oszukana uczciwość

[bazyl_prost]

nawet wojna ma swój umiar

trudno gdy nie ma radości

trudno gdy zazdrość

wrogowie zaślepieni sobą

obupólne wyniszczenie

 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj -  trudny wiersz - nie potrafię skomentować.

                                                                                                                                                         pozd.

[Deonix_]

Witam,

moim zdaniem równoważnik zdania w puencie

wyjaławia tekst z emocji przez swoją lakoniczność,

a chyba nie powinno tak być (?)

 

Pozdrawiam :)

[Marek_Bazyli]

Temat jest i pomysł też jest dobry. Wiem, że to ma być "suche", ale moim zdaniem jednak zbyt małej ilości słów użyłeś. Może warto powiedzieć coś więcej, wyjść ponad zaciśnięte usta.

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wojna ma umiar??? A to coś nowego!

Niestety już z pierwszą tezą wiersza się nie zgadzam.

[Marek_Bazyli]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oczywiście, że wojna nie zna umiaru. Wydaje mi się, że o to tu chodzi. Ta sprzeczność ładnie pokazuje emocje towarzyszące temu wierszowi. Wojna nie zna umiaru, ale jestem w takim położeniu, że szybciej uwierzę w umiar wojny, niż zniosę to, co się dzieje wokół mnie.  To naprawdę może być dobry pomysł na oddanie stanu duszy, tylko pewnie trzeba by ładniej to wyeksponować. 

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Może masz rację, ale nie wiem, co na to Autor.

[Bożena Tatara - Paszko]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Myślę, że to nieco niefortunne stwierdzenie "nawet wojna ma swój umiar" znaczy tylko tyle, że każda wojna kończy się. Toczy się w jakiejś sprawie. Po czym dla jednej strony konfliktu jest wygraną dla drugiej przegraną. Funkcjonują obozy jenieckie,  obozy dla uchodźców. Po wojnie  są reparacje wojenne, odszkodowania, jest jakiś dalszy ciąg niekoniecznie z negatywnym zakończeniem.

W toksycznym związku wojna nie kończy się nigdy i nie ma umiaru, nie przebiera w środkach by dokuczyć przeciwnikowi.    Nie ma radości, jest zazdrość i nienawiść ale to nic,  to można byłoby jakoś znieść. Jest obopólne wyniszczenie i oszukana uczciwość,  bo - moim zdaniem - autor nie zarzuca stronom  nieuczciwości w chwili zawarciu związku.

Według mnie wiersz traktuje o nieumiejętności rozwiązywania problemów.

 

[Nata_Kruk]

"Oszukana uczciwość". podoba mi się pierwszy wers, ale dalej, za mało mi treści...

Z tego co wiem, pisze się - obopólny.

Pozdrawiam. 

[bazyl_prost]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

autor nie eksponuje niewiadomo czego