(mój strach ma ogromne oczy)

[Kolos94]

mój strach ma ogromne oczy
zbyt wielkie bym mógł na nie patrzeć
więc je wyłupię i wyrzucę
nie mówcie że to zbyt straszne

bo już mnie zmęczył przyjaciel
który zamieszkał w moim cieniu
i dręczy mnie świętym spokojem
bym nigdy nie doszedł do celu

[Waldemar_Talar_Talar]

@Kolos94

Witaj - nie tak straszny - mimo że wzrok to piękny dar.
A wiersz nic nie pachnie poezją.
Wybacz mi jeżeli cię uraziłem - nie to mam na myśli.
pozd.

[Jacek_Suchowicz]

mój strach ma ogromniaste rogi
oraz nad tyłkiem długi ogon
co noc z nim walczę pełen trwogi
a w dzień go nie ma sypiam błogo

pozdrawiam

[Alicja_Wysocka]

@Kolos94

Rozwiń jeszcze tę myśl, choć o jedną zwrotkę.

:)

[Kolos94]

@Alicja_Wysocka


Proszę bardzo :)

[Alicja_Wysocka]

@Kolos94
Dzięki :)

Tylko jeśli strach ma wielkie oczy, to raczej
wypada się go bać, więc jak może dręczyć świętym spokojem?

Coś czuję, że będzie trzecia zwrotka :P

[Kolos94]

@Alicja_Wysocka
Świętym spokojem męczy przyjaciel, a nie strach.
Pozdrawiam.

[Alicja_Wysocka]

@Kolos94
Trochę to zagmatwane, jak dla mnie,

pozdrawiam :)

[Kolos94]

@Alicja_Wysocka
Gdybym chciał o tym powiedzieć wprost, wybrałbym prozę :)

[Alicja_Wysocka]

@Kolos94
Od strachu, który ma wielkie oczy,
raptem przechodzisz do przyjaciela, który Cię dręczy
świętym spokojem. Nie widzę w tym logiki, spójności tematu.
Wiersz ma dobre rymy, nawet rytm
Nie chcę się czepiać,
więc prozą poproszę o komentarz jak doszedłeś od strachu do przyjaciela

:)

[Kolos94]

@Alicja_Wysocka
Logika, spójność tematu - trzymałbym się tego, gdybym pisał traktat filozoficzny czy nawet powieść.
Moja poezja wyraża emocje, a te nie są zazwyczaj ani logiczne, ani spójne. A więc nie jest i taką poezja, co jest zupełnie naturalne i nie stanowi wady - wręcz przeciwnie.

[Alicja_Wysocka]

@Kolos94
Pierwotnie sam tetrastych był dla mnie jasny i może trzeba było na tym poprzestać, bo było lepiej.

Zachciało mi się rozwinięcia tematu, na co chętnie przystałeś.

licentia poetica - i mam się odczepić. Rozumiem.

Pokusiłam się o identyczny zabieg, biorąc
po zwrotce z dwóch różnych moich wierszy, tworząc trzeci, nowy.

No wyszło podobnie jak u Ciebie. Jak Ci się widzi?


ja ciebie słowem kochanieńki,
jak zechcę w pole wyprowadzę
ale je wprzódy ubrdać muszę
lecz nie wiem kiedy, czy dam radę

a gdy przypadkiem zbraknie kwiatów
wtedy dziewczynom targa włosy,
na końcu wiąże się w kokardę
- na tym zmyślania będzie dosyć


Dobra jest. Pozdrawiam Cię serdecznie i nie miej mi proszę tego za złe.
:)

[Deonix_]

@Kolos94
Bardzo słuszne spostrzeżenie, co do emocji.
Ja jednak odnajduję sens w tym utworze.
Interpretuję to w ten sposób, że podmiot liryczny próbuje pozbyć się
strachu lub lęku (bo to nie jest to samo), przełamać swoją słabość.
W tym wszystkim przeszkadza mu "przyjaciel", który zapewnia mu "święty spokój", ale tym samym uniemożliwia dalsze życiowe osiągnięcia.
Tzn., to tylko moje wyobrażenie, mogę się mylić.
Jest to utwór trudny, bardzo zagadkowy. I pewnie dlatego też mi się spodobał. Pozdrawiam :)

[Annie]

@Kolos94
Witam
Przeczytałam ten wiersz już kilka razy i im więcej czytam, tym bardziej mnie intryguje.
Przy pierwszym czytaniu, druga cześć też wydawała mi się mało logiczna, nawet miałam wstawić na ten temat komentarz.
Zaintrygowało mnie, że stoisz " murem " za swoją wersją :-)
Podobnie jak Deonix_ , statecznie odbieram ten tekst jako w pewnym sensie filozoficzny.
Peel walczy ,ze swoim cieniem i ze swoim strachem (każdy tak ma)
To "dręczenie świętym spokojem" przez przyjaciela nie jest wcale takie nielogiczne. Często się zdarza, że dla świetego spokoju porzucamy walkę, swoją drogę, żeby tylko było spokojnie i bezpiecznie,nijako jak radzi życzliwy przyjaciel.
W dodatku jak mieszka w cieniu to jest po zlej stronie mocy :-)
Bardzo fajny wiersz
Pzdr

[Kolos94]

Czyli jednak można ten wiersz rozgryźć :)

Emocje, paradoksy, brak logiki - to wszystko sprawia, że oczywiście nie czyta się tego lekko.
Jestem tego świadom, choć nie jest moim celem zamęczanie z premedytacją czytelnika.
Ten wiersz, jak wiele wierszy - jest próbą zarejestrowania krótkiej, ulotnej chwili ducha; jakiegoś uczucia, jakiegoś widzenia, nie do końca jasnego, jakby za mgłą.
Stąd tyle paradoksów i emocji.
Mógłbym się tego oczywiście pozbyć. Jest na to jeden sposób - przestać pisać wiersze.
A jednak, poezja wydała mi się najbardziej adekwatnym środkiem do usiłowania zapisywania swoich uczuć, emocji, zazwyczaj paradoksalnych, zazwyczaj alogicznych.
Pozdrawiam serdecznie i dziękuję wszystkim za komentarze :)