Zgłoś

@Stukacz   Piękny tekst!  Ta kobieca perspektywa wyszła naturalnie - czuć autentyczny ból.  Podoba mi się, jak stopniujesz - od wspomnień i łez, przez pytania "dlaczego", aż do tego wymazania na końcu.   "Nie było mnie" to silne zakończenie, bo pokazuje, że w toksycznej relacji tracimy nie tylko drugą osobę, ale i siebie. 

Pokój faluje. Sklepienie pęka. Purpurowe wstążki tętnią jak przecięte arterie. Związałam je w supeł na skroni - pulsujący, ciasny. Pamięć to teraz twardy guz pod skórą, który nie chce zasnąć. Ściany ruszają w podróż. Gubię stopy w labiryncie pościeli, która parzy. Moje włosy jak czarne kable - ciężkie, ołowiane sploty ciągną mnie w dół, piją pot z mojego karku. Obetnij je - niech spadną jak martwe węże, niech zostaną spalone. Takie włosy miała Joanna d' Arc gdy szła w objęcia ognia.

@Proszalny   Spisuję wspomnienia moich krewnych - mam ich już sporo. Niektóre wykorzystałam w opowiadaniech. :)  To fascynująca jak dla mnie - osoby kochającej historię - praca.  Mam na myśli tworzenie czegoś na kształt rodzinnej kroniki.   Myślisz o moim wspomnieniu z dzieciństwa? 

@Sylwester_Lasota     Bardzo dziękuję! Pozdrawiam :) 

@Marek.zak1   Ja to rozumiem, chociaż nigdy nie grałam w tenisa. Chciałam się trochę podroczyć. :)))