Autorytecie nieosiągalny

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

                                              fot; graphics CC0

Stój! –  mój, wolą zgrzesz!
autorytecie nieosiągalny…
czemu nie istniejesz?
I nie ma lepszych ode mnie, i gorszych?
Przykładowych, przybliżonych,
nie ma również.
Są tylko inni, nie tacy sami,
każdy cierpi inaczej,
utrapieni w kworum istnienia
słów spartaczonych, koślawych, skażonych
jak igła w krainie fastryg
w obozach uniformów
raczą się fikcją nikczemni, skradają,
w karpiu szlamu, czekając na cud
dzielą się opłatkiem.
A Bóg mieszka w zgiełku,
w decybelach utrapienia, na dworcu emigracji
sprawdza plecaki,
liczy kilometry, jest objętością baku,
nektarem z oktanów,
czasem łzą na powiece, katem tęsknoty.
Nawet nie pragną zbawienia
lecz potrafią podróżować
na rozdrożach przekleństw, stawiają krzyże
—

 

 

Edytowane 17 Kwietnia 2021 przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)

[karenka]

Niezwykle refleksyjny wiersz,w bardzo dobrym stylu poprowadzony myślą-myślę jednak,że Bóg jest najbardziej w tych odrzuconych,pogardzonych i wydających się najsłabszych,przez nich najmocniej przemawia,ale to człowiek tak zapatrzony w czubek własnego nosa nie chce Go dostrzec,ponieważ jest taki samowystarczalny,że Go nie potrzebuje,to człowiek,gdy mu się powodzi odchodzi od Boga,a Bóg pragnie nas w przyszłości obdarować wszystkich wiecznym szczęściem,bo to tu teraz jest pielgrzymowaniem a nie siedzibą na zawsze...

[Sylwester_Lasota]

A tu? Co to porobiło się z interpunkcją? :)

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dokładnie mam identyczne zdanie ;) Pozdrawiam ślicznie.

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ano(,) wkroczyła w system przestankowania bardziej recytacyjnego i pewnie dlatego zakłóca ustalony porządek. Musisz się przyzwyczaić :) Przeważnie, gdy prześledzisz tu moje utwory - nie doświadczysz interpunkcji. W tym wierszu postanowiłem z tym zerwać, nawet kosztem absmaku czytelnika :) 

 

Dobra, uciekam na mecz. Argentyna zaraz gra na MŚ. Gdybyś skomentował dalej, odpiszę później, po meczu.

[Dawid Rzeszutek]

Ciekawe metafory pod koniec tekstu... Gdyby nie one, pewnie bym przeszedł bokiem. Dobrze się dzieje w końcówce - masa lekko dekadenckich treści. Osobiście mi szczerze wadzi typ czcionki i jej wielkość. Sprawia trudność w czytaniu - kuje w oczy. Może tylko ja mam taki kłopot, ale pewnie spowodowane jest to przyzwyczajeniem do standardów. Ciekawi mnie pańska twórczość panie Tomaszu. Chciałbym się tak zaskoczyć, jak czytając ten fragment:

"...A Bóg mieszka w zgiełku,
w decybelach utrapienia, na dworcu emigracji
sprawdza plecaki,
liczy kilometry, jest objętością baku,
nektarem z oktanów,
czasem łzą na powiece, katem tęsknoty,
nawet nie pragną zbawienia.
lecz potrafią podróżować
na rozdrożach przekleństw, stawiają krzyże."

 

Obiecuję zajrzeć do Pańskich tekstów. Pozdrawiam.

[Tomasz Kucina]

Thx za komentarz. Serdecznie pozdrawiam. 

[Deonix_]

Dobry, mocny tekst.

Na więcej niż jedno czytanie.

Że też wcześniej tu nie zajrzałam ! ;)

 

Pozdrowienia ;))

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zapraszam, na moim profilu drzwi dla ciebie uchylone na oścież. Pozdrawiam również ;)