Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

W ciszy...

Krzysic4 czarno bialym
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

egzegeta

egzegeta

Opublikowano
Opublikowano

Marcinie

czy nie uważasz, że pierwszy wers byłby lepszy w taki brzmieniu:

 

w tej ciszy

 

przecież znicze mówią o jaką przestrzeń chodzi.

 

A do Beatki,

też wersaliki na początku każdego wersu mi nie leżą,

ale to nie jest feler,

coraz częściej u znanych, to się spotyka,

nawet tu u naszej orgowej,

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Pozdrawiam

Polman

Polman

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

A ja bym pierwszą linijkę ograniczył do jednego słowa:

cisza

 

natomiast dla tego fragmentu:

wyschły morza
przez płomień nowych zniczy

 

może coś w takim stylu:

 

ucichły morza

osuszone płomieniami nowych zniczy

 

Czyli z tymi propozycjami:

 

cisza
przygniata pusta kartka
ucichły morza

osuszone płomieniami nowych zniczy

tylko serce
nie przestaje krzyczeć

 

Pozdrawiam :-)

Edytowane przez Polman (wyświetl historię edycji)
1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • viola arvensis
      Gdy

      Przez viola arvensis · Opublikowano

      Im szybsze mam myśli tym spokojniej chodzę gdy bujam w obłokach leże na podłodze gdy świat mi dopieka piję zimną wodę gdy brzydnie mi życie to dbam o urodę. Gdy hałas mnie goni to uciekam w ciszę gdy ktoś mówi brednie niczego nie słyszę kiedy słowo boli znieczulam milczeniem gdy sen nie nadchodzi uciekam w marzenie. Gdy wkrada się proza to wierszem rymuję gdy coś burzy spokój to azyl buduję gdy deszcz srogi pada to słońcem się śmieję gdy smutek mnie dusi to chwytam nadzieje. I gdy tak pomyślę to jestem sprzecznością świat mnie nie pokochał ja karmię miłością i choć się nie spina z wyobraźnią życie idę swoją drogą w niezmiennym zachwycie.     * z cyklu "Pisanie na kolanie"
    • Starzec
      Koneser

      Przez Starzec · Opublikowano

      wzdycha bo wie że piękno na co dzień ulotne                             nie zapomina się chwil uniesień
    • LessLove
      Lato nad morzem

      Przez LessLove · Opublikowano

      @violetta Rozmarzasz, porażasz... Bardzo ładny wiersz. Widoki także :-)
    • viola arvensis
      bezimię

      Przez viola arvensis · Opublikowano

      @Migrena chyba tylko Twoją poezją, można dotknąć w tak intensywnie autentyczny sposób choroby ducha, która sprawia, że człowiek staje się boleśnie niewidzialny dla świata i dla siebie samego.  Ale nie dla Boga - wiec tylko On może nas z tego wyciągnąć.    Prawdziwe dzięło stworzyłeś. Opisy nieziemsko bolesne ale autentyczne. Dla mnie - bo stan mi znany. Czytając- wszystko się w człowieku odtwarza.  Pod wrażeniem !   
    • Rafael Marius
      Lato nad morzem

      Przez Rafael Marius · Opublikowano

      @violetta Bez windy to rzeczywiście wyzwanie. Tą wieże to chyba pamiętam, ale była niedostępna, jak to wieża.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...