Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Tak bym chciała

Maria_M
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Maria_M

Maria_M

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Ach! Jakbym chciała wzlecieć nad poziomy,

zostawić, zepchnąć przyziemne uczucia,

zrobić krok do przodu w stumilowej prawdzie,

tylko najpierw muszę starym myślom uciec.

 

Ach! Jakbym chciała polną drogą kroczyć,

na soczystej trawie poczuć świeżość mocy,

nowe światło ujrzeć płynące znad linii,

horyzontu zdarzeń wschodu i północy.

 

Ach! Jakbym chciała lekka być jak piórko,

wcześniej opróżniwszy balast przepychanek,

niepokoje serca i obawy duszy

tylko dodaj siły, odwagi mój Panie.

 

31.08.2018r.

Edytowane przez MaksMara (wyświetl historię edycji)
5
Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Czyli znasz ten stan - bo nie potrafiłabyś go tak pięknie i żywo opisać. :) Nie musisz więc go znajdywać, ale do niego "tylko" wrócić. Myślę, że ten wiersz Cie do niego zbliżył. Mnie też.  :) Pozdrawiam.

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No to jednak chcesz!  A nie od tego uciec, tak jak mi napisałaś. Ok, to było chyba nieporozumienie :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • violetta
      Lato nad morzem

      Przez violetta · Opublikowano

      @Rafael Marius zwłaszcza, że schody druciane i widziałam przepaść pod nogami:) weszłam na jednym wdechu i na takim samym wydechu zeszłam :) inne osoby to odpoczywają, ja weszłam bezpośrednio:) najbardziej brakuje mi słuchań o Bogu:) Słaby internet tu jest:)
    • viola arvensis
      Gdy

      Przez viola arvensis · Opublikowano

      Im szybsze mam myśli tym spokojniej chodzę gdy bujam w obłokach leże na podłodze gdy świat mi dopieka piję zimną wodę gdy brzydnie mi życie to dbam o urodę. Gdy hałas mnie goni to uciekam w ciszę gdy ktoś mówi brednie niczego nie słyszę kiedy słowo boli znieczulam milczeniem gdy sen nie nadchodzi uciekam w marzenie. Gdy wkrada się proza to wierszem rymuję gdy coś burzy spokój to azyl buduję gdy deszcz srogi pada to słońcem się śmieję gdy smutek mnie dusi to chwytam nadzieje. I gdy tak pomyślę to jestem sprzecznością świat mnie nie pokochał ja karmię miłością i choć się nie spina z wyobraźnią życie idę swoją drogą w niezmiennym zachwycie.     * z cyklu "Pisanie na kolanie"
    • Starzec
      Koneser

      Przez Starzec · Opublikowano

      wzdycha bo wie że piękno na co dzień ulotne                             nie zapomina się chwil uniesień
    • LessLove
      Lato nad morzem

      Przez LessLove · Opublikowano

      @violetta Rozmarzasz, porażasz... Bardzo ładny wiersz. Widoki także :-)
    • viola arvensis
      bezimię

      Przez viola arvensis · Opublikowano

      @Migrena chyba tylko Twoją poezją, można dotknąć w tak intensywnie autentyczny sposób choroby ducha, która sprawia, że człowiek staje się boleśnie niewidzialny dla świata i dla siebie samego.  Ale nie dla Boga - wiec tylko On może nas z tego wyciągnąć.    Prawdziwe dzięło stworzyłeś. Opisy nieziemsko bolesne ale autentyczne. Dla mnie - bo stan mi znany. Czytając- wszystko się w człowieku odtwarza.  Pod wrażeniem !   

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...