Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano


gdy zobaczył jak się śmiał
z nieśmiałych i zagubionych
którym los podstawił nogę
nazwał go chamem

jednak po czasie pomyślał
czy na pewno miałem rację
może on był bardziej chory
zdrowy by się nie odważył

może jemu los też podstawił
swoje bardzo długie nogi
i nie umiał złapać się
czegoś - stracił równowagę

nie sportową tylko bardziej
psychologiczną która też
bardzo boli - jednak nie
upoważnia do śmiechu.
Opublikowano

nic nikogo nie upoważnia do złego i nie usprawiedliwia od złego, dopowiem/przypomnę jeszcze, nawet jeśli to nie dotyczy wiersza, że kto sieje wiatr zbiera burzę. a co jest dobrem, a co złem, kto to wie, wszak nie mówię, że nie ma takich, którzy nie wiedzą, ale pewnie ani jedno ani drugie nie jest relatywistyczne :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • To wiersz o odzyskiwaniu siebie spod warstw cudzych oczekiwań - dlatego działa tak mocno, bo mówi o rzeczach bardzo prostych, ale fundamentalnych: pozwoleniu sobie na słabość, spontaniczność i czułość.   Najlepszy jest motyw 'rozpinania' przypiętych ról - guzik po guziku. Nie ma tu gwałtownego buntu, jest raczej spokojne oduczanie się życia w narzuconej formie.  
    • Ten tekst ma w sobie coś z literackiego snu - rzeczywistość jest konkretna i materialna, ale pod powierzchnią cały czas otwiera się coś niepokojącego, niemal metafizycznego.   Najlepsze jest to, że napięcie budowane jest przez drobiazgi: brzęk, kurz, bibułowe wersy. Dzięki temu końcowa 'przepaść' nie brzmi jak ozdobna metafora, tylko jak nagłe odsłonięcie czegoś, co od początku było.  
    • To dobry przykład wiersza, który nie próbuje 'robić poezji' na siłę - siła siedzi w zmęczonym, przygaszonym tonie, jakby podmiot mówił ostatkiem energii i właśnie dlatego brzmi wiarygodnie.   Najmocniej działa zestawienie kruchości z ciągłą gotowością do obrony: nawet światło i 'przejściowe promienie' nie przynoszą ukojenia, tylko pokazują człowieka, który już odpoczywać nie potrafi.    
    • Ten wiersz jest gęsty od obrazów i momentami niemal oniryczny - bardziej działa atmosferą oraz muzyką języka niż linearną opowieścią, co akurat dobrze współgra z tematem pamięci i utraty. Najbardziej zostają frazy, w których konkret nagle miesza się z abstrakcją ('torfowe przedramiona', 'blaszane sieroty'), bo brzmią jak próba nazwania emocji, dla których zwykły język okazuje się zbyt ubogi.  
    • @andrew dziękuję i wzajemnie, pozdrawiam :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...