Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

jeszcze nie jesteśmy
a już nas nie ma
ale i ta iskra
potrzebuje czasu
na samospalenie

w międzyczasie wywijamy
włócznią wielkości ołówka
a ten wypisuje różne prawdy

jest tu ułamek kosmicznego ducha
małe pieśni i wielkie oratoria
choć nie do końca zbadane

są słowa i krótkotrwałe obrazy
jak zmarszczona powierzchnia morza
nie do zrozumienia i zapamiętania

a gdy się wszystko doszczętnie wypali
przychodzi chwila by zdać sprawozdanie
i nagle stoimy bezwiedni i nadzy
u wrót doliny przed okiem strażnika

Opublikowano

"jeszcze nie jesteśmy
a już nas nie ma
ale i ta iskra
potrzebuje czasu
na samospalenie"

Tutaj przychodzi mi myśl, że umieramy.

A to przed śmiercią.

"a gdy się wszystko doszczętnie wypali
przychodzi chwila by zdać sprawozdanie
i nagle stoimy bezwiedni i nadzy
u wrót doliny przed okiem strażnika"

Z wyczuciem, mądrze i prawdziwie napisane.

Opublikowano

@Janusz_Ork

jeszcześmy nie
a już nas nie

wywijamy prawdę włócznią ołówka
wielkie pieśni małe oratoria
ułamek kosmicznego ducha

słowa krótkotrwałe obrazy
na morza zmarszczonej powierzchni
niewyrozumiałe

a gdy się wszystko doszczętnie wypali
bezwiedny
zdam sprawozdanie






wariacja na temat nadmiaru zaimków;)
pozdrawiam serdecznie!

Opublikowano

@Zjajami_Baba
Ach Moniko, te moje zaimki, przymiotniki, czasowniki. Tak to bywa, kiedy z braku wykształcenia nie włada się dobrze językiem ojczystym.
Dziękuję za czytanie i wariację na temat wiersza.
Pozdrawiam.
J.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Życie starszego mocno, dopiero co owdowiałego mężczyzny. Jeszcze wczoraj ktoś był, mówił, spał z nim, dzisiaj już jest sam w dzień i w nocy. Te same czynności, które jeszcze wczoraj miały sens, wykonywane z rozpędu, żeby coś robić. Jego umysł i on sam zatrzymali się wczoraj razem z czasem, który stanął wraz z jej śmiercią. Bardzo dobry i poruszający wiersz, świadczący o ogromnej wrażliwości autorki. Brawo. M. 
    • @Berenika97 Trochę jak o tym kocie od Szymborskiej
    • @Berenika97 Tak. To tak jak grasz w szachy i wiesz, że widzisz i rozumiesz jedynie część, pojedynczą warstwę trójwymiarowego obrazu. Ale masz też przeczucie, że na innym poziomie ziarnistości i zoomie, do którego nie masz dostępuu - ten sam obraz wygląda inaczej. I do tego dostajesz jeszcze przeczucie... Że to wszystko rozrasta się rizomatycznie w różne ścieżki. A gdy tak jest w wierszu... To okazuje się, że przy każdym nowym czytaniu zaczynasz odkrywać w sobie tę pustkę, którą wiersz zaczyna wypełniać zawsze jednak, z definicji pozostawiając brak, który nadal będzie pytał. Jeśli wiesz co chcę powiedzieć...
    • jeśli naprawdę chcesz za mną tęsknić zacznij natychmiast jeśli trudno ci żyć bez myśli o mnie prześlij ją dalej jeśli zakopiesz to głęboko i przyklepiesz nic nie urośnie   znaki i gesty wschodzące przypływy senne w pęku klucz przywieszony jako ten nie wiadomy czy jest od czegoś być może od złotej komnaty   słucham jak do mnie mówisz moje ciało słucha staje się wielkim uchem które odczuwa jak dotykasz brzmieniem wtulony bezpieczny   i rozciągam ten sen po noc piję z nim kawę czarne pokruszone ziarna zalewam wrzątkiem   i na powrót w tym pęku noszę cię przy sobie   jeśli naprawdę chcesz za mną tęsknić bądź w tym mocniej jeśli trudno ci żyć bez myśli o mnie zajmij się nią lepiej jeśli zakopiesz głęboko i przyklepiesz czy wybaczysz sobie
    • Bezruch. Kto wie czy to dobre, czy złe? Jeśli przejściowe to oczyszczające, to nawet wymagane, ale na dłużej... kto wie? Każdy przypadek zapewne jest inny.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Pełni jesteśmy monologów, to leży w naturze człowieka, tak samo jak dualizm, który często wyciszamy czyjąś obecnością. Interesujący wiersz.   Pozdrawiam:)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...