikowano
Opublikowano

Przepraszam. Jestem zawieszony między "dzieciństwem" a 
starością" (cudzysłowy nie przypadkowe). Jakoś nie mogę pojąć, ale wyczuwam potencjał.

 

Mam nadzieje, że jeszcze poczytam Pani twórczość :)

1
  • 1 rok później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      boso

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Poezja to życie   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)
    • Berenika97
      Sen

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @beta_b   Prawdy o tym, co jest po śmierci, nie zna nikt.  Ale intensywność takich przeżyć sprawia, że zaczynamy pytać o coś więcej. Czasami wydaje się, że granica między światami staje się cienka, a to, co czujemy, może to nie tylko nasza wyobraźnia, ale echo tęsknoty tych, którzy odeszli. Taka myśl mi się nasunęła. :) 
    • Berenika97
      katedra ze szkła i koloru

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Poet Ka   Zaczerwieniłam się na maxa. :)    Dobrze Ala napisała - bądź sobą!   Przeczytałam komentarz Jacka i Twój - i chyba zorientowałam się o co chodzi - Poświatowska powiedziała wiele. :)   Połączyłaś fizjologię z kosmiczną skalą, bo przechodzisz od biologicznego obrazu - tych "transparentnych drobnoustrojów" dostrzeganych pod powiekami - do metafizycznego "marzenia o wieczności". I to robi wrażenie.   No i oczywiście to mocne nawiązanie do Poświatowskiej i jej "opadniętych napięstków". To koresponduje z deklaracją "widzę - trwam" czyli dopóki moje oko łapie światło i widzi te drobinki, dopóty ja wciąż żyję. (przypomina - „myślę, więc jestem” )   Dla mnie to wiersz o tym, że dopóki potrafimy zachwycać się światłem (nawet jeśli to tylko powidoki), dopóty wygrywamy z przemijaniem.   Czy taka interpretacja może być dobra?   Pozdrawiam. 
    • Florian Konrad
      Wytracenia, wytrącenia

      Przez Florian Konrad · Opublikowano

      radość z bycia skończonością: spryskany wodą toaletową Petrichor przyjmuję kolor ziemi i pachnę jak ona. mechanicy nieb ciągle nie mogą znaleźć usterki, fatalnie działająca slowmotioneria wypluwa jedną postać po drugiej, generuje rozbawione smoki, święte panny w słonecznych otokach (na szczęście każda ma twoją twarz, kochanie!). jeśli dobrze zamarzyć – wszystkie lustra okażą się urządzeniami działającymi na prąd, będą wyświetlać tylko słodką buzię mojego skarbu chcę być padłym na kolana nabożnisiem (i lizu, i lizu!), igłą w twoim krwiobiegu, która bezustannie płynie w stronę serca by musnąć, a nie spowodować śmierć.
    • Florian Konrad
      Narkozoik

      Przez Florian Konrad · Opublikowano

      @Poet Ka Dziękuję!

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...