Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nieopodal Mordoru

jan_komułzykant

Przez jan_komułzykant
w Limeryki

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

bronmus45

bronmus45

Opublikowano
Opublikowano

Przypadkiem wiem, że limeryk ma być w miarę prostym przekazem, dla szerszej niż "wysokie obcasy" społeczności. Widocznie jestem "tempakiem" gorszego sortu, dlatego też nie rozpoznałem "miszczostwa" twojego przekazu.

jan_komułzykant

jan_komułzykant

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Posłuchaj, nie chcę głupich konfliktów, do tego jeszcze z niezrozumiałych powodów. Przypomnę Ci tylko, że to nie ja poprzednio zacząłem się czepiać - a to palindromów, a to haiku. Powiedz mi tylko, po co? Żeby podkreślić swoją "ważność" i jak mówisz "miszczostwo"? Co chcesz tym wykazać, albo udowodnić?

Dowiodłem Ci już poprzednio, że nie masz pojęcia o palindromach, a zarzuty, które miałeś do moich haiku były tylko po części słuszne, bo w niektórych celowo się drażniłem, głównie z Twoją zaciekłością, bo traktowałeś mnie (i nie tylko mnie) jak profana ;p.

Na koniec, czepnąłeś się jednak haiku, które napisałem w całkowitej zgodzie z haiku Matsuo Basho. Nie pamiętam zresztą, czy to nawet nie było jego haiku. Udowodniłem, że mam wiedzę w tym temacie. I co? Też było be? Jeszcze żebyś miał rację - rozumiem. Umiem przyznać się do błędu i jeśli go popełniam, to się przyznaję. Chcesz się tu "zagryzać" - to odpadam, zagryzaj się z kimś innym. Ja chcę mieć spokój. Poza tym, jak się tu pokazałeś, po ostatnim banie, pierwszy do Ciebie wyciągnąłem łapę. Zgadza się?

No to serdecznie pozdrawiam i ciesz się tym, co Ci przynosi zadowolenie.

1
bronmus45

bronmus45

Opublikowano
Opublikowano

Jesteś mocno zadufanym w sobie "miszczem" - co nawet podkreślasz odrębnością czcionki, jaką tutaj stosujesz. Twój wybór. Co do zgody z haiku klasyka Bashō Matsuo - kolejny raz dowodzisz swojej zbytniej pewności siebie. Chyba nie stwierdzisz tutaj, że to twój przekład z oryginału? Jeśli tak, to "szacun" - dalej nie będę się wypowiadał. Jeśli natomiast opierasz się chociażby na pośrednich przekładach Miłosza (z angielskiego tekstu), to oświadczam ci kategorycznie, że nawet dzisiejszy tłumacz Google lepiej to robi - w znacznie doskonalszym stopniu oddaje klimat oryginału.

I to byłoby na tyle ...

Żegnam - EOT

Wietrzykletni

Wietrzykletni

Opublikowano
Opublikowano

Ciekawe postrzeganie wymysłu Michnika i jego pobratymców,

Mordor, stare przedwojenne warszawskie powiedzenie

"złodziej krzyczy łapcie złodzieja"

jeżeli ktoś mieszkał na Mokotowie również w XX wieku,

to powinien znać historię tych terenów

i jak były sprzedawane

i komu.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • Trollformel
      Gdzieś na szmaty

       

      Narodziły się z człowiekiem, dopasowywały się do niego w różnych fasonach i krojach. Pierwsze organiczne wdzianka, skóry zwierząt i włókna roślin.
      Rozwijały kulturę farbowania, czyszczenia i z czasem ozdabiania, wszelakimi wzorami. Rosły w potęgę a przy nim dwunożny twórca. Jednooki Yuke przejął panowanie na przylądku wysypiska śmieci "Tennaszmaty" już jako weteran krawiec na miarę nowej cywilizacji. Nawet Diabeł ubierałby się na wybiegi i nie od parady, gdyby nie jeden incydent.

      Podania głoszą o nadprzyrodzonych mocach łachów. Widziano je w różnych dziwnych miejscach jak gacie w krzakach w upalny dzień, czy spodnie z bluzką przy plaży na ręczniku.
      Co to były za widoki, aż sam krawiec mrugał w zachwycie pod szmacianą opaską na oku.

      Ale nie zawsze miały takie superaśne lajfy. Raz kiedyś, tak ze kilka latorośli wstecz, kiedy jeszcze szyły je igły w rękach elfów jeden z najmłodszych pociął je nożykiem do strugania drewna. Przyszły obrońca natury, miał na imię Gimzielony z Lasu wieczności.

      Władca szmaciany kiedy zobaczył strzępy obdarusów wpadł w ogromną dolinę złości i zemsty. Przesiąkł do ostatniej nitki żywym kwasem o zgrozo czarnej magii.
      Wyszedł z tego nie do końca cały. Yuke zmienił oblicze na agresywną reklamę. Gdziekolwiek nie spojrzał wyskakiwały oferty, kup teraz! Płać za nas śpiewem ptaków. Najwyższa jakość!

      Nadał imiona swojej nowej armii, z produkcji maszynowej. Ciuszki i łaszki, cnotliwe stringi i gryzące wełniane kalesony. Swetry duszące golfy. Skarpetki jadowite węże i nasączył je magicznymi barwnikami.
      Rzucił wyzwanie Elfom, zadał pierwszy cios w ich rękodzieła.

      Skrzydlatym istotom zaczęły odpadać uszy, zmieniały wygląd bliski homo sapiącemu. Drapały się i traciły włosy. Nie potrafili chodzić nadzy, atakujące coraz silniej ich jasne ciała paskudnie inwazyjne substancje, wchłaniane przez rozdrapane rany pogłębiały proces przemiany.



      Pewnego letniego popołudnia, a było to kilkanaście Gimgroszka latorośli później, kiedy dorósł do roli Elfa, pozbawiony praw natury, przez Yuki, postanowił odwrócić zaklęcie.
      Uszyte samodzielnie ubrania z eko bawełny rozrastały się na polach uprawnych w pobliżu elfiego dawnego imperium.

      Yuki włóczył się po wysypisku przyglądając mozaice poddanych, nie zauważył, że wszystko to pochodzi z szaf Śmierci. Rozrzutna zakupoholiczka nabywała coraz więcej i wyrzucała, niewygodne przemodniałe z jednodniową datą do użytku lumpy.

      Świat urósł jak kolorowa dynia i napęczniał do granic możliwości.
      W ten jeden jedyny dzień raz na 99 lat, spotykali się łachonieumarli Elfy z Yukim.
      Sala była wyposażona w środki do zabijania pluskiew i wszy.
      Te przydomowe zwierzęta, namnażały się zbędnie szybko.
      Na tronie z lisiej skóry siedział stwórca, z zasłoniętymi oczami. Koniec reklam.

      Obrady zostały przerwane, do sali wszedł Gimgroszek z przytupem.
      – Czas na rozejm! – krzyknął wymachując kartonikiem z magicznym proszkiem.
      Yuke uniósł się czarną dumą i rzucił w młodego o pyszałka stertą dawniej pociętych zwłok swojego ludu.
      – Jak zdołasz im przywrócić dawną klasę, ty zarozumiały jeszcze elfi smarku. – Największy szmaciarz opadł z sił zagniewany. Na czarno purpurowych licach wyskoczyły ropuchowate pory.
      Czar czarnej farby, przedostawał się do jego zalterowanego ciała coraz głębiej.
      – Oto nowość, mydło szary osioł z mleka siarczystego jak obłok po piorunie! – wykąp się w nim, a ja zaceruję i ożywię te skrawki kultu.

       


      – Zakład stoi! – oddasz mi połowę twoich nieskazitelnych podwładnych, ja uczynię z nich zrównoważoną rasę. – Gimgroszek zastanawiał się przez chwilę.
      – Pod warunkiem, że użyjesz ekologicznych środków do zabarwiania ich umysłów. Muszą być dobrzy i żyć kolorowo.

      I tak się stało, strumieniem świadomości, wysypisko zamieniło się w raj turystyczny nudystów.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...