Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Czy wolno mi, mało ozdobnej kobietce, lubić golonkę z chrzanem?
Obiecuję, że zjem ją powoli i dystyngowanie.
Nie będę głośno mlaskała.

Kocham jeść palcami, bez sztućców, wysysać kostki.
Czy będzie mi wolno, żeby cię nie stracić?

Ale obiecuję, wytrę usta i dłonie serwetką,
czerwona szminka powróci na wargi.

Czy wciąż zostanę kobietą? Pozwól mi.
Za to w nagrodę, jadąc do ciebie, włożę szpilki,
na rękę żółtą bransoletkę.

Ostatnim razem twoja woda kolońska była tak ekspresyjna, że pamiętam jej zapach

do dziś.

Opublikowano

Jest z dedykacją, ale pozwolę sobie "poczuć" się zaproszony.

Tekst zaczarowany kobiecą ręką i ja niczego bym nie odmówił.
(Pewnie nie przeszkadzałby mi nawet tłuszcz, spływający "rześko" po podbródku:))

Nie powiedziałbym nic więcej , bo dobre obroni się samo.
Takie małe mam "zauważenie" (nie zarzut).
W pierwszym wierszu ta: "kobietce", troszkę mi ością staje.
Ja dałbym : damie, niewieście........... jest w czym wybierać.
Ale to ja.

pozdroEliu

Opublikowano

Ha :) trafiłaś w moje podniebienie smakowe i zapachowe.../słowem/
Na myśl o golonce , tak fajnie zaprezentowanej w kwestii spożywania aż ślinka cieknie.
A np Gucci, działa na mnie jak GPS :).
Jedyne co to ta " kobietka" trochę psuje smak.
Pozdrawiam:)

Opublikowano

@Mariusz_Sukmanowski


Aaaa tam, dedykacja;-)

Kobietka wyszła mi dlatego, że nie mogłam użyć cudzysłowu. Może lepiej by było "kobitka".

"Niewiasta" zniszczyłaby całą śmieszność tego tekstu.

Uściski. E.

Opublikowano

@Wawrzynek


Troszkę podobnie co do kobietki - jak wyżej:-) u Mariusza.

Ty wiesz............ że o tym GPS i Guccim muszę pomyśleć. Ciekawostka. Pójdę do ....(S) i powącham.;-)
Dzięki, że zajrzałaś. To dla mnie ważne.

Smacznego. E.

  • 3 miesiące temu...
  • 1 miesiąc temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Proszalny   Ciekawość mnie tu przygnała.:)    Ten tekst jest liryczny - na pograniczu prozy poetyckiej. Ma melancholijną atmosferę miejsca zawieszonego poza czasem - opuszczone wybrzeże, ruina domu nad klifem, noc pełna świerszczy. To świat oniryczny, niemal filmowy. Mitologiczne odniesienie (Orfeusz i Eurydyka) wprowadza temat ucieczki z „piekła dawnego życia", nowej szansy, ale też niepewności. Dom chylący się ku upadkowi to doskonała metafora kruchości ich sytuacji. Końcowe zdanie „Drobiazgów, z których składa się każdy dzień" urwane po przecinku sprawia wrażenie niedopowiedzenia. Czy narrator-widz jest naprawdę potrzebny?   To bardzo ładny tekst. Podziwiam osoby, które w taki naturalny sposób łączą prozę z poezją.  Moje opowiadania są epiką "z krwi i kości", a że sama lubię powieści z dialogami .... To sam rozumiesz. 
    • @violetta Już posyłam Ci ciepło. A Wiosnę przekonam, żeby Ci nachuchała ciepła, tak po znajomości :-)  
    • @LessLove cieszę się, że będę miała ciepłe dni :)
    • @Łukasz Jurczyk   Diades patrzy na wojnę jak technik, a z jego słów bije brutalny pragmatyzm człowieka, którego zadaniem jest optymalizacja zniszczenia.   Dla inżyniera świat pozbawiony jest mistycyzmu. Składa się z „gliny” i „trybów”. W strofie piątej narrator twierdzi, że „Świat nie ma serca”. Jesteśmy tylko elementami w wielkiej maszynie historii.   Z kolei strofa szósta to genialne ujęcie fizyki i balistyki - to nie emocje wygrywają wojny, lecz chłodne kalkulacje i prawa fizyki. Maszyna działa najlepiej, bo jest obojętna.   Diades jest pogodzony z podziałem ról i swoją - niszczyciela. Zauważa też daremność ludzkich wysiłków. Jako konstruktor wie, że każde dzieło rąk ludzkich ma swój kres, a jedyną trwałą nauką płynącą z historii są ruiny.   Ostatnia strofa to świetna  puenta, która spina całość. Wojna, podboje i niszczenie całych miast to w swej istocie szaleństwo. W szaleństwie nie ma sensu, są proporcje jak w matematyce.    wysokie mury to tylko cierpliwa obietnica gruzu. zwycięstwo i klęska ważą tyle samo na szalach katapulty   kąt uderzenia nie pyta o winę obrońców.      
    • Wiedza tak bezwzględnie... dookreśla, a ja chcę z Tobą, kreślić chwilę i nie chcę — przestać.   Goni nas czas, rozmywa, to co ważne, stajemy murem i tylko mur pozostanie, gdy sobą — zasilę chmurę.   Stajesz się, przy mnie, dla mnie, dłonie wezbrane otwieram. Ty - czułość, a zbroja opadnie.   Błękit nad nami gęstnieje, język dotyka obłoki, do Twego portu dryfuję, tętnice nasze - potoki.   Płyniemy po dalej, po więcej, owijam nas w tęczę i zorzę, lęki gasimy sercem, piachu zatopi nas morze.   Dlatego dobrze, że jesteś, poeta jak wiatr, minąć musi. Z drogi pisanej bezsensem, w ramiona pragnę, zawrócić.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...