Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

pobiegłam

anna_barbara__czuraj-struzik
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

anna_barbara__czuraj-struzik

anna_barbara__czuraj-struzik

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

pobiegłam szukać wiatru w polu
maki płonęły jak list z serca ziemi
znalazłam deszcz
zziębnięty przemoczony
wiec dłonie jak konchy składam
bo skoro deszcz
to przecież woda
a skoro woda to źródło gdzieś
oaza
i początek

więc zgodnie z boskością ról
i przeznaczeniem
jak biała bogini zacznę od początku

pobiegłam szukać wiatru w polu
królewski błazen w niewłaściwym miejscu
zresztą to nie ta scena
i nie ten amfiteatr
nawet aktorzy z innej odsłony wyjęci
poprzebierani za siebie
i bez przekonania
odgrywają
studyjną jednoaktówkę istnienia

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Migrena
      bardzo

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Poet Ka   powstrzymam się z odpowiedzią:)   bo jak zaczniemy tak do siebie pisać to internet zapełni się w siedem dni:)     ale co muszę to muszę.   Twoje słowa.   to tak jakbyś mną pisała albo ja Tobą.   zgadzam się z każdą myślą i z każdym słowem.   jesteśmy dziś na etapie totalnego zjazdu wartości w dół.   z przyjemnością to napiszę - ku zagładzie!   wielopłaszczyznowej.   totalnej.   było pięknie.   awangardowe ruchy literackie, malarskie, muzyczne.   kuźnie myśli.   amerykański jazz i kultura masowa.   i wreszcie lata sześćdziesiąte XX wieku.   epoka nylonowych koszul, jeansów i radia Luxemburg.   wolność.   nawet tutaj, za żelazną kurtyną.   ale zło się tliło.   najpierw głowy Ludwika XVI i Marii Antoniny w końskim łajnie, na bruku paryskiego placu.   później Adolf Hitler.   a teraz unia europejska.   i dramatyczny spadek wartości intelektualnej człowieka.   zboczeńcy, lumpy, terroryści.   i nagorsze.   ludzkość już z tej drogi śmierci nie zejdzie.   jadą łbami w dół z uśmiechem z tureckich zębów przyklejonymi na czaszkach bez rozumu.     a nieco inaczej ujmując słowa pewnego filozofa napiszę o pięknie które było tak:     "ta czaszka Poe już nigdy się nie uśmiechnie"     
    • Waldemar_Talar_Talar
      Okruchy wspomnień

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj - niby mało słów w tym wierszu a mimo dużo powiedziały -                                                                                                                 Pzdr.                                                                                                               
    • Waldemar_Talar_Talar
      Sieczka myśli tworzenia.

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witam - min też się podoba twój wiersz -                                                                          Pzdr.
    • Waldemar_Talar_Talar
      Na porannym spacerze z psem (tercyna)

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj - taki spacer to skarb - bardzo miły wiersz -                                                                                       Pzdr.serdecznie.
    • FaLcorN
      Lekko mi

      Przez FaLcorN · Opublikowano

      Lekko mi! Gdy jesteś. Serce wezbrane. Dusza spokojna. Każdego dnia Ciebie wyglądam. Drogę mi wskaż! Jak pochodnia.   Lekko mi! Gdy jesteś, światłem dla powieki, strumieniem w suszy. Obejmij mnie! Włosów rzeką.  Ciszą bądź! Po burzy.   Lekko mi! Świat nuci! Odę połączeń, gęstnieje para! Wiem! Nasza bliskość powróci. Serce urośnie! Obłoki dla nas!

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...