Syndrom Sztokholmski

[Livvie]

stałam się nieprzeciętna 
wyrwana z tłumu 
porwana codzienności 
monotonnym sytuacjom 
upychanym między kartki kalendarza

dałeś mi nowe imię 
fikcyjną tożsamość 
która miała kształtować 
stawiane przeze mnie kroki 
w rodzącej się okrutnie 
toksycznej rzeczywistości 

byłam jak dziecko 
uczona posłuszeństwa 
tresowana niczym zwierzę
w koszmarnej jawie 
stając się bólem i ukojeniem 
zaspokojeniem i głodem

straciłam przeszłość 
by w teraźniejszości pokonać 
skrywaną w sobie słabość 
narodzić się z nienawiścią 
w uległości jakiej mnie uczyłeś 
dając ci z głębi siebie 
bezwarunkową miłość

Edytowane 27 Września 2018 przez Livvie (wyświetl historię edycji)

[WarszawiAnka]

Ciekawy, intymny wiersz. Rozdarcie i nagromadzenie emocji. Zmaganie się ze sobą, z uczuciami i z tym drugim.

 

Pozdrawiam

[Livvie]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję. Tak, to bardzo intymny wiersz,  który ma dla mnie wielkie znaczenie.

[egzegeta]

Tak, to jest syndrom sztokholmski;

dobrze ujęty w wersach.

[Maria_M]

Podobasię, dobrze, że o tym piszesz. Pozdrawiam :))

[Deonix_]

Kolejny dobry wiersz spod Twojej ręki.

Bardzo lubię takie tematy.

 

Ale z tą "miłością bezwarunkową" się mimo wszystko jakoś nie zgadzam,

prędzej jest to uzależnienie od oprawcy wywołane strachem.

Chore uczucie zrodzone z chorej sytuacji, dla mnie to nie  miłość.

 

Pozdrawiam.

[Gaźnik]

Nie przestajesz mnie zaskakiwać swoją zdolnością opisywania uczuć. Piękny wiersz. Miałem to wysłać wczoraj, ale przerwało mi połączenie. Wszedłem dzisiaj by wysłać komentarz, ale znowu odczytałem twój wiersz i po raz kolejny przeszedł mnie dreszcz Livvie :) A widzę, że mam już zaległości jak chodzi o twoją twórczość :)

[Czarek Płatak]

Świetny wiersz miłosny. Wybranek serca może być dumny. Szczęśliwości wam życzę i pozdrawiam oboje :)))